Τραγωδία στο Άγιον Όρος: Αστυνομικός αυτοκτόνησε με το υπηρεσιακό όπλο του

 Τραγωδία εκτυλίχθηκε νωρίτερα σήμερα στο Άγιον Όρος, όπου ένας 40χρονος αστυνομικός, ο οποίος υπηρετούσε στον αστυνομικό σταθμό της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου, έβαλε τέλος στη ζωή του.Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν γίνει γνωστές, ο αστυνομικός αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας το υπηρεσιακό όπλο του.

Όπως αναφέρει το voria.gr, ο αστυνομικός υπηρετούσε για αρκετά χρόνια στην Αθωνική Πολιτεία. Η σορός του αναμένεται να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη ώστε να διενεργηθεί νεκροψία-νεκροτομή από ιατροδικαστή.

Οι αστυνομικές Αρχές διεξάγουν έρευνα για τους λόγους που οδήγησαν τον αστυνομικό στο απονενοημένο διάβημα.

Σαρακοστή στο Άγιον Όρος: Τα μυστικά της “ευλογημένης κουζίνας”

 Όπως όλοι γνωρίζουμε, στο Άγιον Όρος τις ημέρες αυτές οι μοναχοί, αλλά μαζί με αυτούς και οι πολυπληθείς προσκυνητές του, εφαρμόζουν ένα πρόγραμμα αυστηρής νηστείας, λόγω της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η νηστεία αυτή είναι αλάδωτη τις πέντε ημέρες της εβδομάδας, ενώ κατάλυση επιτρέπεται μόνο το Σάββατο και την Κυριακή.

 

Στην νηστεία αυτήν στο Άγιον Όρος, κατά παράδοση, καταλύεται ψάρι μόνο μία φορά: στην εορτή του Ευαγγελισμού ή την Κυριακή των Βαΐων, όποια από τις δύο προηγηθεί χρονικά.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία, πέρα από την πνευματική ένωση με τον Κύριο, να έρθουμε σε επαφή μέσω της Νηστείας των 40 ημερών  και να γνωρίσουμε σε βάθος τη μοναδική διατροφή που έχουν υιοθετήσει οι Αγιορείτες μοναχοί ανά τους αιώνες.

Η πιο σημαντική περίοδος νηστείας στο εκκλησιαστικό ημερολόγιο των Ορθοδόξων Χριστιανών, η παλαιότερη από τις μεγάλες νηστείες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς καθιερώθηκε τον 4ο αιώνα, αποτελεί όντως την ιδανική περίοδο για να υιοθετήσουμε τα διατροφικά μοντέλα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας και να εισαγάγουμε στην καθημερινότητά μας απλές τροφές της ελληνικής Γης που θα μας βοηθήσουν στην εναρμόνιση του σώματός μας με την πνευματική μας ενατένιση και τον αναστοχασμό. Η ελληνική Φύση μας παρέχει τα πάντα: Λαχανικά εποχής, αλλά και κατεψυγμένα, όσπρια μεγάλης θρεπτικής αξίας, φρούτα της Άνοιξης, ρύζι, ταχίνι, μέλι, όλα όσα χρειάζεται ο οργανισμός μας για να ανακάμψει, χωρίς να στερείται τίποτα από αυτά που προσφέρει η κρεατοφαγία και η ψαροφαγία.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που διακεκριμένοι επιστήμονες από όλον τον κόσμο, μελετούν τη μοναστηριακή διατροφή και προτείνουν συνταγές και υλικά που εμπεριέχονται στη μεσογειακή διατροφή και είναι συνώνυμα με τη βιολογική δίαιτα, την υγιεινή και πράσινη διατροφή ακόμη και με τη χορτοφαγία. Ιατροί και διατροφολόγοι αποφαίνονται για τα αναρίθμητα οφέλη της για την ανθρώπινη υγεία έχοντας αποδείξει ότι διαθέτει  αντιγηραντικές και αντικαρκινικές ιδιότητες, προστατεύει από την οστεοπόρωση ενώ συμβάλλει στην καλύτερη δυνατή ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και του σακχάρου ενώ  μειώνει εντυπωσιακά τα επίπεδα των τριγλυκεριδίων και της χοληστερίνης στο αίμα. Παράλληλα ευνοεί την καλή λειτουργία του εντέρου και φυσικά προσφέρει ευεξία και ψυχοσωματική ισορροπία με όλα τα παραπάνω να οδηγούν και να διασφαλίζουν  μακροζωία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι περισσότεροι μοναχοί αφήνουν τα εγκόσμια  αφότου έχουν συμπληρώσει τα 85 ως και 95 έτη και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ζουν μέχρι τα 100 ή και περισσότερο.

Η «ευλογημένη κουζίνα»

Η μοναστηριακή κουζίνα είναι ευλογημένη καθώς οι μοναχοί που ζουν στο Άγιο Όρος ακολουθούν την ιερή παράδοση αιώνων ακολουθώντας συνταγές που έχουν καλά φυλαγμένες στα σεντούκια των μοναστηριών, δημιουργώντας υγιεινά, λιτά αλλά πολύ νόστιμα και γευστικά γεύματα, που θα ζήλευαν ακόμη και πιο διακεκριμένοι σεφ του κόσμου.

Οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούν για την παρασκευή των συνταγών τους προέρχονται από τα κτήματα, τους αγρούς και τα περιβόλια που καλλιεργούν στον περίβολο των μονών. Γιατί οι μοναχοί είναι συγχρόνως και κηπουροί, αγρότες, ψαράδες και φυσικά μάγειροι. Σχεδόν όλα τα συστατικά που χρησιμοποιούν στις συνταγές τους τα έχουν καλλιεργήσει ή συλλέξει με τα χέρια τους. Η μοναστηριακή κουζίνα ακολουθεί τους κύκλους των εποχών στα υλικά που χρησιμοποιεί. Ξεχωρίζει για την απλότητα και τη γνησιότητα των γεύσεών της αλλά και για την καλαισθησία, την οικονομία και την αυτάρκειά της, στοιχεία που την καθιστούν παράδειγμα για να την υιοθετήσουν και οι λαϊκοί.

