ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ: ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

Παραθέτουμε παρακάτω το Προλογικό σημείωμα του τότε Μητροπολίτου Κιτίου Μελετίου Μεταξάκη στο βιβλίο του με τίτλο «ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΑΤΟΛῌ», το οποίο εκδόθηκε το έτος 1913 «ΔΑΠΑΝῌ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ». Πρόκειται για μελέτη που συνέγραψε ο Μελέτιος κατά των ρωσικών βλέψεων στο Άγιο Όρος (αρκετά διαφωτιστικό για το ζήτημα αυτό είναι το άρθρο του Γιώργου Λιμαντζάκη, «Απόπειρες Διεθνοποίησης του Αγίου Όρους κατά το 19ο και 20ο αιώνα και ο ρόλος της Ρωσίας»).

***
Τὸ βιβλίον τοῦτο δὲν πραγματεύεται οὔτε τὴν Ἱστορίαν τὴν μακρὰν καὶ ἔνδοξον τοῦ Ὄρους, τὸ ὁποῖον οἱ Αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου χωρίσαντες ἀπὸ τῶν λοιπῶν τῆς Αὐτοκρατορίας χωρῶν ἔστησαν μνημεῖον αἰώνιον τῆς εὐσεβείας αὑτῶν, καὶ εἰς τὸ ὁποῖον ὁ ἐν ἀρετῇ βίος τῶν ἐν αὐτῷ ἀσκητῶν καὶ ὁσίων προσέδωκε τὴν ἐπωνυμίαν Ὄρος Ἅγιον, οὔτε τὴν περιγραφὴν τῶν ἐν αὐτῷ θησαυρῶν τῆς τέχνης καὶ τοῦ λόγου, οὔτε τὸν τρόπον τῆς ἐν τῷ παρόντι ἀσκήσεως τοῦ Μοναχικοῦ Βίου ὑπὸ τῶν ἐν αὐτῷ βιούντων χιλιάδων Μοναχῶν· πραγματεύεται τὴν χαρὰν καὶ τὴν λύπην, τὰς ἀγωνίας καὶ τὰς ἐλπίδας τῶν ἐν αὐτῷ μοναχῶν, οἵτινες ἐν ᾧ εἶχον ἀκόμη ὑγροὺς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκ τῶν χαρμοσύνων δακρύων, διότι εἶδον καὶ ἐψηλάφησαν τὸ εἴδωλον τῶν ἐλπίδων αὑτῶν, Κωνσταντῖνον τὸν ΙΒ΄, τὸν ζῶντα διάδοχον τῶν ἀοιδίμων ἱδρυτῶν τῶν Μονῶν αὑτῶν Ἑλλήνων Αὐτοκρατόρων, εὑρέθησαν ἀντιμέτωποι πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου τὸ ἰδιοτελὲς καὶ ἄδικον, τὸ πάσῃ μηχανῇ ἀγωνιζόμενον νὰ ἀποσπάσῃ ἀπὸ τῶν χειρῶν αὐτῶν τὸν πολύτιμον θησαυρόν.
Πραγματεύεται ἀκόμη καὶ αὐτὴν καθ᾿ ἑαυτὴν τὴν ἀδικίαν, ἥτις ἐμελετήθη κατὰ δικαίων ἱερῶν τοῦ ὅλου Ελληνικοῦ Ἔθνους, σχέσιν ἐχόντων ὄχι μόνον πρὸς τὴν ἱστορίαν τῆς ἐνδόξου αὐτοῦ Βυζαντινῆς Βασιλείας, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν θρησκευτικὴν αὐτοῦ συνείδησιν καὶ πρὸς αὐτὰ τὰ ζωτικὰ αὐτοῦ συμφέροντα ὡς Έθνους μεγαλυνθέντος καὶ βήματι γοργῷ καὶ σταθερῷ πρὸς τὴν ἐπανάκτησιν τῆς παλαιᾶς αὑτοῦ εὐκλείας καὶ τῆς ἀνηκούσης αὐτῷ ἐν τῇ χορείᾳ τῶν συγχρόνων πεπολιτισμένων Εθνῶν θέσεως μεθ᾿ ὁρμῆς κατατείνοντος. Πρόθεσις ἡμῶν δὲν εἶναι νὰ διεγείρωμεν εἰς τὰς καρδίας τῶν Ἑλλήνων ἐν ἡμέραις δόξης καὶ εὐτυχίας αἰσθήματα ἔχθρας ἤ καὶ ἁπλῶς δυσμενείας κατὰ τοῦ εὐσεβοῦς Ρωσικοῦ λαοῦ ἤ καὶ κατ᾿ αὐτοῦ τοῦ ἐπισήμου Ρωσικοῦ Κράτους, εἰς τὰ ὁποῖα τόσα ὀφείλει ἡ Ἑλλὰς καὶ ὁ Ἑλληνισμός· τοὐναντίον θέλομεν καὶ ἐπιθυμοῦμεν διὰ τῆς διασαφηνίσεως τῆς Αγιορειτικῆς ὑποθέσεως νὰ συντελέσωμεν τὸ καθ᾿ ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐνίσχυσιν τῶν Ιερῶν Δεσμῶν, οἵτινες συνέχουσι τὸν Ελληνορωσικὸν κόσμον κατά τε τὴν παρελθοῦσαν καὶ τὴν ἐνεστῶσαν αὐτοῦ ἐκδήλωσιν.
Ἀνακοπὴ τῆς σφαλερᾶς κατευθύνσεως ἑνὸς τόσον σπουδαίου ζητήματος, ὅπερ ἐδημιούργησεν, εἴτε ἄγνοια τῶν πραγμάτων εἴτε πεπλανημέναι νέαι ἤ παλαιαὶ Πολιτικαὶ ἀντιλήψεις, εἶναι, κατὰ τὴν ἡμετέραν τοὐλάχιστον ἀντίληψιν, ἐκδούλευσις πρὸς τὰ κοινὰ συμφέροντα, ἠθικὰ ἤ ὑλικά, Ρώσων καὶ Ἑλλήνων, οὐδὲ φανταζόμεθα ὅτι εἶναι πρᾶγμα ἐνδιαφέροντος ὀλίγου ἄξιον διὰ τοὺς Ρώσους ἤ διὰ τοὺς Ἕλληνας ἡ διατήρησις δεσμῶν ἀληθινῆς φιλίας, ἐλευθέρας προστριβῶν καὶ συγκρούσεων μεταξὺ δύο λαῶν, ὧν ἑκάτερος δικαιοῦται νὰ τρέφῃ πρὸς τὸν ἕτερον αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης καὶ θαυμασμοῦ.
Εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ Ελληνικοῦ λαοῦ ἡ πρὸς τὴν Ρωσίαν ἀγάπη εἶναι βαθύτατα ἐρριζωμένη· ἀλλὰ καὶ τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ ἡ διάθεσις πρὸς τοὺς χειραγωγήσαντας αὐτὸν εἰς τὸ φῶς τὸ Εὐαγγελικὸν καὶ κρατύναντας αὐτὸν ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ εἶναι ἀνάλογος πρὸς τὴν ἀνυπόκριτον εὐσέβειαν αὐτοῦ.
Ἀκριβῶς ὅμως ἐπειδὴ τοιοῦτον φέρουσι χαρακτῆρα οἱ συνεκτικοὶ τῶν δύο λαῶν Δεσμοί, δὲν εἶναι οὔτε δίκαιον οὔτε συμφέρον νὰ ὑποβάλληται εἰς δοκιμασίαν σκληρὰν ἡ πρὸς τὴν Ρωσίαν ἀγάπη τοῦ Ελληνικοῦ λαοῦ ἐν ἡμέραις δόξης αὐτοῦ καὶ εἰς στιγμάς, καθ᾿ ἅς ἰσχυραὶ ἐκ τῆς δυτικῆς καὶ τῆς Κεντρῴας Εὐρώπης Δυνάμεις ἐνεργῶς ἐκδηλοῦσιν αἰσθήματα φιλίας πρὸς αὐτόν. Ἀδύνατον νὰ πιστεύσωμεν ὅτι ἡ μεγάλη τοῦ Βορρᾶ Δύναμις ὑποτιμᾷ τὴν ἀξίαν φιλικῶν πρὸς τὴν Ἑλλάδα δεσμῶν. Ἀτυχῶς καὶ δι᾿ αὐτὴν καὶ διὰ τὴν ἐν Ἀνατολῇ ὀρθοδοξίαν ἡ Ρωσία ἀπό τινων δεκαετηρίδων παλαίει πρὸς ἑαυτὴν εἰς τὰς σχέσεις της πρὸς τοὺς ἐν Ἀνατολῇ Ομοδόξους.
Παρασυρθεῖσα εἰς πολιτικὴν κατωφέρειαν ἀπὸ τοῦ Κριμαϊκοῦ Πολέμου καὶ ἐντεῦθεν ὑπὸ Πολιτικῶν αὑτῆς καὶ διπλωματῶν ξένων πρὸς τὰ αἰσθήματα καὶ τὰ ἰδεώδη τῆς Ὀρθοδοξίας, θέλει μὲν καὶ ἐπιθυμεῖ τοὺς τίτλους τῆς Προστάτιδος τῶν ὀρθοδόξων, δυσκολεύεται ὅμως νὰ κρατήσῃ ἑαυτὴν ἐν τῇ κατωφερείᾳ ταύτῃ τῶν συγκρούσεων πρὸς τοὺς προστατευομένους. Ὑποβοηθῶν τις αὐτὴν πρὸς εὕρεσιν τῆς ἀπολεσθείσης ἰσορροπίας παρέχει ἀληθινὴν ἐκδούλευσιν ὄχι μόνον εἰς τὸν ἀδικούμενον Ἑλληνισμὸν ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἀδικοῦσαν Ρωσίαν.

Πηγή: Το βιβλίο του Μελετίου Μεταξάκη είναι διαθέσιμο στην ψηφιακή βιβλιοθήκη της ΑΝΕΜΗΣ.

Πάντων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων Οσίων Πατέρων

Οι Αγιορείτες Άγιοι

Την Β’ Κυριακή του Ματθαίου κάθε έτους, μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, όπου ακούμε στις εκκλησίες την ευαγγελική περικοπή για την κλήση των πρώτων Μαθητών από τον Χριστό, εορτάζουμε την μνήμη πάντων των εν Αγίω Όρει διαλαμψάντων Οσίων Πατέρων. Οι Αγιορείτες Άγιοι αντιλήφθηκαν την κλήση αυτή από τον Θεό και έφθασαν σε ύψη αρετής. Σύμφωνα με το βιβλίο του λόγιου μοναχού Μωυσή του Αγιορείτου, αριθμούνται οι Άγιοι Πατέρες του Άθω σε 450, ενώ χιλιάδες είναι οι αφανείς και άγνωστοι άγιοι ασκητές, οι οποίοι αγίασαν τα χώματα του Άθω και έγιναν η αιτία για να ονομαστεί το Όρος Άγιον.

Η κοινή εορτή όλων των Αγιορειτών Αγίων καθιερώθηκε μετά την σύνθεση της ακολουθίας και των εγκωμίων από τον πολυγραφότατο και ιερώτατο Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη κατά τον 19ο αιώνα. Στον Άγιο Νικόδημο οφείλουμε το απολυτίκιο των Αγιορειτών Αγίων: «Τους του Άθω Πατέρας και Αγγέλους εν σώματι, Ομολογητάς και Οσίους, Ιεράρχας και Μάρτυρας, τιμήσωμεν εν ύμνοις και ωδαίς, μιμούμενοι Αυτών τας αρετάς. Η του Όρους πληθύς πάσα των μοναστών κραυγάζοντες ομοφώνως, δόξα τω στεφανώσαντι υμάς, δόξα τω αγιάσαντι, δόξα τω εν κινδύνοις ημών, προστάτας δείξαντι».

Από τον ασκητή Όσιο Πέτρο και τον ιδρυτή Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη ως τους γέροντες των ημερών μας είναι πολλές οι άγιες μορφές του Αγίου Όρους που έζησαν σαν άγγελοι, όπως αναφέρει και το απολυτίκιο τους.