Δεν αρκούν τα αγνά υλικά, χρειάζεται και ειδική ιεροτελεστία

Το φαγητό για τους μοναχούς έχει τη δική του ιεροτελεστία, τους δικούς του κανόνες. Δεν αρκεί λοιπόν η καλλιέργεια, το μαγείρεμα και το φαγητό καθαυτό αλλά η όλη διαδικασία συνοδεύεται από λειτουργικό. Στα μοναστήρια οι μοναχοί αλλά και οι επισκέπτες τρώνε σε δύο βάρδιες, την πρωινή και τη βραδινή, δύο πολύ λιτά γεύματα διάρκειας περίπου 20 λεπτών το καθένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος επικρατεί απόλυτη ηρεμία, οι μοναχοί συγκεντρώνονται στο φαγητό τους ευλογώντας και ευχαριστώντας τον Κύριο την ίδια ώρα που ένας μοναχός διαβάζει αποσπάσματα από το Γεροντικό και άλλα πατερικά κείμενα. Έτσι, η μοναστηριακή κουζίνα προσφέρει τροφή τόσο για το σώμα όσο και για το πνεύμα.

Τα συστατικά και ο άρτος ο επιούσιος

Η νηστεία της Σαρακοστής είναι φτωχή σε κορεσμένα ζωικά λίπη και πλούσια σε βιταμίνες, φυλλικό οξύ, ιχνοστοιχεία, αντιοξειδωτικά και φυτικές ίνες, χάρη στα άφθονα λαχανικά και φρούτα που καταναλώνουν οι μοναχοί κατά τη διάρκειά της. Τα όσπρια αποτελούν το “κρέας” της νηστείας. Παρέχουν στους μοναχούς τους σύνθετους υδατάνθρακες και τις φυτικές πρωτεΐνες που χρειάζονται. Ειδικά αν συνδυαστούν σωστά, με δημητριακά, δίνουν πρωτεΐνες ισάξιες του κρέατος. Στη βάση της μοναστηριακής διατροφής βρίσκεται το ψωμί, ο άρτος ο επιούσιος, το οποίο ζυμώνουν οι ίδιοι οι μοναχοί. Εκτός από σύνθετους υδατάνθρακες οι οποίοι είναι βασική πηγή ενέργειας για τον ανθρώπινο οργανισμό, το ψωμί περιέχει φυτικές ίνες και βιταμίνες Β και Ε.

Οι συνταγές που περιλαμβάνει η μαγειρική του Αγίου Όρους για την περίοδο της Σαρακοστής αφορούν μια σειρά από φαγητά (αλάδωτα) αλλά οι λαϊκοί μπορούν να ακολουθήσουν τις πιο λαδερές εκδόσεις στα μαγειρευτά, τα  όσπρια και τις σούπες. Ειδικά το τελευταίο αποτελεί το ιδανικό φαγητό για να αρχίσει το στομάχι να δέχεται ομαλά τις αρτύσιμες τροφές.

Παρακολουθήστε και το παρακάτω βίντεο από το αφιέρωμα της ΕΡΤ για την μοναστηριακή διατροφή με τον Μακαριστό Γέροντα Επιφάνιο Μυλοποταμινό

 Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ " Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ " ΕΥΧΕΤΑΙ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

 

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Ρωσία και Ουκρανία

 

Πρίν τρία σχεδόν χρόνια δηλαδή, τό ἔτος 2019, διάβασα ἕνα ἐνδιαφέρον βιβλίο πού ἀναφερόταν στίς σχέσεις μεταξύ τῆς Ρωσίας καί τῆς Οὐκρανίας μέσα στήν ἱστορία καί ἔγραψα ἕνα ἄρθρο γιά νά τό παρουσιάσω.

Τό ἄρθρο αὐτό μέ τίτλο «Ρωσία καί Οὐκρανία» ἀναρτήθηκε τότε στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως μας, ἀπό ὅπου τό πῆραν καί ἄλλες ἱστοσελἰδες.

Ἐπειδή τό θέμα αὐτό στίς ἡμέρες μας εἶναι πολύ ἐπίκαιρο, λόγω τῆς εἰσβολῆς τῶν Ρώσων στήν Οὐκρανία, τό ἐπαναφέρω γιά νά φανοῦν οἱ ἀρνητικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας καί Οὐκρανίας διά μέσου τοῦ χρόνου μέχρι τήν ἐποχή μας.

Πάντως, ἡ ἀντίσταση τοῦ Οὐκανικοῦ λαοῦ στή Ρωσική εἰσβολή ἐπιβεβαιώνει τήν ἔρευνα πού ἔκανε ἡ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, καθώς ἐπίσης καί τά συμπεράσματά της.

Γεγονός εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία τοῦ θέματος αὐτοῦ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Οὐκρανικός λαός ἀπό τήν Τσαρική ἀκόμη Αὐτοκρατορία ἀγωνιζόταν νά διαφυλάξη τήν ἐθνική του ταυτότητα καί νά ἐπιτύχη τήν ἀνεξαρτησία του, ἀλλά δυστυχῶς οἱ προσπάθειες του καταπνίγονταν στό αἷμα.

Φυσικά πρέπει νά προσευχόμαστε νά σταματήση ὁ πόλεμος καί νά ἀρχίσουν οἱ εἰρηνικές διαπραγματεύσεις γιά τήν σταθεροποίηση τῆς εἰρήνης, γιατί ἡ συνέχιση τοῦ πολέμου εἶναι μιά τραγωδία τόσο ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ὅσο καί ἀνθρωπιστικῆς πλευρᾶς.

Καί ὅσοι δέν πείθονται ἀπό λογικά ἐπιχειρήματα, ἄς δοῦν τά δάκρυα καί τόν πόνο στά πρόσωπα τῶν μικρῶν παιδιῶν, ἀπό τά ὁποῖα βγαίνει ἕνα καυτό ἐρώτημα: «Γιατί ὁ πόλεμος;».

Καί τό ἐκπληκτικότερο εἶναι ὅτι ὁ πόλεμος γίνεται ἀπό ὀρθόδοξο λαό, τοῦ ὁποίου οἱ ἡγέτες προσεύχονται στούς Ὀρθόδοξους Ναούς καί ἔχουν  στενή συνεργασία μέ τούς ἐκκλησιαστικούς τους ἡγέτες!!

Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι μιά μικρή συμπαράσταση μου στόν πονεμένο καί πληγωμένο Οὐκρανικό λαό, καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἐκφράζω τόν βαθύτατο πόνο μου, γιά ὅσα γίνονται αὐτές τίς ἡμέρες στήν Οὐκρανία.