Η μεγαλύτερη προσφορά του Αγιορειτών Αγίων είναι η προστασία του Ορθόδοξου δόγματος σε όλες τις Ορθόδοξες χώρες και της πνευματικής κληρονομιάς της Ορθοδοξίας. Ας δούμε τι αναφέρει ο Γέροντας Μωυσής για ένα μέρος των Αγίων του Αγίου Όρους.

Ο άγιος Ιωαννίκιος ο Α' (1279), αρχιεπίσκοπος των Σέρβων, από ηγούμενος του Χιλανδαρίου, ποίμανε βάσει των ιερών κανόνων το ποίμνιό του. Διαφύλαξε αλώβητη την ορθόδοξη πίστη. Δεν συμμετείχε στην κίνηση για την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Καθολικισμό, που ενεργούσε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιόλογος.

Ο οσιομάρτυς Ιωάννης Δοχειαρίτης (1275), για την υποστήριξή των ορθών δογμάτων έναντι των Λατίνων στη Θεσσαλονίκη δέχθηκε διωγμούς, τους οποίους υπέμεινε άριστα. Για την ομολογία του υπέστη μαρτυρικό θάνατο από προδότη φιλενωτικό και λατινόφρονα μαθητή του. Το αυτό και ο μαθητής του Γρηγόριος Δοχειαρίτης (1275), ο οποίος έλαβε τον στέφανο του μαρτυρίου υπερασπιζόμενος απτόητα τα ορθόδοξα δόγματα.

Ο όσιος Νικηφόρος ο Ησυχαστής (13ος αιώνας) καταγόταν από την Ιταλία και άνηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Τον εγκατέλειψε χάριν της φιλτάτης Ορθοδοξίας και μέσω Βυζαντίου ήλθε στο Άγιον Όρος. Επειδή αντιτάχθηκε στην ένωση των Εκκλησιών, εξορίσθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, ο νηπτικός ομολογητής, Αγιορείτης όσιος.

Ο Οσιομάρτυς Κοσμάς, Πρώτος του Αγίου Όρους (1279-1280) απαγχονίσθηκε από τους Λατινόφρονες στις Καρυές μη θέλοντας να υποκύψει στα λατινικά δόγματα. Μαζί του μαρτύρησαν πατέρες Καρυώτες, Κουτλουμουσιανοί, Ιβηρίτες, Βατοπεδινοί, Ζωγραφίτες και Ξενοφωντινοί.

Ο όσιος Γεράσιμος ο Σιναΐτης (1320), μαθητής του οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτου (1346), μετά την έξοδό του από τον Άθωνα, περιήλθε την Ελλάδα ενισχύοντας τους πιστούς, βοηθώντας πολλούς να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία. Το αυτό πράττουν οι συμμαθητές του Ιωσήφ «ο ορθοδοξότατος» και Νικόλαος «ο ομολογητής», που δέχθηκε για την πίστη του φυλακίσεις και εξορίες.
Ο άγιος Νικόδημος αρχιεπίσκοπος Πεκίου (1325), αγωνίσθηκε ακούραστα για την εκρίζωση των αιρέσεων των Βογομίλων και την στερέωση της ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως. Το αυτό έργο εποίησε ο άγιος Δανιήλ ο Β', αρχιεπίσκοπος των Σέρβων (1338).

Ο άγιος Θεόκλητος μητροπολίτης Φιλαδελφείας (1324/6) μεταβαίνοντας από τον Άθωνα στην Κωνσταντινούπολη ήλεγξε για την εκκλησιαστική του πολιτική τον αυτοκράτορα Μιχαήλ η' τον Παλαιολόγο, με αποτέλεσμα να ριχθεί στη φυλακή. Ο επίσκοπος συνέχισε την ορθόδοξη διδασκαλία του σε όλη του τη ζωή απτόητα.

Ο άγιος Ισίδωρος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1350) διδασκάλους στον Άθωνα είχε τους αγίους Γρηγόριο Σιναΐτη και Γρηγόριο Παλαμά. Στη Θεσσαλονίκη, όπου στέλνεται να εργασθεί ιεραποστολικά, στέκεται στο πλευρό του αγίου Παλαμά και είναι ένας από τους πρώτους που πολεμά τον αιρετικό Βαρλαάμ. Ως πατριάρχης αποκατέστησε τον συνοδοιπόρο του στους αντιαιρετικούς αγώνες άγιο Παλαμά, τον οποίο χειροτόνησε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.

Ο όσιος Νείλος ο Εριχιώτης (1355/6) υπήρξε ομολογητής αγιορείτης και πολλές υπέστη από τους κακοδόξους εξορίες και θλίψεις για την ακρίβεια της πίστεώς του.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1359) υπήρξε μέγας θεολόγος. Υποστήριξε το ορθόδοξο δόγμα με γνώση, πίστη και επιμονή. Κατατρόπωσε με τους υπέροχους λόγους του τους αιρετικούς Βαρλαάμ, Ακίνδυνο και Γρηγορά. Για το σθένος του υπέμεινε διωγμούς φυλακίσεις κι εξορίες. Αν δεν είχαμε τον άγιο Γρηγόριο, σήμερα θα είμασταν τουλάχιστον Ουνίτες. Γι' αυτό τον μισούν οι Λατίνοι μέχρι σήμερα.

Ο όσιος Θεοδόσιος Τυρνόβου (1362/3) μετά την παραμονή του στον ιερό Άθωνα επιστρέφει στην πατρίδα του Βουλγαρία κι εγκαθίσταται στην μονή Κελιφάρεβα. Η μονή αποτέλεσε φάρο Ορθοδοξίας, κέντρο αντιαιρετικό, όπου ακτινοβολούσε στη Σερβία, Ουγγαρία και Βλαχία. Ο άγιος συχνά άφηνε την ησυχία, για να υπερασπίσει τα ορθόδοξα δόγματα, που κινδύνευαν από τους ακόλουθους των αιρετικών Βαρλαάμ και Ακινδύνου, τους Αδαμιστές, τους Βογομίλους και τους Εβραίους. Στη σύνοδο του 1359 της Βουλγαρίας πρωτοστάτησε κατά των αιρετικών κι έδωσε μεγάλη χαρά στους πιστούς για την νίκη της Ορθοδοξίας κατά της πλάνης και του ψεύδους των αιρέσεων.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος (1379) πήρε μέρος στις ησυχαστικές έριδες, στο πλευρό του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Έγραψε λόγους κατά του Ακινδύνου. Πήρε μέρος στη σύνοδο του 1351 για το ησυχαστικό ζήτημα και συνέταξε τον τόμο των πρακτικών της. Το 1368 συνοδικά αναγνώρισε την αγιότητα του Παλαμά. Υπήρξε βαθύς θεολόγος και υπεράσπισε με ακαταμάχητο σθένος την Ορθοδοξία. Εξουδετέρωσε τις προσηλυτιστικές προσπάθειες των Λατίνων. Τιμάται την Ε' Κυριακή των Νηστειών ως φύλακας της Ορθοδοξίας.

Ο άγιος Μακάριος ο Μακρής (1431) μόνασε στη μονή Βατοπεδίου. Διά του γέροντός του Δαυίδ σχετίσθηκε με τον αυτοκράτορα Μανουήλ Β' τον Παλαιολόγο. Ως ηγούμενος της μονής Παντοκράτορος Κωνσταντινουπόλεως εστάλη από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' τον Παλαιολόγο στην Ρώμη ως αντιπρόσωπός και διακρίθηκε για την άκαμπτη στάση του και το γνήσιο ορθόδοξο φρόνημά του. Έγραψε λόγο κατά της εκ του Υιού εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, όπου τονίζει τις σοβαρές μεγάλες διαφορές μεταξύ ορθοδόξων και Λατίνων.

Ο Διονυσιάτης άγιος Νήφων ο Β' και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (1508), μετά την εκθρόνισή του και κατά την παραμονή του στη Βλαχία, έσωσε την ρουμάνικη Εκκλησία από την έντονη παπική προπαγάνδα, τις διάφορες αιρέσεις, δεισιδαιμονίες και ηθοφθορίες. Παρόμοιο έργο επιτέλεσε στην Ρωσία ο Βατοπεδινός μοναχός όσιος Μάξιμος ο Γραικός (1556).

Ο άγιος Βασίλειος Όστρογκ ο θαυματουργός (1671) έζησε αρκετά στο Άγιος Όρος. Ως επίσκοπος στην πατρίδα του Σερβία προφύλαξε σθεναρά το ποίμνιό του από τους Ιησουΐτες, τη λατινική προπαγάνδα και την Ουνία.
Ο όσιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης (1745) δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με τον Μεθόδιο Ανθρακίτη, που δίδασκε «αλλόκοτα δόγματα και άθεα μαθήματα» της αιρέσεως του Μολίνου. Παραβρέθηκε και σε σύνοδο, για να στηλιτεύσει την «πανσπερμία των αιρέσεων» του Μεθοδίου. Σε όλη του τη ζωή υπερασπιζόταν την ορθόδοξη παράδοση και δογματική.

Ο ιερομάρτυς και εθνομάρτυς Κοσμάς ο Αιτωλός (1779), ο γνωστότατος διδαχός και ιδρυτής ναών και σχολείων, ο ακάματος Φιλοθεΐτης ιερομόναχος, δεν έπαυσε με αυστηρότητα να στηλιτεύει τα λάθη των Λατίνων στα πύρινα κηρύγματά του. Μαρτύρησε από το μίσος των Εβραίων και των Οθωμανών. Είναι σημαντικό το ιεραποστολικό του έργο για την αναγέννηση του Ελληνισμού στην δύσκολη περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Ανάλογο έργο, ως πρόδρομοι του Αγίου Κοσμά, είχαν και οι επίσης Φιλοθεΐτες Άγιοι, Διονύσιος εν Ολύμπω, Δαμιανός εν Κισσάβω και Συμεών ο ανυπόδητος.

Οι άγιοι Κολλυβάδες, Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1794), Μακάριος Νοταράς (1805), Νικόδημος Αγιορείτης (1809), Νήφων ο Χίος (1809) και Αθανάσιος ο Πάριος (1813) στους λόγους τους, στις συγγραφές και στα έργα τους υποστηρίζουν με σθένος και βαθειά γνώση την Ιερά παράδοση, τους Ιερούς Κανόνες, τα απαράβατα δόγματα της Εκκλησίας μας. Στιγματίζουν τις πλάνες τις εκτροπές, τα σχίσματα, τις αιρέσεις και τους άθεους.

Οι ένδοξοι νεομάρτυρες, οσιομάρτυρες και ιερομάρτυρες Αγιορείτες υπογράφουν με το αίμα τους την ακέραιη πίστη τους στο ορθόδοξο δόγμα. Το κίνημα των Νεομαρτύρων αποτέλεσε παράδειγμα υπομονής και αντίστασης για τους υπόδουλους Έλληνες.
                                           

Μεταξύ αυτών διακρίνονται: Παχώµιος ο Νεοσκητιώτης (+ 1730), Κωνσταντίνος ο Ρώσος (+ 1742), ∆αµασκηνός ο Θεσσαλός (+ 1771), Κοσµάς ο Αιτωλός (+ 1779), Λουκάς ο Σταυρονικητιανός (+ 1802), Γεράσιµος ο Κουτλουµουσιανοσκητιώτης (+ 1812), Ευθύµιος ο Ιβηροσκητιώτης (+ 1814), Γεδεών ο Καρακαλληνός ο εν Τυρνάβω τελειωθείς (+ 1818), Αγαθάγγελος ο Εσφιγµενίτης (+ 1819), Γρηγόριος ο Ε' Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (+ 1821), Παύλος ο Κωνσταµονίτης (+ 1824) και τελευταίος γνωστός Αθανάσιος ο Λήµνιος (+ 1846).

Ας έχουμε τις πρεσβείες όλων των Αγιορειτών Αγίων Πατέρων.



Πηγή: agioritikesmnimes.blogspot.com

Παναγία μου, από τότε που ήρθα στο Άγιον Όρος, εσένα έχω μητέρα μου...