Ρωσία καί Οὐκρανία 

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Διάβασα μέ ἐνδιαφέρον τό βιβλίο τῆς Anne Applebaum μέ τίτλο «Ὁ κόκκινος λιμός», δηλαδή «κόκκινη πείνα» καί ὑπότιτλο «ὁ πόλεμος τοῦ Στάλιν ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας» (ἐκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ὀκτώβριος 2019), σέ μετάφραση τοῦ Μενέλαου Ἀστερίου, καί εἶδα ἄγνωστα σέ μένα, ἀλλά καί σέ πολλούς ἄλλους στοιχεῖα γιά τήν σχέση καί διαφορά μεταξύ Ρωσίας καί Οὐκρανίας καί ὅσα φρικιαστικά γεγονότα ἔγιναν τά ἔτη 1931-1933, μέ τήν λιμοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ.

Ἡ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου Anne Applebaum ζῆ στήν Πολωνία καί εἶναι καθηγήτρια στό London School of Economics καί ἔχει γράψει καί ἄλλα βιβλία, μεταξύ τῶν ὁποίων, «Τό σιδηροῦν παραπέτασμα» καί τό «Γκουλάγκ», πού βραβεύθηκαν.

Στό κείμενό μου αὐτό θά σημειώσω τέσσερα συγκεκριμένα σημεῖα ἀπό τό ἐνδιαφέρον αὐτό βιβλίο.

Τό πρῶτον σημεῖο εἶναι, ποιά εἶναι ἡ ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας καί πῶς ἐπιχειρήθηκε ὁ ἐκρωσισμός της. Τό δεύτερον σημεῖο εἶναι οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις πού ἔγιναν γιά τήν διάσωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τῆς Οὐκρανίας. Τό τρίτον σημεῖο εἶναι πῶς οἱ Ρῶσοι κατέστειλαν καί κατέστρεψαν αὐτό τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα, καί κυρίως τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933 πού ἀναφέρονται στήν γενοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ ἀπό τούς Ρώσους μέ τήν λιμοκτονία. Καί αὐτά θά παρουσιασθοῦν περιληπτικά. Στό τέλος θά καταγραφοῦν καί μερικές διαπιστώσεις.

1. Ὁ ἐκρωσισμός τῆς οὐκρανικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας

Ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου γίνεται λόγος γιά τήν ἰδιαίτερη ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας.

«Στό τέλος τοῦ μεσαίωνα ὑπῆρχε διακριτή οὐκρανική γλώσσα σλαβικῆς προέλευσης, ἡ ὁποία συγγένευε τόσο μέ τήν πολωνική ὅσο καί μέ τήν ρωσική γλώσσα, ἀλλά καί διέφερε ἀπό αὐτές, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἰταλική γλώσσα συγγενεύει μέ τήν ἰσπανική καί τήν γαλλική γλώσσα, ἀλλά καί διαφέρει ἀπό αὐτές». Οἱ Οὐκρανοί ἔχουν δικά τους ἤθη καί ἔθιμα, παραδόσεις, δικούς τους ἥρωες καί θρύλους.

Ἡ Οὐκρανία ἀνῆκε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία ἀπό τόν 18ο ἕως τόν 20ό αἰώνα, ἐνῶ προηγουμένως τά ἐδάφη της ἀνῆκαν στήν Πολωνία, μάλιστα τήν Πολωνολιθουανική Ἕνωση. «Ἀκόμη νωρίτερα τά οὐκρανικά ἐδάφη ἦταν πυρῆνας τοῦ “βασιλείου τῶν Ρώς”». Γράφεται ὅτι «ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνα ἐξιδανικευμένο, ἐναλλακτικό ἔθνος, πιό πρωτόγονο καί ταυτοχρόνως πιό αὐθεντικό, πιό συναισθηματικό, πιό ποιητικό ἀπό ὅ,τι ἡ Ρωσία». Ὅμως, κατά περιόδους τόσο οἱ Πολωνοί ὅσο καί οἱ Ρῶσοι ἐπιδίωκαν «νά ὑπονομεύσουν ἤ νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη οὐκρανικοῦ ἔθνους».

Ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία ἐπιδίωκε νά ἐκρωσίση τήν Οὐκρανία. Ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ στήν πρώτη μεγάλη ἐκπαιδευτική μεταρύθμιση πού ἔγινε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία, ἀπέτρεψε νά χρησιμοποιοεῖται στά Σχολεῖα ἡ οὐκρανική γλώσσα μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν εἶναι γλώσσα, ἀλλά διάλεκτος. Αὐτό, βεβαίως, θά τό συνεχίσουν ἀργότερα καί οἱ Μπολσεβίκοι πράγμα πού περιόριζε «τήν ἐπιρροή τοῦ ἐθνικοῦ κινήματος καί ὁδήγησε στόν “ἀναλφαβητισμό”, ἀλλά, βέβαια, καί στόν “ἐκρωσισμό”».

«Μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ ἐργασία στή δημόσια διοίκηση, τά ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα καί τήν ἐπιχειρηματική δραστηριότητα ἀπαιτοῦσαν παιδεία στή ρωσική γλώσσα καί ὄχι στήν οὐκρανική. Στήν πράξη αὐτό σήμαινε ὅτι οἱ Οὐκρανοί πού ἦταν πολιτικά, οἰκονομικά ἤ πνευματικά φιλόδοξοι ἔπρεπε νά γνωρίζουν τή ρωσική γλώσσα».

Τό ρωσικό Κράτος ἐμπόδιζε κάθε ἀναβίωση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος, ἀπέκλειε τίς οὐκρανικές ὀργανώσεις ἀπό τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν καί ἀπό τούς κρατικούς θεσμούς. Μάλιστα, ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Β΄ τό ἔτος 1876 «ἐξέδωσε διάταγμα πού ἔθετε ἐκτός νόμου οὐκρανικά βιβλία καί περιοδικά καί ἀπαγόρευε τή χρήση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά θέατρα, ἀκόμη καί στή μουσική λιμπρέτα», κείμενα ὄπερας.

Ὁ ἴδιος Τσάρος ἀπηγόρευσε τίς νέες ἐθελοντικές ὀργανώσεις μέ οὐκρανική ταυτότητα, ἐνῶ ἀντίθετα ἐπιχορηγοῦσε φιλορωσικές ἐφημερίδες καί ὀργανώσεις. Αὐτός ὁ ἐκρωσισμός τῶν Οὐκρανῶν ἐπεξετεινόταν καί στήν ἐκβιομηχάνιση, ἀφοῦ οἱ Ρῶσοι ἐνίσχυαν τήν κατασκευή ἐργοστασίων στίς οὐκρανικές πόλεις, ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἔτσι, «τό 1917 μόλις τό ἕνα πέμπτο τῶν κατοίκων τοῦ Κιέβου μιλοῦσε οὐκρανικά».