Ως γνήσιος Αγιορείτης αγαπούσε υπέρμετρα την Παναγία. Όταν ήταν αρχάριος μοναχός επεθύμησε να δει τη μητέρα του, η καρδιά του τού έλεγε
«Να δω τη μητέρα μου και ας πεθάνω». Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε απέναντι στην Παναγία του τέμπλου, την Κυρία των Αγγέλων, και είπε: «Παναγία μου, από τότε που ήρθα στο Άγιον Όρος, εσένα έχω μητέρα μου».
Τότε έφυγε από την καρδιά του κάθε λογισμός που τον ενοχλούσε μέχρι τότε. Μια άλλη φορά που πονούσε αφόρητα από παροξυσμό του εκζέματος, πήγε στην Παναγία και με απλότητα παιδιού αλλά και παρρησία αγίου της φώναξε δυνατά:
«Παναγία μου, τώρα θέλω τον λόγο σου. Τίποτε λιγότερο. Εσύ δεν είπες πως θα είσαι η νοικοκυρά, η οικονόμος και η γιάτρισσά μας; Δεν είπες πως θα μας γιατρεύεις; Να λοιπόν η αρρώστια μου, δος μου τον λόγο ότι θα με γιατρέψεις. Κάνε με καλά, δεν μπορώ πια».

Τότε αναλύθηκε σε κλάματα. Όταν έφτασε στο Κελλί του, το έκζεμα είχε φύγει, φώναξε και τους άλλους πατέρες να δουν την θαυματουργική θεραπεία του[3].
Βέβαια το έκζεμα και τα κάθε είδους εκζέματα, δηλαδή οι πειρασμοί, επανήλθαν ξανά και ξανά, αλλά ο μακάριος Γέροντας ήξερε πώς να τα αντιμετωπίζει. Γιατί εκτός από άνθρωπος υπομονής ήταν και άνθρωπος προσευχής.
Εκεί εύρισκε σίγουρο αγκυροβόλι στις κάθε είδους δοκιμασίες. Είχε τη μεγάλη εύνοια και ευλογία του Θεού να γνωρίσει και να συνδεθεί από τα πρώτα κιόλας χρόνια της μοναστικής του ζωής με μια μεγάλη μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού του εικοστού αιώνα, τον Γέροντα Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη.
Ανέβαινε στην αρχή με τον Γέροντά του, τον παπα-Νικηφόρο, στο καλυβάκι του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου της Σκήτης του Αγίου Βασιλείου, όπου εκείνος διέμενε.
Αργότερα τέσσερις φορές περίπου κάθε εβδομάδα γύρω στα μεσάνυχτα έβαζε στη ζώνη του το λαδοφάναρο και με το μπαστούνι του στο δεξί και με το κομποσχοίνι στο αριστερό χέρι, ανηφόριζε για τον Άγιο Βασίλειο, για να λειτουργήσει στο καλυβάκι του Ησυχαστή.

Εκεί έμαθε για την μονολόγιστη ευχή των ησυχαστών, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Εκεί είχε δεχθεί τις πρώτες επισκέψεις της Χάριτος του Θεού και εκεί εύρισκε απαντοχή στις δοκιμασίες του.
Όταν λειτουργούσε του αποκαλυπτόταν «ο των αρρήτων και αθεάτων μυστηρίων Θεός παρ’ ω οι θησαυροί της Σοφίας και της γνώσεως οι απόκρυφοι»[4].
Όποιος έτυχε να βρεθεί στο παρεκκλήσιο της Καλύβης του και τον είδε λειτουργούντα, είναι αδύνατον να μην εντυπωσιάστηκε από την εσωτερική και εξωτερική ησυχία, από το ρυθμό της ιερουργίας, από το άπλαστο ύφος και τη φυσικότητα των κινήσεων, από την ανεπιτήδευτη στάση, αλλά και τη γνησιότητα της μετοχής του στα τελούμενα. Η τέλεση της Θείας Λειτουργίας, μαρτυρούσε όλη την αλήθεια της προσευχής.
Σε όλη τη ζωή του κουβαλούσε αυτή την αλήθεια, γιατί και οι ώρες του εργόχειρου – σκάλιζε κυρίως σφραγίδες για τα πρόσφορα ή είχε συχνά ενασχόληση με επισκευές του Κελλιού του – ήταν και αυτές ώρες προσευχής.
Αυτή η στάση προσευχής ολόκληρης της ζωής, έκανε τα απροσπέλαστα ψηλαφητά και τα μέλλοντα παρόντα. Αυτή μπορούσε να εναρμονίζει την απλότητα με την επισημότητα και τη μεγαλοπρέπεια με την ιεροπρέπεια. Αυτή είχε τη δύναμη να ενώνει τα θεία με τα ανθρώπινα και τη θριαμβεύουσα με τη στρατευομένη Εκκλησία.
Στις ώρες της προσευχής και των ιερών Ακολουθιών, τον διέκρινε τόσο η υπακοή τού χαρισματούχου υποτακτικού, που τον έκανε να τηρεί με ακρίβεια το ησυχαστικό πρόγραμμα της προσευχής, αλλά και την τάξη των αγιορείτικων Ακολουθιών, όσο επίσης τον διέκρινε η ελευθερία του αγιασμένου Γέροντα, που του έδινε την παρρησία να απευθύνεται στις κατ’ ιδίαν προς τον Κύριον εντεύξεις του με τη ζέση και την απλότητα ακόμη και των αυτοσχέδιων προσευχών.
Ο παπα-Εφραίμ μιλούσε πιο πολύ στον Θεό και λιγότερο στους ανθρώπους. Μιλούσε περισσότερο με τους αλάλητους στεναγμούς και τα δάκρυα των προσευχών του -του είχε δοθεί απλόχερα το χάρισμα αυτό των δακρύων- παρά με το στόμα και τη διδασκαλία του.

«Ταις των δακρύων σου ροαίς της ερήμου το άγονον εγεώργησας και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας». Θα μπορούσε να πει μαζί με τον Δαυίδ: «εγεννήθη τα δάκρυά μου εμοί άρτος ημέρας και νυκτός»(Ψαλμ. 41,3).
Με τα δάκρυά του θα μπορούσαν να γραφτούν περισσότερα βιβλία ίσως, από όσα εκείνος είχε δια-βάσει κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του.
Το σώμα του ενταφιάστηκε για να ξεκουραστεί από τους κόπους αυτής της ζωής στην αυλή της Καλύβης του στα Κατουνάκια. Μετά από λίγα χρόνια έγινε και η Ανακομιδή των Αγίων Λειψάνων του.
Όμως η ψυχή του με μεγαλύτερη παρρησία συνεχίζει την ιερουργία στον θρόνο του Αρνίου, μνημονεύοντας εκεί περισσότερα ονόματα από εκείνα που διάβαζε στην Προσκομιδή τού παρεκκλησίου του Αγίου Εφραίμ.
Στήριξε μαζί με τον Όσιο Αντώνιο και όλους τους Αγίους, «στήριξε την οικουμένην ευχαίς του»[5]. Αποτελεί μεγάλη ελπίδα και για όλους μας. Σας ευχαριστώ.
[3] Βλ. περισσότερα στο κείμενο του Τάσου Ρωμανού, «Συναντήσεις στο Άγιον Όρος», στο περ. Σύνορο, τευχ. 40, Αθήνα, Χειμώνας 1966-67,σ. 313-331.
[4] Ευχή μετά την Μεγἀλην Είσοδον της Λειτουργίας των Προηγιασμένων.
[5] Βλ. Απολυτίκιον 17ης Ιανουαρίου στη μνήμη του Μ. Αντωνίου.

Παραιτήθηκε ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Κουτλουμουσίου;

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Την παραίτησή του φέρεται να παρέδωσε στην Αδελφότητα της Μονής, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου Γέροντας Χριστόδουλος.

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από τον Άγιον Όρος, ο Καθηγούμενος παραιτήθηκε για λόγους υγείας.

Σε περίπτωση που ο Γέροντας Χριστόδουλος έχει παραιτηθεί, θα οριστεί άμεσα Τοποτηρητής μέχρι την εκλογή νέου Ηγουμένου.

Το Σωματείο Eπαγγελματιών Ουρανούπολης αντιδρά για τον επιδημιολογικό χάρτη κρουσμάτων κορωνοϊού

Επιστολή στον υπουργό Τουρισμού  κ. Χάρη Θεοχάρη και στη Γ.Γ Πολιτικής Προστασίας απέστειλε το Σωματείο Επαγγελματιών Ουρανούπολης σχετικά με τον επιδημιολογικό χάρτη αναφοράς κρουσμάτων κορωνοϊού από τον ΕΟΔΥ και τη θέση που κατέχει σε αυτόν το Άγιο Όρος.
Το Σωματείο αναφέρει χαρακτηριστικά ότι κακώς και αδίκως βρίσκεται η Αθωνική Πολιτεία στην "υψηλότερη θέση της κλίμακας", σύμφωνα με τον ΕΟΔΥ και τονίζει ότι γενικότερα η Χαλκιδική, είναι ένας από τους πρώτους τουριστικούς προορισμούς και η αναφορά αυτή "μόνο κακό κάνει στον τόπο".
Αναλυτικά στην επιτολή αναφέρεται:
"Κύριε Υπουργέ,
σας στέλνουμε αυτή την επιστολή -αίτημα, με αφορμή την έκθεση του ΕΟΔΥ σχετικά με τον χάρτη των κρουσμάτων του νέου κορωνοϊού στην Ελλάδα, στην οποία το Άγιο Όρος κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις.
Τους τελευταίους μήνες τόσο η χώρα μας όσο και ολόκληρος ο πλανήτης πλήττεται από την πανδημία του κορωνοϊού , covid-19. Πολύ σωστά ο ΕΟΔΥ, τα αρμόδια υπουργεία καθώς και οι αρμόδιες υπηρεσίες παρακολουθούν στενά την εξέλιξη της νόσου, ενημερώνουν και κατευθύνουν τον κόσμο.
 Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί έκθεση του ΕΟΔΥ που αναφέρει ότι : «Το Άγιο όρος παραμένει στην υψηλότερη θέση της κλίμακας, με πάνω από 50 κρούσματα κορωνοϊού ανά 100.000 πληθυσμού.»
Επειδή μας αφορά άμεσα και γνωρίζουμε ακριβώς το ιστορικό των κρουσμάτων , θεωρούμε ότι κακώς και αδίκως βρίσκεται στην "υψηλότερη θέση της κλίμακας".
Με μόλις τέσσερα (4) κρούσματα και μάλιστα όλα επαναπατρισθέντων. Τον Μάρτιο έγινε επαναπατρισμός πολλών Ελλήνων που βρισκόταν σε χώρες του εξωτερικού. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και κάποιοι μοναχοί του Αγίου Όρους που ήρθαν από Αγγλία.
Οι μοναχοί αυτοί, από την πρώτη στιγμή, με αυξημένο αίσθημα ατομικής ευθύνης, έθεσαν τους εαυτούς τους σε καραντίνα, αυστηρή, και τήρησαν όλα τα απαραίτητα μέτρα. Τέσσερις από αυτούς, βρέθηκαν θετικοί στον νέο κορωνοϊό. Αλλά ακριβώς επειδή τα μέτρα τηρήθηκαν στο μέγιστο , δεν κόλλησαν κανέναν και δεν είχαμε στην περιοχή ούτε καν ύποπτο κρούσμα.
Κατόπιν όλων αυτών θεωρούμε το γεγονός ότι το Άγιο Όρος συγκαταλέγεται στις κόκκινες περιοχές είναι αν μη τι άλλο άδικο και θα πρέπει να διορθωθεί καθώς στιγματίζει την περιοχή μας αρνητικά χωρίς να υπάρχει λόγος.
Η περιοχή μας και γενικότερα η Χαλκιδική , είναι ένας από τους πρώτους τουριστικούς προορισμούς και η αναφορά αυτή μόνο κακό κάνει στον τόπο μας.
Παρακαλούμε να διορθωθεί, γιατί ο τουρισμός μας δεν αντέχει ακόμη ένα πλήγμα και μάλιστα άδικο και παραπλανητικό."

Όσιος Λεόντιος ο Αθωνίτης ο Μυροβλήτης

Τὰ μύρα βλύζειν ὦ Λέοντι᾿ ἐκ τάφου
καθαρότητος σῆμά ἐστί σῆς ἄκρας.
Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ μυρόεντα Λεόντιον ὕδωρ.