Μέ ὅλους αὐτούς τούς τρόπους ἡ Τσαρική Ρωσία, πρίν ἐπικρατήσει ὁ κομμουνισμός στήν Ρωσία, προσπαθοῦσε νά ἀποδομήση τήν οὐκρανική ἐθνική παράδοση καί ταυτότητα, ἐπιχειροῦσε τόν ἐκρωσισμό τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ. Φυσικά αὐτό δέν γινόταν σέ ἕνα κλίμα ἀπάθειας τῶν Οὐκρανῶν, γι’ αὐτό «συχνά ξεσποῦσαν ἀντιπαραθέσεις ἀνάμεσα σέ Ρώσους καί Οὐκρανούς ἐργάτες (στά ἐργοστάσια στά ὁποῖα μιλοῦνταν ἡ ρωσική γλώσσα), οἱ ὁποῖες μερικές φορές ἔπαιρναν “τή μορφή τῶν πιό ἄγριων μαχαιρωμάτων” καί μαζικῶν βίαιων συγκρούσεων».

2. Οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις γιά τήν συγκρότηση Κράτους

Ὅταν κατέρρευσε ἡ Ρωσική Αὐτοκρατορία τό 1917 καί ἡ Αὐστροουγγρική Αὐτοκρατορία τό 1918, τότε πολλοί Οὐκρανοί σκέφθηκαν νά ἐγκαθιδρύσουν ἕνα ἀνεξάρτητο Οὐκρανικό Κράτος. Ἔγιναν διάφορες αἱματηρές συγκρούσεις μέ τούς Πολωνούς καί τούς Ρώσους καί τελικά οἱ πολιτικοί πού συγκεντρώθηκαν τό 1919 στίς Βερσαλίες καί χάραξαν τά σύνορα τῶν νέων Κρατῶν, δηλαδή τῆς Πολωνίας, τῆς Αὐστρίας, τῆς Τσεχοσλοβακίας καί τῆς Γιουγκοσλαβίας, δέν συμπεριέλαβαν καί τήν Οὐκρανία.

Πάντως, τήν 1η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1917 τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα ἔκανε μεγάλη διαδήλωση μέ συνθήματα, ὅπως «ἐλεύθερη Οὐκρανία σέ μιά ἐλεύθερη Ρωσία», δηλαδή ζητοῦσαν αὐτονομία. Οἱ διαδηλωτές, παιδιά, στρατιῶτες, ἐργάτες, μπάντες μουσικές, καί ἀξιωματοῦχοι κρατοῦσαν μπλέ καί κίτρινες σημαῖες γιά τήν Οὐκρανία καί κόκκινες σημαῖες γιά τόν σοσιαλισμό, καί συγχρόνως κρατοῦσαν πανώ μέ αὐτονομιστικά συνθήματα, ὅπως τό πιό πάνω. Πίστευαν ὅτι μέ τήν πτώση τοῦ Τσαρισμοῦ οἱ Μπολσεβίκοι θά βοηθοῦσαν τήν συγκρότηση τοῦ οὐκρανικοῦ Κράτους.

Τότε συγκροτήθηκε τό «Κεντρικό Συμβούλιο» πού διεκδικοῦσε νά κυβερνήση τήν ἐλεύθερη Οὐκρανία. Ἱδρύθηκε ἡ Ἀκαδημία Καλῶν Τεχνῶν, πού σχεδίασε ἕνα οὐκρανικό οἰκόσημο, χαρτονομίσματα καί γραμματόσημα. Συγκροτήθηκε ἡ οὐκρανική Κυβέρνηση. Ἔγιναν διάφορες Οἰκουμενικές Διακηρύξεις πού κήρυσσαν τήν «αὐτονομία» τῆς Οὐκρανίας καί τελικά κήρυξαν «τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἐθνικῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας» καί καλοῦσαν τόν λαό γιά ἐκλογές γιά συντακτική συνέλευση.

Τήν περίοδο αὐτή «ἡ οὐκρανική γλώσσα ἔγινε καί πάλι συνώνυμο τῆς οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἀπελευθέρωσης» καί ἡ «δημόσια χρήση τῆς μητρικῆς γλώσσας ἔγινε ἐπίσης πηγή περηφάνιας». Τυπώθηκαν βιβλία ἀφιερωμένα στήν οὐκρανική γλώσσα.

Ἐπίσης, ἡ νέα Οὐκρανική Κυβέρνηση εἶχε μερικές διπλωματικές ἐπιτυχίες, ὅπως τό ὅτι «μετά τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας, στίς 26 Ἰανουαρίου 1918», ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας «ἐξασφάλισε τήν de facto ἀναγνώριση τοῦ Κράτους του ἀπό ὅλες τίς κύριες Εὐρωπαϊκές δυνάμεις», μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Γαλλία, ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἡ Αὐστροουγγαρία, ἡ Γερμανία, ἡ Βουλγαρία, ἡ Τουρκία, ἀκόμα καί ἡ Σοβιετική Ρωσία. Ἐπίσης, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔστειλαν διπλωμάτη γιά νά ἀνοίξη Προξενεῖο στό Κίεβο.

Ὅμως, ὁ Κόκκινος Στρατός σχεδίαζε νά καταλάβη τήν Οὐκρανία. Ἔτσι, «ὁ Λένιν ἐνέκρινε τήν πρώτη σοβιετική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας τόν Ἰανουάριο τοῦ 1918 καί τόν Φεβρουάριο συγκρότησε στό Κίεβο ἕνα βραχύβιο ἀντιουκρανικό καθεστώς». Οἱ Μπολσεβίκοι ἀπεχθάνονταν τήν ἰδέα τῆς οὐκρανικῆς ἀνεξαρτησίας, διότι τήν θεωροῦσαν ὡς «νοτιοδυτική Ρωσία», ὅπως διδάχθηκαν κατά τήν Ρωσική Τσαρική Αὐτοκρατορία.

Ὁ Στάλιν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1917, ὡς Λαϊκός Ἐπίτροπος ὑπεύθυνος γιά τίς Ἐθνότητες στήν πρώτη μπολσεβίκικη Κυβέρνηση, εἶχε γιά τήν Οὐκρανία δύο ἄμεσες προτεραιότητες. «Ἡ πρώτη ἦταν νά ὑπονομεύση τό Ἐθνικό Κίνημα, πού ἦταν σαφῶς ὁ σημαντικότερος ἀντίπαλος τῶν μπολσεβίκων στήν Οὐκρανία. Ἡ δεύτερη ἦταν νά ἀποκτήση τόν ἔλεγχο τῶν σιτηρῶν τῆς Οὐκρανίας».