Βιογραφία :

Ο βίος του οσίου Λεοντίου του νέου σώζεται στο χειρόγραφο 677 σελ. φ 1-36 της Ιεράς Μονής του Αγίου Διονυσίου, Άγιου Όρους, το όποιο γράφτηκε περί τα τέλη του 18ου μ.Χ. αιώνα και είναι μετάφραση προηγούμενου κειμένου από τις αρχές του 17ου μ.Χ. αιώνα.

Γεννήθηκε το 1520 μ.Χ. στο Άργος της Πελοποννήσου σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και την παράδοση των πατέρων της Ιεράς Μονής Διονυσίου. Για τους γονείς του και την παιδική του ηλικία δεν γνωρίζουμε τίποτα. Μπορούμε να συμπεράνουμε όμως ότι ό Όσιος είχε ευσεβείς γονείς, αφού σε ηλικία 17 ετών, το 1537 μ.Χ., «ησύχαζε» σε ένα «μονίδριο» της Αργολίδας, επιλέγοντας τον μοναχικό βίο.

Ο Όσιος, αφού εγκατέλειψε τους γονείς του, τους συγγενείς και φίλους, δόθηκε στη νηστεία, στις προσευχές και στις ασκήσεις του σώματος, στη μελέτη των Θείων Γραφών και στα θεάρεστα έργα.

Το έτος 1537 μ.Χ., όταν οι Τούρκοι άρχισαν την επίθεση εναντίον του Ναυπλίου, ο Λεόντιος προφήτεψε ότι το κάστρο θα ερχόταν στα χέρια των Αγαρηνών, πράγμα το όποιο και έγινε το 1540 μ.Χ. Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τούς Τούρκους, ο Λεόντιος κατέφυγε στο Άγιο Όρος, το όποιο αγάπησε πολύ, και ζήτησε να μονάσει στην Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου. Για να τον δεχτούν του έθεσαν δύο όρους: 1) Ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την Μονή και 2) ότι θα αναλάβει οποιοδήποτε διακόνημα του ανατεθεί.

Κατοίκησε στο Ιερό κοινόβιο της Μονής Διονυσίου και για 60 ολόκληρα χρόνια δεν βγήκε από το Μοναστήρι. Έτσι αξιώθηκε του διορατικού και προφητικού χαρίσματος. Μετά τον θάνατο του, τα Ιερά του λείψανα ανέβλυσαν Μύρο, όπως ιστορεί και ο Ιερός Μαλαξός ο πρωτοπαπάς Ναυπλίου. Ο όσιος Λεόντιος απεβίωσε το 1605 μ.Χ. σε ηλικία 85 ετών.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῦ Ἄργους ἀγλάϊσμα, οἵά περ γόνος κλεινὸς καὶ θεῖον γεώργιον τῆς τοῦ Προδρόμου Μονῆς ἐδείχθης Λεόντιε. Σὺ γὰρ δι᾿ ἐνάρετου πολιτείας ἐκλάμψας, ὤφθης Χριστοῦ θεράπων καὶ σεπτὸς μυροβλύτης, διὸ σὲ Πάτερ συμφώνως πάντες γεραίρομεν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ´. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τῷ Σωτῆρι Ὅσιε ἀκολουθήσας ὁσίως, σεαυτὸν καθήγνισας δι᾿ ἀρετῶν ἐμμελείας· ὅθεν σε ὁ Ζωοδότης Λόγος δοξάσας, ἔδειξε πηγὴν τὸ σκῆνός σου θείου μυρου· διὰ τοῦτο σοὶ βοῶμεν· χαίροις θεόφρον πάτερ Λεόντιε.

ΟΥΡΑΝΟΥΠΟΛΗ -ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Η Ουρανούπολη είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό του νομού Χαλκιδικής και το κυριότερο πέρασμα για το Άγιο Όρος. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 960  περίπου κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και με την αλιεία.  Η απόστασή της από τη Θεσσαλονίκη είναι 132 χιλιόμετρα και από την έδρα του Δήμου 17. Από το λιμάνι μπορεί κανείς να επισκεφθεί το Άγιον Όρος ή τα κοντινά νησάκια Δρένια. Σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται η Μονή Ζυγού, ένα από τα πρώτα μοναστήρια που ιδρύθηκαν το 10ο αιώνα και είναι προσπελάσιμο και από γυναίκες, καθώς εδαφικά δεν ανήκει στην επικράτεια του Αγίου Όρους. Λίγο πριν από τα όρια του Αγίου Όρους βρίσκεται το Φραγκόκαστρο, ενθύμιο της περιόδου της Φραγκοκρατίας στην περιοχή. Η Ουρανούπολη μπορεί να είναι ο τελευταίος κοσμικός τόπος στον οποίο φθάνει ο επισκέπτης που σκοπεύει να επισκεφθεί το Άγιο Όρος, αλλά το όνομά της δεν το οφείλει στο γεγονός ότι αποτελεί την «πύλη» προς τη μοναστική πολιτεία.
Ιστορικά στοιχεία για την Ουρανούπολη
Η Ουρανούπολη, όπως είναι σήμερα κτίστηκε στη θέση αρχαίας πόλης. Η τελευταία ιδρύθηκε το 315 π.Χ. από τον Αλέξαρχο, ο οποίος ήταν αδερφός του Κάσσανδρου. Αυτός οικοδόμησε την Ουρανούπολη πάνω στα ερείπια της αρχαίας Σάνης, που είχε καταστραφεί από το Φίλιππο Β΄. Πρόκειται για την ίδια πόλη (Ακρόθωοι) των αρχαίων γεωγράφων. Σε νομίσματα που έχουν βρεθεί αναγράφονται οι λέξεις “Ουρανίας Πόλεως” και “Ουρανιδών Πόλεως” με τη μορφή της θεάς Ουρανίας Αφροδίτης καθισμένης σε σφαίρα από τη μια όψη, και από την άλλη τον ήλιο ακτινοστεφή με οκτώ ακτίνες. Υπήρξε Μετόχι και κτήμα της Μονής Βατοπεδίου.

Στην ευρύτερη περιοχή της Ουρανούπολης έχουν βρεθεί σημαντικές αρχαιότητες. Σε απόσταση 1 χιλιομέτρου ανατολικά του χωριού, στη θέση Κοκκινοχώραφο, αποκαλύφθηκε τάφος της ρωμαϊκής εποχής. Εντοπίστηκε σ’ έναν χαμηλό λόφο, κοντά στο δρόμο που οδηγεί στη μονή Ζυγού και την οριογραμμή του Αγίου Όρους. Η ανακάλυψη έγινε μέσα στα όρια ιδιωτικού κτήματος κατά τη διάρκεια εργασιών ισοπέδωσης. Το εύρημα μπορεί να μην εντυπωσιάζει σε πρώτη ανάγνωση, αλλά μας δίνει ένα νέο στοιχείο για μια ανεξερεύνητη από αρχαιολογική άποψη περιοχή, η οποία είναι γνωστή για την έντονη ανθρώπινη παρουσία κατά την αρχαιότητα.  Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι παρόμοιοι λιθοσωροί παρατηρούνται σε αρκετές θέσεις στην γύρω περιοχή, ένδειξη που ίσως μαρτυρά την ύπαρξη οργανωμένου αρχαίου νεκροταφείου. Βορειότερα, σε μικρή απόσταση από την προαναφερθείσα τοποθεσία, υπάρχει υδατογέφυρα και στοά με σύστημα υδρομάστευσης της μεταβυζαντινής εποχής, καθώς και άλλα έργα που φαίνεται να εντάσσονται σ’ ένα γενικότερο σύστημα υδροδότησης της περιοχής. Κανείς δεν παραλείπει να δει τη φημισμένη αυτή μονή,  η οποία προσεγγίζεται εύκολα και ευχάριστα με τα πόδια. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι καλά οργανωμένος και η επίσκεψη στο φυσικό όριο με τη μοναστική κοινότητα του Άθωνα είναι εμπειρία που δεν πρέπει να χάσετε.
Σε μεγαλύτερο υψόμετρο, στη θέση Κοκκινάρα, σε ιδιωτικό κτήμα είχαν ερευνηθεί το 1959 από τον τότε επιμελητή Μανώλη Ανδρόνικο λείψανα σημαντικού ελληνιστικού κτιρίου, μετά τον εντοπισμό από τον ιδιοκτήτη μαρμάρινων δόμων και την ανεύρεση αρχαίων αντικειμένων, όπως πήλινων λυχναριών, χάλκινων νομισμάτων και μολύβδινων ελασμάτων. Η έρευνα ήταν μάλλον μικρής κλίμακας και σταμάτησε πρόωρα.

Στις αρχές του 14ου αιώνα κτίστηκε από τη μονή Βατοπεδίου ο βυζαντινός πύργος που δεσπόζει στην Ν.Δ άκρη του χωριού με σκοπό τη προστασία του μετοχιού. Είναι ο πιο μεγάλος και ο πιο καλά διατηρημένος στη Χαλκιδική. Τον 19ο αιώνα, μετά από σεισμό, γκρεμίστηκε ο τελευταίος όροφός του. Τότε επισκευάστηκε και πήρε την τελική του μορφή. Παράλληλα κτίστηκαν τα συνοδευτικά του κτίρια. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, πρόσφυγες από τα νησιά του Μαρμαρά στη Προποντίδα συγκεντρώθηκαν στο χώρο αυτό βρίσκοντας στέγη στον πύργο, στα κοντινά του κτίρια και σε αντίσκηνα. Το 1926 κτίστηκαν από μια γερμανική εταιρεία τα πρώτα σπίτια του χωριού, κάποια από τα οποία διατηρούνται ακόμη. Αργότερα οι κάτοικοι έκτισαν την εκκλησία, το σχολείο και άρχισε να οργανώνεται μια κοινότητα με το όνομα «Προσφόριον», ύστερα «Πύργος» και γύρω στο 1960 πήρε το οριστικό της όνομα ως «Ουρανούπολη». Το 1928 με τη ζωή του χωριού της Ουρανούπολης συνδέθηκε το ζεύγος των Loch που εγκαταστάθηκε στον πύργο. Η συνεργασία του ζεύγους, που χρησιμοποιούσε σχέδια αντιγραμμένα από κώδικες των μοναστηριών, με γυναίκες των προσφυγικών οικογενειών που γνώριζαν ήδη την τέχνη της υφαντικής, έβαλε τα θεμέλια μιας τοπικής βιοτεχνίας.

Τουρισμός

Πάνω από 1.000 κάτοικοι ζουν στην Ουρανούπολη, στο κατώφλι αυτό του Άθωνα και στη σκιά του συγκλονιστικού πύργου του Προσφορίου. Το καλοκαίρι τα δεκάδες καταλύματα γεμίζουν από επισκέπτες, όπως και οι γύρω παραλίες. Οι περισσότεροι επισκέπτονται, επίσης, το νησάκι της Αμμουλιανής και τα Δρένια. Από την Ουρανούπολη διοργανώνονται συχνά θαλάσσιες εκδρομές για τη Δάφνη απ’ όπου ξεκινά η γνωριμία με την καστροπολιτεία του Αγ. Όρους.
Είναι ένα ιδανικό μέρος για ένα τριήμερο, για μια καλοκαιρινή απόδραση. Αρχικά, το μέρος έχει εκπληκτικές παραλίες με καταγάλανα νερά, καθώς και βρίσκεται δίπλα στην ελκυστικότατη Αμμουλιανή. Αν και δεν είναι ο ορισμός του κοσμικού παραθαλάσσιου μέρους, έχει ταβέρνες, εστιατόρια, μαγαζάκια με αντίκες, κοσμήματα, σουβενίρ, βιβλία. Είναι ένα ρομαντικό, μυστηριώδες και αρκετά ήρεμο χωριό. Αισθάνεται κανείς ότι κάτι κρύβει πίσω από αυτήν την γαλήνη,που θέλει να το εξερευνήσει. Είναι ιδανικό μέρος για ξεκούραση και διάβασμα, την ίδια στιγμή, όμως, και για περιπέτειες. Αυτές μπορείς να τις ζήσεις κάνοντας περιπάτους στους γύρω οικισμούς, ή γνωρίζοντας με το καραβάκι από μακριά την ακτογραμμή του Αγίου Όρους, ίσως έναν από τους πιο μυστηριακούς προορισμούς στην Ελλάδα.