Τό σχέδιο ἦταν νά ἀποσταθεροποιηθῆ ἡ Οὐκρανική Κυβέρνηση, πράγμα πού ἔγινε μέ τό πραξικόπημα, καί ὅταν αὐτό ἀπέτυχε δημιουργήθησαν μιά «Ἐναλλακτική» Κεντρική Ἐκτελεστική Ἐπιτροπή τῆς Οὐκρανίας καί ὕστερα μιά «σοβιετική κυβέρνηση» στό Χάρκοβο, μιά ρωσόφωνη πόλη. Ἀπό τήν πόλη αὐτή ὁ Κόκκινος Στρατός πέρασε στόν Νότο καί μαζί μέ τήν κατάληψή του ἐκτελοῦσαν τούς ὑπόπτους ἐθνικιστές. Ἔτσι, οἱ ἄνδρες τοῦ στρατηγοῦ Μιχαήλ Μουραβιόφ «πυροβολοῦσαν ὅποιον ἄκουαν νά μιλᾶ οὐκρανικά δημοσίως καί κατέστρεψαν τά σημάδια τῆς οὐκρανικῆς ἐξουσίας, ὅπως τίς οὐκρανικές πινακίδες στούς δρόμους, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἀντικαταστήσει τίς ρωσικές μόλις μερικές ἑβδομάδες νωρίτερα». Ἔγινε καί ἄλλη ἐξέγερση τῶν Οὐκρανῶν τό ἔτος 1919 καί ἀκολούθησαν σφαγές ἐκατέρωθεν.

Ἑπομένως, οἱ Οὐκρανοί ὅλα αὐτά τά χρόνια ἤθελαν νά διατηρήσουν τήν οὐκρανική ἐθνική ταυτότητά τους, ἐνῶ πρῶτα ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία καί ἀργότερα οἱ Μπολσεβίκοι προσπαθοῦσαν νά ἐξαφανίσουν τήν ἐθνική ταυτότητα τῶν Οὐκρανῶν καί νά τούς ἐκρωσίσουν.

Ὅταν οἱ Μπολσεβίκοι γιά δεύτερη φορά ἔφθασαν στό Κίεβο ἀκολούθησαν τήν τακτική τῶν Τσάρων. «Ἀπαγόρευσαν τίς οὐκρανικές ἐφημερίδες, σταμάτησαν τήν χρησιμοποίηση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά σχολεῖα καί ἔκλεισαν τά οὐκρανικά θέατρα». Προχώρησαν σέ συλλήψεις Οὐκρανῶν διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνταν ὅτι ἦταν ὑπέρ τῆς “ἀπόσχισης” τῆς Οὐκρανίας».

3. Τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933

Ὁ κύριος ὄγκος τοῦ βιβλίου περιστρέφεται στήν περιγραφή τῶν γεγονότων πού συνέβησαν τήν περίοδο 1931-1933. Ἡ κολλεκτιβοποίηση καί ἡ συγκέντρωση τῶν σιτηρῶν ἐπέφερε μεγάλη πείνα στόν λαό. Δέν εἶναι εὔκολο νά καταγραφοῦν ἐδῶ ὅσα περιγράφονται στό συγκλονιστικό αὐτό βιβλίο.

Συγκεκριμένα τό βιβλίο «ὁ κόκκινος λιμός» ἀναφέρεται στήν πολιτική τοῦ Στάλιν, ὁ ὁποῖος «ἐγκαινίασε τήν κολλεκτιβοποίηση τῆς γεωργίας», πού θεωρεῖται μιά «δεύτερη ρωσική ἐπανάσταση», ἡ ὁποία ἐξανάγκασε «ἑκατομμύρια ἀγρότες νά ἀποποιηθοῦν τήν γῆ τους καί ἐνταχθοῦν σέ κολχόζ».

Τήν περίοδο μεταξύ τῶν ἐτῶν1931-33 στήν Σοβιετική Ἕνωση πέθαναν ἀπό πείνα (λιμό) πέντε ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, ἀπό τά ὁποῖα πάνω ἀπό τρία ἑκατομμύρια ἦταν Οὐκρανοί. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου «ὁ κόκκινος λιμός».

Σέ πολλά κεφάλαια περιγράφονται ὅλα τά συνταρακτικά γεγονότα πού προῆλθαν ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Στάλιν, τά ὁποῖα ἡ συγγραφεύς βρῆκε σέ ἀρχεῖα καί τά παρουσιάζει ἀναλυτικά. Ὅπως σημειώνεται στόν Πρόλογο «τό κεντρικό θέμα τοῦ βιβλίου εἶναι πιό συγκεκριμένο: Τί συνέβη πραγματικά στήν Οὐκρανία ἀπό τό 1917 ἕως τό 1934; Ἰδίως τί συνέβη τό φθινόπωρο, τόν χειμώνα καί τήν ἄνοιξη τοῦ 1932-1933; Ποιά ἀλυσίδα γεγονότων καί ποιά νοοτροπία ὁδήγησαν στόν λιμό; Ποιός ἦταν ὑπεύθυνος; Πῶς αὐτό τό τρομερόν συμβάν ἐντάσσεται στήν εὑρύτερη ἱστορία τῆς Οὐκρανίας καί τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος;».

Τό κεφάλαιο «Λιμοκτονία: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933» καταγράφει μέ συγκλονιστικό τρόπο τίς συνέπειες τῆς πείνας στόν Οὐκρανικό λαό, πού ἦταν οἱ ἀσθένειες, οἱ θάνατοι, τά ἐγκλήματα, οἱ διαταραχές στόν ψυχισμό τῶν ἀνθρώπων, ἡ γενική ἀδιαφορία, τά πτώματα πού βρίσκονταν στούς δρόμους, οἱ κανιβαλισμοί.

Πρέπει κανείς νά ἔχη μεγάλη ψυχική δύναμη γιά νά διαβάση αὐτό τό κεφάλαιο. Εἶναι φρικιαστικά ὅσα συνέβησαν καί περιγράφονται ρεαλιστικά.

Ὁ Πολωνοεβραῖος δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν, ὁ ὁποῖος ἐπινόησε τόν ὅρο «γενοκτονία», θεωροῦσε τήν Οὐκρανία αὐτῆς τῆς περιόδου ὡς κλασσικό παράδειγμα “γενοκτονίας”». Προσπάθησαν νά ἀφανίσουν ἕναν ὁλόκληρο λαό.

Τά κεφάλαια τοῦ βιβλίου πού ἀναφέρονται στό θέμα τοῦ λιμοῦ-πείνας εἶναι τά ἑξῆς:

«Λιμός καί ἐκεχειρία: ἡ δεκαετία τοῦ ’20». «Ἡ διπλῆ κρίση, 1927-1929». «Κολεκτιβοποίηση: ἐπανάσταση στήν ὕπαιθρο, 1930». «Ἐξέγερση, 1930». «Ἡ κολεκτιβοποίηση ἀποτυγχάνει, 1931-1932». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: ἐπιτάξεις, μαῦρες λίστες καί σύνορα». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: τό τέλος τῆς οὐκρανοποίησης». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: οἱ ἔρευνες καί οἱ ἐρευνητές». «Λιμοκτονία»: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933». «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ». «Ἡ συγκάλυψη». «Τό χολοντομόρ στήν ἱστορία καί τή μνήμη».

Σέ ἄλλο Κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἐπιβίωση: ἄνοιξη καί κολοκαίρι, 1933» περιγράφεται ἡ προσπάθεια τῶν Οὐκρανῶν νά ἐπιβιώσουν.

Συγκλονιστικό εἶναι καί τό Κεφάλαιο «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ».

Δέν εἶναι δυνατόν νά καταγραφοῦν ἐδῶ ἀκόμη καί μερικά συγκλονιστικά περιστατικά, ἀπό τό βιβλίο αὐτό.

4. Διαπιστώσεις

Βέβαια, σκοπός τοῦ σύντομου αὐτοῦ κειμένου μου δέν εἶναι νά παρουσιάση τά σχετικά μέ τόν λιμό-πείνα αὐτῆς τῆς περιόδου στήν Οὐκρανία, πού προκάλεσε ἡ πολιτική τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀλλά νά δείξη πῶς ταπεινώθηκε ἕνας λαός πού ἤθελε τήν ἐθνική του ταυτότητα καί ἀνεξαρτησία.

Ἡ συγγραφεύς γράφει: «Ὅμως τό 1991 ὑλοποιήθηκαν οἱ χειρότεροι φόβοι τοῦ Στάλιν. Ἡ Οὐκρανία κήρυξε τήν ἀνεξαρτησία της. Ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἔπαψε νά ὑπάρχει, ἐν μέρει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόφασης τῆς Οὐκρανίας νά ἀποσχισθεῖ. Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία δημιουργήθηκε μιά κυρίαρχη Οὐκρανία, μαζί μέ μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν ἱστορικῶν, ἀρχειοθετῶν, δημοσιογράφων καί ἐκδοτῶν» οἱ ὁποῖοι ἔφεραν στό φῶς ὅλη αὐτή τήν ἱστορία τῆς λιμοκτονίας τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ τά ἔτη 1932-1933.

Στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου καταγράφονται μερικές διαπιστώσεις τῆς συγγραφέως. Θά παρατεθοῦν μερικές ἀπό αὐτές.

«Ἡ μελέτη τοῦ λιμοῦ βοηθᾶ νά ἐξηγήσουμε τήν σημερινή Οὐκρανία, ἀλλά προσφέρει ἐπίσης ἕναν ἑρμηνευτικό ὁδηγό γιά πλευρές τῆς συμπεριφορᾶς τῆς σημερινῆς Ρωσίας, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες ἀποτελοῦν μέρος παλαιοτέρων προτύπων. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἐπανάστασης οἱ μπολσεβίκοι ἤξεραν ὅτι ἦταν μειοψηφία στήν Οὐκρανία. Γιά νά καθυποτάξουν τήν πλειοψηφία, δέν χρησιμοποίησαν μόνο ἀκραία βία ἀλλά καί κακόβουλες καί ἐπιθετικές μορφές προπαγάνδας. Πρίν ἀπό τόν λιμό εἶχε προηγηθεῖ μιά δεκαετία “φρασεολογίας μίσους”, μέ βάση τήν ὁποία μερικοί χαρακτηρίζονταν “νομιμόφρονες” Σοβιετικοί πολίτες καί κάποιοι ἄλλοι κουλάκοι “ἐχθροί”, προνομιοῦχα τάξη ἡ ὁποία θά ἔπρεπε νά ἀφανιστεῖ γιά νά ἀνοίξει ὁ δρόμος γιά τήν ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Αὐτή ἡ ἰδεολογική φρασεολογία δικαιολογοῦσε τή συμπεριφορά τῶν ἀνδρῶν καί τῶν γυναικῶν πού διευκόλυναν τόν λιμό, τῶν ἀνθρώπων πού ἔπαιρναν τά τρόφιμα ἀπό λιμοκτονοῦσες οἰκογένειες, τῶν ἀστυνομικῶν πού συνελάμβαναν καί σκότωναν συμπολίτες τους. Παρεῖχε ἐπίσης σέ ὅλους αὐτούς ἠθική καί πολιτική αἰτιολόγηση τῶν πράξεών τους. Ἐλάχιστοι ἀπό ἐκείνους πού ὀργάνωσαν τόν λιμό ἔνιωθαν ἔνοχοι γιά τίς πράξεις τους. Ἦταν πεισμένοι ὅτι οἱ θνήσκοντες ἀγρότες ἦταν “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”, ἐπικίνδυνοι ἐγκληματίες πού ἔπρεπε νά ἐξαλειφθοῦν στό ὄνομα τῆς προόδου».

Σέ ἄλλο σημεῖο γράφεται:

«Ὁ ἐκρωσισμός πού ἀκολούθησε τόν λιμό ἄφησε ἐπίσης τά σημάδια του. Ἐπειδή ἡ ΕΣΣΔ κατέστρεψε συστηματικά τήν οὐκρανική κουλτούρα καί μνήμη, πολλοί Ρῶσοι δέν ἀντιμετωπίζουν τήν Οὐκρανία ὡς ξεχωριστό ἔθνος μέ τή δική του ξεχωριστή ἱστορία. Πολλοί Εὐρωπαῖοι μόλις πού γνωρίζουν ἀμυδρά τήν ὕπαρξη τῆς Οὐκρανίας. Τά αἰσθήματα πίστης καί ἀφοσίωσης τῶν ἰδίων τῶν Οὐκρανῶν εἶναι μικτά καί συγκεχυμένα».