Πηγές: http://www.dimosaristoteli.gr

Όσιος Σάββας ο Βατοπεδινός

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Όσιος Σάββας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη περί το 1280 μ.Χ. από λίαν ενάρετους γονείς, οι όποιοι τελικά μόνασαν. Ο όσιος ονομαζόταν κατά κόσμον Στέφανος. Έλαβε καλή βασική μόρφωση και από νωρίς αγάπησε θερμά την αρετή, τη σωφροσύνη, την εγκράτεια και την ταπείνωση, ώστε ηταν σε όλους πολύ αγαπητός.

Νέος αφήνει πατρίδα, γένος, υπόληψη και πατρική αγάπη και έρχεται στο Άγιον Όρος. «Εισέρχεται στον ιερό Άθωνα, τον όντως χρυσό και αγαπητό Άθωνα, τον πρόξενο των καλυτέρων αγαθών σε μένα απ’ οτιδήποτε άλλο» κατά τον άγιο βιογράφο του. Τίθεται στην υπακοή σεβάσμιου και έμπειρου Γέροντος στην περιοχη των Καρυών σε κελλί Βατοπαιδινό. Στην κουρά του λαμβάνει το όνομα Σάββας. Υπόμενε καρτερικά την αυστηρότητα του Γέροντος του και τη σκληρότητα της υπερβολικής του εγκράτειας. Η πείνα, η δίψα, η ολονύκτια αγρυπνία, η ορθοστασία, η δέηση τον συνόδευαν πάντοτε. Ο αυστηρός του Γέροντας του ηταν λίαν αγαπητός, αφού τον θεωρούσε βέβαιο οδηγό της σωτηρίας του. Ο ίδιος ηταν πολύ αγαπητός σε όλους τους συνασκητές του και χαίρονταν τη συνομιλία του. Λόγω της μεγάλης του ταπεινοφροσύνης αρνήθηκε να δεχθεί την ιερωσύνη. Βλέποντας πως δεν εισακούεται, την ημέρα της χειροτονίας του κρύφθηκε σε μέρος που αδυνατούσαν να τον ανακαλύψουν. Χαρακτηριστικά γεγονότα φανερώνουν το μέγεθος της ανυπόκριτης φιλαδελφίας του, όταν σε μακρά οδοιπορία λαβαίνει στον ώμο του τα πράγματα και τον ίδιο τον αδελφό του συνοδοιπόρο του. Λόγω επιδρομών των Καταλανών ο Γέροντας του αναχωρεί με άλλους πατέρες για μονή της Θεοτόκου της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος μη θέλοντας να έχει τις περιποιήσεις των γονέων και τις κολακείες των γνωστών, φίλων και συγγενών, αναχωρεί για τα νησιά Λήμνο, Λέσβο και Χίο και καταλήγει στη Μικρά Ασία, στην Έφεσο. Επισκέπτεται την Πάτμο και άλλα νησιά και καταλήγει στην Κύπρο.

Μετά από θερμή και ένδακρυ προσευχή αποφασίζει ν’ ακολουθήσει τη δύσκολη οδό της διά Χριστόν σαλότητος, απορρίπτοντας όλα τα ρούχα του και περιφερόμενος στα βουνά άστεγος και γυμνός, αλλά και στις πόλεις άγνωστος, αμίλητος, άσιτος και απρόσιτος. Νεκρός για τον κόσμο ζούσε με συνεχή νηστεία η μάλλον ασιτία. Έφθανε να τρώει μια φορά την εβδομάδα μόνο άγρια χόρτα. Δεν είχε στρώμα, στέγη, ένδυση, φιλία και γνωριμία. Ζούσε πράγματι μια ζωή σπάνια, υπερφυή, απερίγραπτη, ασυνήθιστη κι απίθανη. Εκτεθειμένος στον καύσωνα, στο ψύχος, στην καταιγίδα, τη νεροποντή, τον άνεμο, τα θηρία, τα ερπετά, και τη στέρηση απορούσε κανείς πως δεν τον επισκεπτόταν ο θάνατος. Έτσι όμως έγινε θαυμαστός στους αγγέλους και μισητός στους δαίμονες. Ο σοφός περιφερόταν ως άσοφος και μωρός διά Χριστόν κατά τον θειο Παύλο. Αρκετοί τον θεωρούσαν παράφρονα και τον περιφρονούσαν και απομακρύνονταν από κοντά του. Μερικοί άρχιζαν να τον σέβονται και να τον τιμούν, υποψιαζόμενοι τον μυστικό αγώνα του και την επιλεγμένη σιωπή του. Με τα αγωνίσματα του πολεμούσε τη μαλθακότητα της ηδονής, την παραδοξότητα της αλαζονείας, τη θρασύτητα της υπεροψίας και την κακότητα της εμπάθειας. Ορισμένοι τον παρεξηγούσαν, τον υποπτεύονταν, τον έβριζαν κι έφθασαν να τον δείρουν ανελέητα. Εκείνος όμως είχε μια υπέροχη συγχωρητικότητα και θεωρούσε τις κατ’ αυτού ενέργειες των ανθρώπων καθαρά δαιμονοκίνητες. Ο δαίμονας όταν έβλεπε οι έντεχνες παγίδες του να καταστρέφονται από τον επιτήδειο ασκητή, του έσπερνε μύριους δεξιούς λογισμούς περί υψηλής αγιότητός του και απομακρύνσεως από την οδό που βαδίζει μέσα στον κόσμο με τόσες περιπέτειες. Μα δεν κατάφερε τίποτε να κερδίσει από τον ταπεινό εργάτη του ευαγγελίου. Κάποτε που εισήλθε σε ένα μοναστήρι παπικών που γευμάτιζαν εξήλθε αιμόφυρτος από το ξύλο που του έδωσαν θεωρώντας τον ως απατεώνα. Παντού και πάντοτε διατηρούσε τη σιωπή, τη νήψη, την προσευχή και την ταπείνωση. Έφθασε όμως ο καιρός που η περιφρόνηση, η κακομεταχείριση και η υβρεολογία μετατράπηκε σε θαυμασμό, δόξα και τιμή για τον όσιο. Ο ευλαβής κυπριακός λαός άρχισε να τον τιμά ως άγιο, ενώ ακόμη ζούσε, με ιδιαίτερη αγάπη. Η τιμή όμως ενοχλούσε υπερβολικά τον άνθρωπο του Θεού, όπως άλλους η ατιμία, και έτσι αποφάσισε την αναχώρηση από τη μεγαλόνησο, όπου έζησε πολυ καιρό με υπερθαύμαστους άγώνες.

Βαρύ πένθος κατέλαβε τους Κύπριους με την αποχώρηση του. Μετά από περιπέτειες έφθασε στους Αγίους Τόπους και έγινε ταπεινός προσκυνητής του Παναγίου Τάφου και των άλλων πανίερων προσκυνημάτων. Κατόπιν επισκέφθηκε το θεοβάδιστο όρος Σινά ως αρχάριος και ανίδεος με την ανυπέρβλητη και πρωτοφανή μετριοφροσύνη του. Επιστρέφει στα Ιεροσόλυμα και εγκλείεται στα ασκητήρια πέραν του Ιορδάνου προσευχόμενος θερμά και αδιάλειπτα. Οι δαίμονες ξεσήκωσαν δυνατό πόλεμο εναντίον του ακατάφερτα, αφού είχαν να κάνουν με άφοβο και γενναίο άθλητή του πνεύματος, που δεν κάμπτεται και δειλιάζει εύκολα. Παρά τη σωματική του καχεξία, την αδυναμία και τους δαιμονικούς δαρμούς, η καρδιά του μένει προσηλωμένη στον Κύριο της δόξης, που τον αξιώνει άρρητης θεοψίας και θείας φωτοχυσίας. Η αγάπη του ηταν μεγάλη για την αφάνεια, την ασημότητα, την αδοξία και τη μυστικότητα. Ο θεός όμως τον φανέρωνε προς ωφέλεια πολλών, που συνέτρεχαν από παντού, διδάσκονταν από τη σιωπή του και ευφραίνονταν από τη γαλήνη της θέας του προσώπου του. Αρκούνταν σε μερικά νεύματα και φιλούσε τα πόδια τους. Όλοι τον είχαν για μεγάλο άγιο.

Φοβούμενος τη δόξα των ανθρώπων αναχώρησε πάλι κρυφά στη βαθύτερη έρημο για μεγαλύτερη άσκηση, ώστε να αποκάμει και να τον υπηρετούν άγγελοι. Ο Χριστός του φανερώθηκε για δεύτερη φορά μέσα σε άρρητο φως και αυτή ηταν η μεγαλύτερη χαρά του. Νέοι κίνδυνοι και νέοι φοβεροί πειρασμοί τον οδήγησαν πλησίον του θανάτου, αλλά υπήρξαν αγγελοφάνειες κι ανείπωτες θειες παραμυθίες. Εισήλθε στη μονή του αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, όπου έγινε γνωστός και του απέδωσαν μεγάλες τιμές μοναχοί και λαϊκοί που συνέτρεξαν να τον δούν. Εκείνος όμως έμεινε ατάραχος στη φίλη ησυχία και προσευχή, αντιστεκόμενος σταθερά στις δαιμονικές πλεκτάνες. Οι δαίμονες τα έχασαν μαζί του με τη μόνιμη ανδρεία στάση του και την υπέρμετρη άσκησή του. Δεν ηξεραν τί άλλο φοβερό να του κάνουν. Συνεχώς τους καταντρόπιαζε. Τελικά τον άφησαν ησυχο, αφού είδαν ότι ο εναντίον του πόλεμός τους τον έκανε αγιώτερο. Έφθασε να μεταστεί σωματικά, ύστερα από σαρανταήμερη τελεία νηστεία, ορθοστασία κι αγρυπνία. θα νόμιζε κανείς, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο βιογράφος του, ότι πρόκειται για ακίνητο άγαλμα. Είδε για τρίτη φορά τον Χριστό μέσα σε απειρόκαλο φως και γέμισε από ανεκλάλητη ευφροσύνη, γενόμενος υιός φωτός, συνομιλητής αγγέλων, φωτοφόρος και θεοφόρος, φωτόμορφο τέκνο της Εκκλησίας, μακάριος για την καθαρότητα της καρδιάς του, λαμβάνοντας την παύλεια υιοθεσία και γευόμενος το άκτιστο θαβώρειο φως, ώς πιστός μαθητής του Κυρίου. Στη συνέχεια της ζωής του έμενε αναπόσπαστος στη θέα της καταπληκτικής εκείνης θεοφάνειας. Γι’ αυτό και δεν εκινείτο διόλου, αλλά έμενε στο ίδιο μέρος ακίνητος επί πολύ. Κατόπιν αποφάσισε να πάει υποτακτικός στο κοινόβιο του Τιμίου Προδρόμου παρά τον Ιορδάνη, προς έκπληξη των εκεί μοναζόντων, όπου ανέλαβε το διακόνημα του εκκλησιαστικού. Η θεία χάρη που είχε μέσα του τον έκανε να επιτελεί θαύματα, να ημερεύει λιοντάρια και να τον υπακούουν. Με θεϊκή δι’ αγγέλου εντολή αναχώρησε από το μοναστήρι. Οι μοναχοί τον αποχωρίσθηκαν θλιμμένοι. Στα Ιεροσόλυμα τον υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές. Πορεύθηκε προς τη Δαμασκό και την Αντιόχεια της Συρίας. Στον δρόμο του συνάντησε μια γυναίκα με το νεκρό παιδι της στην αγκαλιά της. Βλέποντας τα δάκρυά της και τις παρακλήσεις της το ανέστησε. Για να αποφύγει τις τιμές αναχώρησε αμέσως αλλάζοντας δρόμο. Και άλλοτε πραγματοποίησε το ίδιο θαύμα.

Με πλοίο έφθασε στην Κρήτη, όπου επί διετία ασκήθηκε στα έρημα βουνά της με υπερθαύμαστο και υπεράνθρωπο τρόπο, ώστε να ασθενήσει. Κατόπιν μετέβη στην Εύβοια, την Πελοπόννησο, την Αθήνα, τη Μακεδονία, τη Θράκη, την Ηράκλεια και την Κωνσταντινούπολη, όπου παρέμεινε σιωπηλός κι έγκλειστος στη μονή του Αγίου Διομήδους. Η φήμη όμως δεν μπόρεσε πάλι να κρυφτεί. Τον αναζήτησε ο πατριάρχης Ησαΐας και ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β’ ο Παλαιολόγος. Του ζητήθηκε και υπέγραψε ορθή ομολογία πίστεως, που κατανύσει τους πάντες και τους κάνει να τον τιμούν και να τον μεγαλύνουν. Έτσι ως φυγόδοξος έφυγε ξανά για μακρυά.