Καί τό βιβλίο τελειώνει μέ τήν ἑξῆς διαπίστωση:

«Ἡ ἱστορία περικλείει ἐλπίδες καί τραγωδίες. Τελικά ἡ Οὐκρανία δέν καταστράφηκε. Ἡ οὐκρανική γλώσσα δέν ἐξαφανίστηκε. Δέν ἐξαφανίστηκε οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά ἀνεξαρτησία οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά δημοκρατία ἤ γιά μιά πιό δίκαιη κοινωνία ἤ γιά ἕνα οὐκρανικό κράτος πού νά ἐκπροσωπεῖ πραγματικά τούς Οὐκρανούς. Ὅταν αὐτό ἔγινε ἐφικτό, οἱ Οὐκρανοί ἐξέφρασαν τίς ἐπιθυμίες τους. Ὅταν τούς ἐπιτράπηκε νά τό κάνουν τό 1991, ψήφισαν στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ὑπέρ τῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως διακηρύσσει ὁ ἐθνικός ὕμνος, ἡ Οὐκρανία δέν πέθανε.

Τελικά ὁ Στάλιν ἀπέτυχε. Τή δεκαετία τοῦ ’30 ἐξοντώθηκε μιά γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί πολιτικῶν, ἀλλά ἡ κληρονομιά τους ἐπιβίωσε. Τή δεκαετία τοῦ ’60 ἀναζωογονήθηκαν οἱ ἐθνικές βλέψεις, συνδεδεμένες, ὅπως στό παρελθόν, μέ τίς βλέψεις γιά ἐλευθερία. Αὐτές οἱ βλέψεις διατηρήθηκαν, ἄν καί χωρίς νά ἐκφράζονται λόγω τῆς καταπίεσης, τίς δεκαετίες τοῦ ’70 καί τοῦ ’80 καί ἐκφράστηκαν ἀνοιχτά τή δεκαετία τοῦ ’90. Μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί ἀκτιβιστῶν ἐπανεμφανίστηκε τήν δεκαετία τοῦ 2000.

Ἡ ἱστορία τοῦ λιμοῦ εἶναι τραγωδία χωρίς εὐτυχές τέλος. Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς Οὐκρανίας δέν εἶναι τραγωδία. Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἐξοντώθηκαν, ἀλλά τό οὐκρανικό ἔθνος διατηρεῖται. Ἡ μνήμη κατεστάλη, ὅμως τώρα οἱ Οὐκρανοί συζητοῦν καί ἀντιπαρατίθενται γιά τό παρελθόν τους. Τά ἀποτελέσματα ἀπογραφῶν τοῦ πληθυσμοῦ καταστράφηκαν, ἀλλά τώρα τά ἀρχεῖα εἶναι προσβάσιμα.

Ὁ λιμός καί τά ἐπακόλουθά του ἄφησαν τρομερά σημάδια. Ὅμως, μολονότι οἱ πληγές παραμένουν, ἑκατομμύρια Οὐκρανοί προσπαθοῦν γιά πρώτη φορά μετά τό 1933 νά τίς ἐπουλώσουν. Ὡς ἔθνος οἱ Οὐκρανοί γνωρίζουν τί συνέβη τόν 20ό αἰώνα, καί αὐτή ἡ γνώση μπορεῖ νά τούς βοηθήσει νά διαμορφώσουν τό μέλλον τους».

Διαβάζοντας κανείς αὐτό τό συγκλονιστικό βιβλίο καταλαβαίνει πολύ καλά καί τήν ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ θέματος. Καταλαβαίνει γιατί οἱ Οὐκρανοί μαζί μέ τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τους ἀπό τήν Ρωσία τό 1917, ἀνεκήρυξαν συγχρόνως καί τήν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, καί αὐτό ἐπαναλήφθηκε καί ἀργότερα τό 1923-1925 καί τό 1942, καί τό ζητοῦσαν ἀπό τό 1991.

Ἔτσι, ἀντιλαμβάνεται κανείς γιατί σέ κάθε ἀνακήρυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀκολουθοῦσαν ἀντιδράσεις ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας. Ἀκόμη ἐξηγεῖται γιατί μερικοί Οὐκρανοί διέκοψαν κάθε ἐξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί προχώρησαν σέ αὐτοχειροτονίες. Καθώς, ἐπίσης, ἔτσι καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἡ πολιτική τῆς Μόσχας ὁδήγησε μιά ὁμάδα Χριστιανῶν νά ζητήσουν προστασία ἀπό τόν Πάπα καί σχηματίσθηκε ἡ Οὐνία στήν Οὐκρανία.Ὅπως, ἐπίσης, ἀντιλαμβάνεται πῶς μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, πολύ περισσότερο σέ τί ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι στίς 27-1-2015 μέ Διάταγμα τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου ἡ Ρωσία θεωρήθηκε ὡς «Ἐπιθετικό Κράτος». Γι’ αὐτό πολλοί Οὐκρανοί θεωροῦν ὅτι ἐκεῖνοι πού μνημονεύουν τόν Πατριάρχη Μόσχας ἐκλαμβάνονται ὡς «Ἐκκλησία τοῦ Ἐπιθετικοῦ Κράτους» ἤ ἀκόμη ὡς «Ἐκκλησία τοῦ κατακτητῆ» ἤ ὡς «ξένος» ἐκκλησιαστικός ὀργανισμός (Καθηγητής Κυριάκος Κυριαζόπουλος).

Δυστυχῶς ἀλλά συνήθως τά ἐκκλησιαστικά προβλήματα συνδέονται στενά μέ τίς πολιτικές ἐξελίξεις, εἴτε προηγοῦνται εἴτε ἕπονται, καί δέν μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτές.

Πάντως, διαβάζοντας κανείς αὐτό τό βιβλίο βλέπει στήν Οὐκρανία ἕναν λαό πού ἀναζητοῦσε ἀπό τήν Τσαρική ἀκόμη Αὐτοκρατορία μέχρι τό 1990 νά διαφυλάξη τήν ἐθνική του ταυτότητα καί νά ἐπιτύχη τήν ἀνεξαρτησία του. Καί οἱ προσπάθειες αὐτές καταπνίγονταν στό αἷμα. Πρόκειται, λοιπόν, γιά ἕναν λαό πού ζητοῦσε καί ζητᾶ τήν ἐθνική, πολιτική καί ἐκκλησιαστική ἀνεξαρτησία του. Μακάρι νά τό καταλάβουν αὐτό μερικοί κοντόφθαλμοι ἐκκλησιαστικοί καί μή παράγοντες.