Επέστρεψε στο Άγιον Όρος, το περιόδευσε σιωπηλός και ηλθε στην ιερά μονή Βατοπαιδίου, όπου είχε επιστρέψει και ο Γέροντάς του και είχε μακάρια αναπαυθεί. Ο πάντα ταπεινόφρων Σάββας προτίμησε την υπακοή. Ελυσε τη σιωπή του και έγινε ξανά εκκλησιαστικός, ψάλτης, αναγνώστης, τραπεζάρης και νοσοκόμος. Σε όλα τα διακονήματα ηταν πρόθυμος, ακριβής, προσεκτικός και αποδοτικός. Υπόδειγμα μοναχού, κυρίως στο ναό, αλλά και στο διακόνημα και στο κελλί του. Δίδασκε με το βιωμένο του παράδειγμα, το υφος και το ηθος του, τη στάση του, και την προσευχή του. Είχε πλούσια βιώματα από τη νήψη και τη θεωρία, που γίνονταν αντιληπτά από τη χαρά του και τα πολλά του δάκρυα. «Όλη η Βατοπαιδινή αδελφότητα τον παρακαλούσε να δεχθεί την ιερωσύνη, μα στάθηκε αδύνατον, θέλοντας ν’ ασχολείται μόνο με τον εαυτό του κι όχι με τους άλλους. Απόφευγε πάντα τις τιμές, αγαπούσε υπερβολικά την ταπείνωση κι υπόμενε τις δοκιμασίες, τρέφοντας περισσή αγάπη στον ηγούμενο και τους αδελφούς του, που τους δίδασκε όλους με την ησυχη κι απαθή ζωή του. Η ζωή του στο Βατοπαίδι ηταν γεμάτη από θεοφάνειες κι αγγελοφάνειες».

Κατά τον εμφύλιο πόλεμο (1341 - 1347 μ.Χ.) οι Βατοπαιδινοί αδελφοί του και οι Αγιορείτες πατέρες τον πίεσαν αφόρητα να ηγηθεί ειρηνευτικής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να τερματισθεί ο φοβερός εμφύλιος σπαραγμός. Υπάκουσε ξανά, παρότι προείδε και προείπε ότι η αποστολή τους δεν θα έχει αίσιο τέλος. Μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και έπι μία εξαετία αφοσιώθηκε στην προσευχή, αφού οι λόγοι του περι ειρήνης και ομονοίας δεν εισακούονταν. Οι ένδακρεις προσευχές του για τον παρασυρμό των ανθρώπων από τα άγρια πάθη ηταν συνεχείς ενώ οι λόγοι του υπέρ συμφιλιώσεως των αντιμαχόμενων πολύ λίγοι. Με σκληρά λόγια, για πρώτη φορά, μίλησε κατά του Ανδρέα Παλαιολόγου, που ηγείτο του κινήματος των Ζηλωτών στη Θεσσαλονίκη και ηταν υπαίτιος πολλών αιματοχυσιών κι ανθρωποκτονιών. Συνέχεια των πολιτικών ταραχών υπήρξαν οι εκκλησιαστικές έριδες με αρχηγό τον αιρετικό Βαρλαάμ τον Καλαβρό, φοβερό πολέμιο του ιερού ησυχασμού και ύποκειμενικό ερμηνευτή των θείων δογμάτων. Ο όσιος Σάββας κατόπιν ουρανίων αποκαλύψεων έγινε ορθός υπερασπιστής των δογμάτων και αυστηρός επιτημητής του δεύτερου Ιούδα και Αρείου, Γρηγορίου Ακινδύνου, ακολούθου του Βαρλαάμ. Ο ίδιος ο Σάββας ηταν σύμβουλος του αυτοκράτορας Ιωάννου ΣΤ του Καντακουζηνού, τον όποιο στήριζε με τις προσευχές του και υπήρξε υπέρμαχος της Ορθοδοξίας.

Ο αυτοκράτορας πρότεινε στην Εκκλησία την εκλογή του Σάββα ως πατριάρχη και όλοι συμφώνησαν απόλυτα. Εκείνος όμως επίμονα αρνήθηκε. Αναγκάσθηκε να έλθει ο ίδιος ο αυτοκράτορας με τη συνοδεία του για να τον πείσει, αλλά στάθηκε τελείως αδύνατο, παρότι τον παρακαλούσε ικετευτικά έπι ημέρες και είχαν ετοιμασθεί όλα τα της χειροτονίας του. Η ταπείνωση του δεν τον άφηνε να ανέρχεται αλλά μόνο να κατέρχεται, να κρύβεται, να κάνει τον σαλό, τον αμαθή, να σιωπά. Έφθασε, κατά τον βιογράφο του, στην ακρότητα όλων των αρετών και έγινε υπερφυής συμμέτοχος στη αγγελική εκείνη αϋλία και καθαρότητα, χωρίς κάν να υστερήσει. Ως απαθής έφθασε στην αρίστη ταπεινοφροσύνη και στο μέγα της αγάπης μυστήριο. Πέρασε την τελευταία εξαετία της ζωής του σχεδόν έγκλειστος στη μονή της Χώρας. Προείδε το τέλος του και το ανάφερε στον μαθητή του, λέγοντάς του λόγους περί ταπεινοφροσύνης. Εκοιμήθη ειρηνικά περί το 1349 μ.Χ.

Αναφέρεται πως τον Οκτώβριο του 1840 μ.Χ., όταν γίνονταν επισκευές στο οστεοφυλάκειο τοϋ κοιμητηρίου της μονής Βατοπαιδίου, βρέθηκαν τα οστά ενός μοναχού να ευωδιάζουν. Του απεδόθη το όνομα Ευδόκιμος. Ο ασκητής Ιάκωβος ανέφερε στη σύναξη της μονής ότι πρόκειται για τον όσιο Σάββα τον Βατοπαιδινό, προφανώς ύστερα από κάποια αποκάλυψη. Ο Γέροντας Δανιήλ ο Κατουνακιώτης αναφέρει πως ο όσιος Σάββας παρουσιάσθηκε σε Βατοπαιδινό Γέροντα Κελλιώτη, τον όποιο θεράπευσε από ασθένεια, και του είπε: «Δεν λέγομαι Ευδόκιμος, άλλα Σάββας Μοναχός. Πλην να ειπής εις τους Πατέρας της Ιεράς Μονής να με αποκαλώσιν Εύδόκιμον».

Η μνήμη του τιμάται στις 11 Οκτωβρίου και στις 15 Ιουνίου, την Τετάρτη της Διακαινησίμου μετά των Σιναϊτών Αγίων και στις 10 Ιουλίου μετά των Βατοπαιδινών Αγίων.

Η τελετή αλλαγής της Ιεράς Επιστασίας στο Άγιον Όρος

Η καθιερωμένη τελετή αλλαγής της Ιεράς Επιστασίας πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Άγιον Όρος.
Κάθε χρόνο η αλλαγή της Ιεράς Επιστασίας γίνεται πάντα την 1 Ιουνίου με το παλαιό ημερολόγιο καθώς αποτελεί μια παλαιά παράδοση.
Γίνεται σύναξη της  Ιεράς Κοινότητας  και ακολουθεί μικρή τελετή, όπου  παρίσταται ο Πρωτεπιστάτης αλλά και αυτός που θα αναλάβει Πρωτεπιστάτης.
Ακολούθως διαβάζονται τα τέσσερα γράμματα των Μονών που θα αναλάβουν την Επιστασία, δηλαδή στη σημερινή ημέρα διαβάστηκαν οι επιστολές της Μεγίστης Λαύρα, της Μονής Δοχειαρίου, της Μονής Ξενοφώντος και της Μονής Εσφιγμένου.
Τα συγκεκριμένα γράμματα αναφέρουν τα πρόσωπα τα οποία οι Μονές, ορίζουν ότι θα αποτελούν την Επιστασία.
Οι  Ιερές Μονές μάλιστα όταν ο Πρωτοεπιστάτης είναι δικός τους, τότε έχουν άλλον εκπρόσωπο στη Σύναξη καθώς δεν μπορεί ο Πρωτεπιστάτης να είναι και εκπρόσωπος.
Αφού διαβαστούν τα γράμματα, τα οποία ονομάζονται διοριστήρια, ακολούθως εγείρονται οι ευρισκόμενοι επιστάτες και ο Πρωτεπιστάτης ενώπιον της Συνάξεως και εκεί ο δεύτερος αναφέρει το μήνυμα  εκ μέρους της Επιστασίας με το οποίο ευχαριστεί συνήθως τους αντιπροσώπους για τη συνεργασία που είχαν καθ ‘όλη τη διάρκεια του χρόνου και ζητούν συγχώρεση για τυχόν παραλείψεις .
Στη συνέχεια ο Πρωτεπιστάτης αφήνει την ράβδο επάνω στο γραφείο μαζί με τους χρυσούς σταυρούς που φοράει και τα τέσσερα μέρη της σφραγίδας. Ένα για κάθε επιστάτη. Την μεν ράβδο την παραλαμβάνει ο πρώτος στη τάξη που είναι ο αντιπρόσωπος της Μεγίστης Λαύρας, τον έναν σταυρό από τους τρεις τον παίρνει ο αντιπρόσωπος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου μαζί με ένα μέρος της σφραγίδας. Τον δεύτερο τον παίρνει ο εκπρόσωπος της Ιεράς Μονής Ιβήρων και τον τρίτο ο εκπρόσωπος της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου. Η σειρά αυτή ορίζεται με βάση την ιεραρχική τάξη των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους.
Ακολουθεί η κάθοδος όλων μαζί στο ναό του Πρωτάτου. Χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες, ψάλλεται το Άξιον Εστί και εισέρχονται στον Ναό.
Εκεί η μεν απερχόμενη Επιστασία βάζει μετάνοια στην εικόνα της Παναγίας και στη συνέχεια βάζουν μετάνοια στο μέσον του Ναού για να ζητήσουν συγχώρεση για τα λάθη τους και επιστρέφουν στη θέση τους.

Ύστερα μπροστά από τον πολυέλαιο παρατάσσονται οι τέσσερις που θα αναλάβουν την Επιστασία. Απέναντι από αυτούς παρατάσσονται οι εκπρόσωποι των τεσσάρων Μονών (Αγίας Λαύρας, Βατοπαιδίου, Ιβήρων και Χιλανδαρίου) τους παραδίδουν την ράβδο και τους σταυρούς και τα κομμάτια της σφραγίδας. Ακολούθως ψάλλονται ορισμένα απολυτίκια από τους ψάλτες και αμέσως μετά μιλάει ο πρώτος στην τάξη αντιπρόσωπος της Μεγίστης Λαύρας όπου απευθύνει σύντομη ομιλία προς τα νέα μέλη της Επιστασίας υπενθυμίζοντας τους ποια είναι τα καθήκοντα τους και δίνει τη ράβδο στο νέο Πρωτεπιστάτη.

Αυτή είναι η διαδικασία με την οποία γίνεται η εγκαθίδρυση και τη συνέχεια παραδίδονται τα τέσσερα κομμάτια της σφραγίδας και οι σταυροί. Από την ώρα εκείνη έχει αναλάβει η νέα Επιστασία.
Γίνεται απόλυση στο Ναό και ακολούθως πραγματοποιείται φωτογράφιση στις σκάλες μπροστά από την αίθουσα συνεδριάσεων. Στη συνέχεια ανέρχονται στην αίθουσα όπου ανταλλάσσονται ευχές με τους επισήμους που παραβρίσκονται στην τελετή.
Μετά την αποχώρηση των επισήμων παραμένουν στην αίθουσα μόνο τα μέλη της Ιεράς Κοινότητας και στην πρώτη συνεδρίαση που πραγματοποιείται, μοιράζονται τα διακονήματα όπως για παράδειγμα ποιοι θα είναι οι διακονητές στο ναό του Πρωτάτου, όπως οι ψάλτες, οι εφημέριοι αλλά μοιράζονται και  τα διακονήματα που αφορούν την Ιερά Κοινότητα.
Στην ουσία ορίζονται τα διακονήματα των σερντάρηδων. Επίσης στην πρώτη σύναξη ορίζονται και οι γραμματείς.
Μετά από αυτό κατευθύνονται στην τράπεζα και αφού αυτή ολοκληρωθεί επιστρέφουν η  παλαιά και η νέα Επιστασία στην αίθουσα συνεδριάσεων όπου υπογράφεται το πρωτόκολλο παραλαβής και παράδοσης .
Η Επιστασία είναι το εκτελεστικό όργανο των αποφάσεων της Κοινότητας και κατά δεύτερον ασκεί τα λεγόμενα δημαρχιακά καθήκοντα. Επίσης, είναι αυτή που έρχεται σε άμεση επαφή με τα όργανα του κράτους , τις υπηρεσίες του κράτους, ενώ καταρτίζει και την Ημερήσια Διάταξη κάθε σύναξης της Ιεράς Κοινότητος.

Παρουσία του υφυπουργού Εξωτερικών η αλλαγή της Ιεράς Επιστασίας στο Άγιον Όρος

Αποστολή Άγιον Όρος Πρακτορείο Ορθοδοξία – Φωτογραφίες/ Κωνσταντίνος Νικολαΐδης

Παρουσία του υφυπουργού Εξωτερικών Κώστα Βλάση και του Πολιτικού Διοικητή του Αγίου Όρους κ. Αθανάσιου Μαρτίνου, καθώς επίσης και εκπροσώπων των Ιερών Μονών πραγματοποιήθηκε σήμερα η αλλαγή της Ιερά Επιστασίας στην Αθωνική Πολιτεία.
Η Λαυριωτική Επιστασία, διαδέχθηκε την απερχόμενη Διονυσιάτικη Επιστασία σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη σε μια τελετή που έχει ρίζες παλαιές.
Τον Νέο Λαυρεώτη Πρωτεπιστάτη Γέροντα Παύλο πλαισιώνουν αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών Μονών Δοχειαρίου, Ξενοφώντος και Εσφιγμένου, σύμφωνα με την τάξη των ορισμένων τετράδων από τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους.
Χθες το απόγευμα (13/6/2020) έλαβε χώρα στο κτήριο της Ιεράς Κοινότητος Αγίου Όρους η καθιερωμένη φωτογράφηση με τον απερχόμενο Πρωτεπιστάτη, τα μέλη της Επιστασίας και τους αντιπροσώπους των Ιερών Μονών.

Σύμφωνα με την παράδοση τη ράβδο του “Πρώτου” ενεχείρησε στον νέο Πρωτεπιστάτη Γέροντα Παύλο Λαυριώτη, ο Γέροντας Νικόδημος Λαυριώτης.

Φωτογραφία από romfea.gr

Φωτογραφία από romfea.gr

Οι επισκέψεις του υφ. Εξωτερικών σε Ιερές Μονές

Στο Άγιον Όρος βρίσκεται από την Παρασκευή ο υφυπουργός Κώστας Βλάσης ο οποίος πραγματοποίησε επισκέωεις σε Ιερές Μονές και Σκήτες.

Κατά την πρώτη ημέρα της επίσκεψής του στον Άθωνα ο κ. Βλάσης πραγματοποίησε προσκύνημα στις Ιερές Μονές Σταυρονικήτα, Ιβήρων, Φιλοθέου και Καρακάλλου. Συνοδευόμενος από τον Πολιτικό Διοικητή του Αγίου Όρους κ. Αθανάσιο Μαρτίνο ο κ. Βλάσης συναντήθηκε και με την Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους.

Κατά την δεύτερη ημέρα της παραμονής του στο Άγιον Όρος μετέβη στις Ιερές Μονές Βατοπαιδίου, Μεγίστης Λαύρας, Παντοκράτορος καθώς και στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.

Στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου ο υφυπουργός έφτασε το απόγευμα του Σαββάτου συνοδευόμενος από τον κ. Μαρτίνο. Στην είσοδο της Ιερά Μονής τους υποδέχθηκε σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη ο Καθηγούμενος, Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός και πατέρες της Βατοπαιδινής αδελφότητας.

Στην είσοδο του Καθολικού ο κ. Βλάσης ασπάστηκε το Ιερό ευαγγέλιο και εν συνεχεία εισήλθε εντός όπου έλαβε χώρα η ακολουθία του Εσπερινού. Εν συνεχεία ξεναγήθηκε από τον Καθηγούμενο στους χώρους της Ιεράς Μονής.

Για τρίτη μέρα συνεχίζεται η φωτιά στο Άγιον Όρος

Για τρίτη μέρα συνεχίζει να καίει η φωτιά, που ξέσπασε το μεσημέρι της Παρασκευής στον κόλπο “Αράπης” στο βόρειο ακρωτήριο του Αγίου Όρους, απέναντι από τα Νέα Ρόδα.

Στο σημείο βρίσκονται και επιχειρούν 40 πυροσβέστες με 20 οχήματα και 19 άτομα πεζοπόρο τμήμα.

Η φωτιά είναι σε ύφεση και βρίσκεται υπό έλεγχο μετά από την χθεσινή αναζωπύρωση με την βοήθεια των εναέριων μέσων λόγω του δύσβατου τις περιοχής.

Αποστολή εξετελέσθη για ακόμα μια φορά για την Ομάδα ΟΦΚΑΘ Εθελοντές που βρισκόταν στο σημείο για 2 μέρες και βοήθησαν στην δύσκολη αυτή αποστολή.

Η Ομάδα ΟΦΚΑΘ Εθελοντές Θεσσαλονίκης ευχαριστεί την Πυροσβεστική Υπηρεσία και την Διοίκηση του Αγίου Όρους για την εμπιστοσύνη όπως και τα μέλη της ομάδας από την Βάση ετοιμότητας Σάρτης για την άψογη συνεργασία.

Σήμερα η αλλαγή επιστασίας στο Άγιον Όρος

Η κατά το έθος  η αλλαγή́ της Επιστασίας γίνεται σήμερα  στον πάνσεπτο ναό́ του Πρωτάτου, παρουσία του Υφυπουργού́ Εσωτερικώ́ν κ. Κωνσταντιίνου Βλά́ση και του Πολιτικού Διοικητή́ του Αγίου  Όρους κ. Αθανασίου  Μαρτιίνου και των Αντιπροσώ́πων των Ιερών Μονώ́ν.

Σήμερα η αλλαγή Επιστασίας.

Σήμερα  Κυριακή́ 14η Ιουνιίου 2020 στον Ιερό́ Ναό́ του Πρωτάτου λαμβάνει χώρα η τελετή́ αλλαγή́ς της Ιερά́ς Επιστασίας του Αγίου Όρους.
Η Λαυριωτική́ Επιστασία, διαδέχεται την απερχόμενη Διονυσιάτικη Επιστασία σύμφωνα με την Αγιορείτικη τάξη σε μια τελετή́ που έχει  παλαιές ρίζες.
Τον Νέο Λαυρεώ́τη Πρωτεπιστάτη πλαισιώνουν  αντιπροόσωποι των Ιερώ́ν Μονών  Δοχειαρίου, Ξενοφώντος και Εσφιγμένου, σύμφωνα με την τάξη των ορισμένων τετρά́δων από τον Καταστατικό  Χάρτη του Αγίου Όρους.

Σε μονές του Αγίου Όρους ο υφ. Εξωτερικών

Στο Άγιον Όρος βρίσκεται από χθες ο υφυπουργός Εξωτερικών Κώστας Βλάσης, ο οποίος θα παραστεί αύριο στην τελετή αλλαγής της Ιεράς Επιστασίας της Αθωνικής πολιτείας.

Κατά την πρώτη ημέρα της επίσκεψης του στον Άθωνα ο κ. Βλάσης πραγματοποίησε προσκύνημα στις Ιερές Μονές Σταυρονικήτα, Ιβήρων, Φιλοθέου και Καρακάλλου. Συνοδευόμενος από τον Πολιτικό Διοικητή του Αγίου Όρους κ. Αθανάσιο Μαρτίνο ο κ. Βλάσης συναντήθηκε και με την Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους.

Χθες ο κ. Βλάσης,  επισκέφθηκε τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ. Θεόκλητο με τον οποίο είχε ολιγόωρη επικοινωνία για θέματα κοινού ενδιαφέροντος.

ΑΠΟ ΚΕΡΑΥΝΟ Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΕΙ

Φωτιά ξέσπασε στο Άγιον Όρος, κατά το απόγευμα της Παρασκευής 12 Ιουνίου, στην τοποθεσία του Ακρωτηρίου Αράπη, στη θέση Πετροβούνι στο Βόρειο τμήμα του Αγίου Όρους. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Πρακτορείου «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ», οι πρώτες φλόγες δημιουργήθηκαν λόγω κεραυνού που τάραξε την περιοχή. Κατ’ αυτήν την στιγμή, της εσπέρας της 12ης Ιουνίου, η φωτιά έχει περιορισθεί, ενώ στην ευρύτερη περιοχή έχουν σπεύσει εκτός από τις Πυροσβεστικές Δυνάμεις και αρκετοί μοναχοί. Οι Ιερές Μονές βρίσκονται σε επιφυλακή. Μονάχα ορισμένες εστίες παραμένουν ενεργές, ενώ γύρω στις 10:30 το βράδυ έφτασαν και πεζοπόρα τμήματα, τα οποία προσπαθούν να σβήσουν τις όποιες αναζωπυρώσεις. Στο σημείο ενεργούν 2 αεροπλάνα και 1 ελικόπτερο της Πυροσβεστικής έως αργά. Στο μεταξύ, από νωρίς βρέθηκε στο σημείο και ο διοικητής της αστυνομίας Καρυών Χρήστος Μαστοροστέργιος.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΚΡΙΒΕΣ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ:

Δείτε εικόνες που εξασφάλισε το Πρακτορείο «Ορθοδοξία» από drone με θερμική κάμερα:

ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ
Η φωτιά κατά το ξέσπασμα έκαιγε σε δασική έκταση και συγκεκριμένα πουρνάρια και δεν απειλούσε κάποια Ιερά Μονή. Οι φλόγες βρίσκονταν σε πολύ μεγάλη απόσταση από το κοντινότερο μοναστήρι ή σκήτη, ωστόσο, λόγω του ιδιαιτέρως δύσβατου του εδάφους ήταν πολύ δύσκολο να προσεγγίσουν την περιοχή χερσαία τμήματα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και οι ελπίδες στράφηκαν στα εναέρια μέσα.
Στο σημείο, επιχείρησαν 20 οχήματα με 59 πυροσβέστες και 3 ομάδες πεζοπόρων τμημάτων ενώ συνδράμουν και εθελοντές της περιοχής.
Από αέρος επιχείρησαν 3 αεροσκάφη Canadair και 1 ελικόπτερο.
Ο Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής, κ. Ιωάννης Γιώργος έγραψε στη δημοσίευσή του:  «Μεγάλη δασική πυρκαγιά στο ακρωτήρι Αράπης του Αγ Όρους. Δυνάμεις της Πυροσβεστικής,εναέριες(αεροπλάνα και ελικόπτερο)και επίγειες με πεζικό και πυροσβεστικά αυτοκίνητα,καθώς και μηχανήματα έργου της Περιφερειακής Ενότητας Χαλκιδικής(δύο μπουλντόζες και ένας φορτωτής) ήδη σπεύδουν για κατάσβεσης της. Δυστυχώς οι ισχυροί άνεμοι δεν βοηθούν προς ώρας.

Δείτε στο χάρτη του Αγίου Όρους στο Βόρειο τμήμα του το Ακρωτήρι Αράπης:

Κυκλοφόρησε ο βίος του Αγ. Πορφυρίου για τα παιδιά της Βουλγαρίας

Έτοιμο το παιδικό βιβλίο που περιγράφει τη ζωή και το έργο του Αγίου Πορφυρίου.

Έτοιμο να κυκλοφορήσει είναι το παιδικό βιβλίο για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη στη Βουλγαρία. Η έκδοση αυτή συμπεριλαμβάνεται στη σειρά «Για τα παιδιά της Βουλγαρίας» που εκδίδει η Ιερά Μητρόπολη του Λόβετς. 

Το βιβλίο αυτό μιλάει για τη ζωή και τα θαύματα του Αγίου Πορφυρίου, τα οποία είναι επιλεγμένα από το συναξάρι του Αγίου επιλεγμένου αγγείου του Αγίου.

«Αγαπημένος, γνωστός και στις προσευχές όλων των πιστών, ο Άγιος Πορφυρίτος εξακολουθεί να αποτελεί στήριγμα και βοήθεια για τον λαό του Θεού», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της Μητροπόλεως.

Όσιος Πέτρος ο Θεοφόρος ο εν Άθω ασκήσας

Καὶ σοὶ προτείνει δεξιὰν Χριστός, Πέτρε,
Σωθέντι γυμνῷ ἐκ θαλάσσης τοῦ βίου.

Βιογραφία
Ο Όσιος Πέτρος καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και έζησε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του, ευσεβή και διακεκριμένα μέλη της εκεί κοινωνίας, τον είχαν αναθρέψει σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού.

Η εκπαίδευση του Πέτρου, υπήρξε αξιόλογη και με τα προσόντα που ήταν προικισμένος αναδείχτηκε και στρατηγός. Σε κάποια μάχη νικήθηκε το βασιλικό στράτευμα και ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος. Μεταφέρθηκε στη Σαμάρεια της Μεσοποταμίας, όπου κλείσθηκε στη φυλακή και υπέστη πολλές ταλαιπωρίες.

Όταν απελευθερώθηκε με θαυμαστό τρόπο, πήρε την απόφαση ν' αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Χριστό. Πήγε στη Ρώμη, περιηγήθηκε όλα τα χριστιανικά μνημεία, μελέτησε την Ιστορία των αγώνων της Εκκλησίας και κατόπιν εκάρη μον οιαχός από τον Πάπα Γρηγόριο Δ'. Εγκαταστάθηκε στο Άγιο Όρος, όπου ασκήτεψε για πενήντα τρία χρόνια και κοιμήθηκε με ειρήνη μέσα σε μια σπηλιά. Το ιερό λείψανό του βρέθηκε τυχαία από κάποιον κυνηγό και ενταφιάσθηκε από τους μοναχούς με ευλάβεια και κάθε τιμή.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐν σαρκὶ μιμησάμενοι, ὤφθητε ἐρήμου πολίται, καὶ χαρίτων κειμήλια, Ὀνούφριε Αἰγύπτου καλλονή, καὶ Πέτρε τῶν ἐν Ἄθῳ ὁ φωστήρ· διὰ τοῦτο τοὺς ἀγῶνας ὑμῶν ἀεί, τιμῶμεν ἀναμέλποντες· δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι δι' ὑμῶν πάσιν ἰάματα.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς τῆς ἐρήμου πολιστὰς οὐρανοβάμονας Καὶ δωρεῶν τῶν ὑπὲρ φύσιν καταγώγια, Τὸν Ὀνούφριον ὑμνήσωμεν σὺν τῷ Πέτρῳ· Ὁ μὲν ὤφθη ἐν Αἰγύπτῳ φοῖνιξ εὔκαρπος, Ὁ δὲ ἔλαμψεν ἐν Ἄθῳ ὡς ἰσάγγελος· Τούτοις λέγοντες, θεοφόρητοι χαίρετε.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις τῆς Αἰγύπτου θεῖο πυρσός, Ὀνούφριε Πάτερ, νομοστάθμη ἡσυχαστῶν· χαίροις τῶν ἐν Ἄθῳ, ἀκρότης μάκαρ Πέτρε, Τριάδος τῆς Ἁγίας, ἐνδιαιτήματα.

Ιερά Λείψανα: Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Αγίου Διονυσίου και Δοχειαρίου Αγίου Όρους και Λειμώνος Λέσβου.

Στο Άγιον Όρος να ισχύσουν τα μέτρα που επιβάλλονται σε λατρευτικούς χώρους

Στον χάρτη με τις περιοχές της Ελλάδας με το μεγαλύτερο φορτίο κορωνοϊού συμπεριλαμβάνεται και το Άγιο Όρος. Μία κλειστή και ελεγχόμενη μοναστική κοινωνία με συγκεκριμένες δομές που εύκολα ιχνηλατούνται αν υφίσταται η απαιτούμενη βούληση  και με άμεσα ελεγχόμενο από την παροχή διαμονητηρίων ρεύμα επισκεπτών, βρέθηκε εξ αρχής στην δίνη του κυκλώνα.Το Άγιον Όρος  με έντονο πράσινο χρώμα στον χάρτη της Ελλάδας έχει τα ίδια ποσοτικά χαρακτηριστικά με τους  νομούς  όπου επικεντρώθηκε εξ αρχής η προσοχή του ελεγκτικού μηχανισμού του κράτους ως προς τον εντοπισμό των κρουσμάτων και την λεπτομερή ιχνηλάτηση τους στη συνέχεια. Νομός Ξάνθης, Καστοριάς, Κοζάνης κλπ. Κάτι προφανώς  «πήγε στραβά» από την αρχή στην απομονωμένη μοναστική κοινωνία. Το zougla.gr απευθύνθηκε στην καθηγητή επιδημιολογίας Δ Παρασκευή ο οποίος επισημαίνει πως "πρέπει να τηρηθούν στο Άγιον Όρος όλα τα μέτρα προστασίας που κατά τα συμφωνηθέντα ισχύουν για όλους τους λατρευτικούς χώρους"

Και μόνον αυτή η επισήμανση σημαίνει πώς έχει υποπέσει στην αντίληψη των ειδικών πώς τα μέτρα αυτά δεν τηρήθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν. 

Ο αναπληρωτής  καθηγητής επιδημιολογίας στο Ε.Κ.Π.Α Δημήτρης Παρασκευής , μιλώντας στο  zougla.gr  αναφέρεται στο Άγιο Όρος και το πώς μπορεί η Ιερά κοινότητα να διαφυλαχθεί από νέα κρούσματα COVID -19.  Συγκεκριμένα, ο καθηγητής σημειώνει ότι η περίπτωση του Αγίου Όρους είναι μία δύσκολη περίπτωση, με ιδιαίτερες λατρευτικές διαδικασίες καθώς  έχουμε έναν μικρό πληθυσμό και μία κλειστή κοινωνία. Πρέπει όλοι οι επισκέπτες που επιθυμούν να επισκεφθούν τον Χώρο να θερμομετρούνται και να λαμβάνουν  όλα τα μέτρα προστασίας .Επίσης  αυτό αφορά και τους    μοναχούς  και  τους  διοικητικούς  υπαλλήλους, για να μην έχουμε ανεξέλεγκτη διασπορά του ιού μέσα στα Ιερά Μοναστήρια.  Είναι επιτακτική ανάγκη να τηρείται  το πρωτόκολλο που  εφαρμόζεται και στις Εκκλησίες.  Πιστεύω ότι η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και η κοινότητα έχει πάρει τα κατάλληλα μέτρα προστασίας. Αυτή την στιγμή δεν έχουμε κανένα  νέο κρούσμα και θεωρώ δεν πρέπει να ανησυχούμε . Το μόνο δύσκολο στην διαχείριση  και στην ιχνηλάτηση είναι αν κάποιος ασυμπτωματικός μεταφέρει τον ιό σε κάποιον  που ανήκει στις ευπαθείς ομάδες ».

Ελεγχόμενα και με προσκλήσεις τα  Διαμονητήρια

Η ιερά κοινότητα λόγω της πανδημίας  έχει πάρει αυστηρά μέτρα και έχει μειώσει τους επισκέπτες που μπορούν να επισκεφθούν μέχρι σήμερα το Άγιο Όρος. Ο εκπρόσωπος των Αγιορείτικων  Γραμμών κ. Τσοχτουρίδης  Γιώργος μιλώντας στο zougla.gr μας μεταφέρει την εικόνα που επικρατεί σήμερα  για όσους θέλουν να επισκεφθούν τα Μοναστήρια. Ειδικότερα, υποστηρίζει  ότι « Η κατάσταση είναι ελεγχόμενη, καθώς έχουμε περιορισμένα προσκλητήρια- διαμονητήρια. Πριν  την πανδημία είχαμε 600 επισκέπτες ημερησίως. Σήμερα έχουμε 60 και είναι κυρίως  από Βουλγαρία, Ρωσία και Ρουμανία. Ο έλεγχος του ρυθμού αύξησης των επισκεπτών γίνεται μέσω των προσκλητηρίων προς τους ενδιαφερόμενους από τα ίδια τα Μοναστήρια.Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί  πώς η Πανδημία στη Ρωσία συνεχίζεται με ανησυχητικά ανεξέλεγκτο ρυθμό ενώ στη Βουλγαρία επιμηκύνθηκε το χρονικό όριο ισχύος των περιοριστικών μέτρων λόγω της εμφάνισης τα τελευταία εικοσιτετράωρα μεγάλου αριθμού κρουσμάτων.

Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ό ρους δέχεται πια   μόνον 15 διαμονητήρια για κάθε Μοναστήρι, 2 για κάθε σκήτη και 1 για κάθε κελί. «Εμείς στους επισκέπτες και για την μεταφορά τους με σκάφος από την  Oυρανούπολη προς τις Καρυές παίρνουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης όπως η θερμομέτρηση, τα αντισηπτικά και οι μάσκες. Επίσης,  λειτουργεί  και το κέντρο υγείας στις Καρυές  , το οποίο έχει λάβει από τον  ΕΟΔΥ  συγκεκριμένες οδηγίες για τον Covid -19» είπε ο Γιώργος Τσοχτουρίδης.

Μέχρις εδώ όλα φαίνονται να είναι υπό έλεγχο. Ωστόσο τόσο οι υγειονομικές αρχές όσο και οι ειδικοί έχουν κάποια δυσκολία να αποδεχτούν πώς η ιχνηλάτηση των κρουσμάτων στο Άγιον Όρος πραγματοποιήθηκε στο πρόσφατο παρελθόν με την απαιτούμενη σχολαστικότητα και αποτελεσματικότητα που παρατηρήθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η Μοναστική Κοινότητα βρέθηκε αδικαιολόγητα και εξ αρχής στην δίνη του κυκλώνα και παρουσίασε εξαιρετικά μεγάλο αριθμό κρουσμάτων.Αυτή η εξάπλωση και υπερμετάδοση  του Ιού εντός του Αγίου Όρους οφειλόταν  στους επισκέπτες ή στις ιδιαίτερες συνθήκες διαβίωσης και θρησκευτικής λατρείας που ισχύουν; Μέχρι τώρα δεν έχει δοθεί ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα αυτό ούτε από τους ειδικούς ούτε και από τον ΕΟΔΥ με τον οποίο το[N1]  zougla .gr ήρθε επίσης σε επαφή. Υπάρχει η αίσθησης πώς τόσο οι υπηρεσίες όσο και οι επιστήμονες αρμόδιοι δεν φαίνεται να διαθέτουν εντός του Αγίου Όρους τις απαιτούμενες δομές (εργαλεία) αποτελεσματικής και αξιόπιστης ιχνηλάτησης του Covid-19. Αυτό είναι ένα μείζον ζήτημα όταν ανοίξουν εκ νέου οι πύλες τις Μοναστικής Κοινότητας στους επισκέπτες κυρίως από γεωγραφικές περιοχές  με βαρύ ιικό φορτίο.

Θα έπρεπε τέλος να απαντηθεί και ένα ακόμη ερώτημα. Το ένα και κατά πόσο και παρά τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετώπισε το Περιβόλι της Παναγιάς με τον Κορωνοϊό , η Μοναστική Κοινότητα είχε τα ανακλαστικά να υιοθετήσει αυστηρά μέτρα προστασίας. Αν δηλαδή πρυτάνευσε η επιστημονική λογική η εάν αντιθέτως κυριάρχησε το Τυπικό ως προς τις συναθροίσεις, την Αγίας Μετάληψη, το Τελετουργικό εν γένει. Δεν χρειάζεται στο άμεσο μέλλον να τυπωθεί εκ νέου ο χάρτης της χώρας με το Άγιο Όρος να συγκαταλέγεται στις περιοχές με βαρύ ιικό φορτίο.
Πηγή:zougla.gr