Σεισμός νότια του Αγίου Όρους

 Ασθενής σεισμική δόνηση μεγέθους 3,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, σύμφωνα με την αυτόματη λύση του Ευρωπαϊκού - Μεσογειακού Σειμολογικού Ινστιτούτου (EMSC), σημειώθηκε τα ξημερώματα της Τρίτης (1/3), στις 02:02, σε υποθαλάσσια περιοχή του Βόρειου Αιγαίου.

  

Το εστιακό βάθος του σεισμού, σύμφωνα με την εκτίμηση του EMSC, υπολογίζεται στα 10 χλμ.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΕΓΙΣΤΗ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

 

Την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου επισκέφθηκε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Ελλάδα από την Παρασκευή (25/2). Στις φωτογραφίες βλέπετε το καλωσόρισμα του Καθηγουμένου της Μονής, γέροντος Εφραίμ, και πλάνα από τον Εσπερινό στη Μονή.

Προσωρινή αντικατάσταση του Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους

 

Προσωρινή αντικατάσταση του Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους, Γεωργίου Βατοπαιδινού θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες.

Οι πληροφορίες αναφέρουν πως ο λόγος είναι ότι ο Πρωτεπιστάτης Γεώργιος, νόσησε με κορωνοϊό και θα πρέπει να παραμείνει για λίγες ημέρες σε καραντίνα.

Τέλος να σημειωθεί ότι τον π. Γεώργιο θα αντικαταστήσει για λίγες ημέρες ο Γέροντας Γερμανός Βατοπαιδινός.

Περισσότεροι από 30 Αγιορείτες “έφυγαν” από κορωνοϊό

 Η πανδημία του κορωνοϊού συνεχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της στη μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους, ωστόσο η πιστή τήρηση των μέτρων έχει συμβάλλει στον περιορισμό της εξάπλωσής της και στο να τεθεί αυτή υπό έλεγχο. 

Όλα τα προβλεπόμενα μέτρα τηρούνται επακριβώς, όπως αναφέρει μιλώντας στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους κ. Αθανάσιος Μαρτίνος, ενώ στις πύλες εισόδου διενεργούνται καθημερινά rapid tests σε όλους ανεξαιρέτως τους εισερχόμενους στο Άγιον Όρος.

«Συνολικά από την αρχή της πανδημίας υπολογίζουμε ότι τριάντα με τριανταπέντε είναι οι μοναχοί που έχασαν την ζωή τους. Τελευταία είχαμε αυξημένους θανάτους: Πέθαναν οκτώ αγιορείτες μοναχοί και δύο αγιορείτες μοναχοί, οι οποίοι ήταν εγκατεστημένοι σε Μετόχι του Αγίου Όρους, το οποίο βρίσκεται στον Νομό Κατερίνης.

Οι δυο αυτοί μοναχοί νόσησαν εκτός Αγίου Όρους» αναφέρει ο κ. Μαρτίνος και συνεχίζει: «Από τους συνολικά 1800 μοναχούς έχουν εμβολιαστεί 450 μοναχοί, οι οποίοι είναι όλοι τους Έλληνες. Οι αλλοδαποί μοναχοί στην πλειοψηφία τους δεν εμβολιάζονται, ενώ σε περίπου 1000 ανέρχονται οι μοναχοί που έχουν νοσήσει. Από τους εμβολιασμένους δεν είχαμε ούτε σοβαρά κρούσματα, ούτε και κάποια εισαγωγή σε νοσοκομεία».

Αυτοελέγχονται

Όπως αναφέρει ο κ. Μαρτίνος «οι ιερές μονές του Αγίου Όρους είναι ασφαλείς για τους προσκυνητές με εξαίρεση δύο ή τριών μονών -στις οποίες πρόσφατα παρουσιάστηκαν κρούσματα- και είναι κλειστές για τους προσκυνητές.

Επιπλέον, έχουμε κρούσματα της μετάλλαξης ”Όμικρον” αλλά χωρίς συμπτώματα σε μαθητές της Αθωνιάδας Σχολής, οι οποίοι τέθηκαν σε απομόνωση, αλλά και σε έναν αστυνομικό. Οι ιερές μονές αυτοελέγχονται. Δεν έχουμε όμως έλεγχο σε απομονωμένα ιερά κελιά όπου κατά διαστήματα εμφανίζονται κρούσματα».

Και προσθέτει: «Εξακολουθούμε και έχουμε βαριά κρούσματα και δυστυχώς απώλειες μοναχών λόγω ηλικίας και υποκείμενων νοσημάτων και κυρίως λόγω καθυστέρησης, που παρατηρείται στην εισαγωγή των ηλικιωμένων μοναχών σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης.

Οι υγειονομικές αρχές (4η ΥΠΕ και Κέντρο Υγείας Αγίου Όρους) έχουν επισημάνει στην ιερά κοινότητα την σημασία της άμεσης γνωστοποίησης στο Κέντρο Υγείας Αγίου Όρους τυχόν κρουσμάτων, αλλά και την έγκαιρη διακομιδή των νοσούντων σε νοσοκομεία. Ομολογώ ότι η ιδιαιτερότητα της μοναχικής ζωής και η εν γένει αδιαφορία των μοναχών για τα επίγεια δεν μας βοηθάει».

Ανησυχία

Προβληματισμό και ανησυχία ωστόσο συνεχίζει να προκαλεί σε όσους παρακολουθούν από κοντά τα διαδραματιζόμενα το ότι ο αριθμός των θανόντων θεωρείται μεγάλος σε σχέση με τον υπάρχοντα πληθυσμό των μοναχών, που εγκαταβιούν σε μόνιμη βάση στην μοναστική πολιτεία του Όρους. Άλλη μια πτυχή του όλου θέματος έχει να κάνει και με το ότι σε πολλές περιπτώσεις οι νοσήσαντες δεν έσπευσαν να δηλώσουν επισήμως πως νόσησαν από τον Covid19. Για αυτή την περίπτωση υπάρχουν δύο ερμηνείες στις οποίες αξίζει να σταθούμε:

Οι αρνητές

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή οι μοναχοί δεν το έπραξαν επειδή έκριναν εσφαλμένα, ότι η κατάσταση της υγείας τους δεν ήταν τόσο σοβαρή ώστε να ζητήσουν άμεσα ιατρική βοήθεια. Αρκετοί δε από αυτούς θεώρησαν ότι τα προβλήματα στην υγεία τους οφείλονταν σε άλλες αιτίες και όχι στον κορωνοϊό.

Ενδιαφέρον ασφαλώς παρουσιάζει και το γεγονός ότι οι κατεξοχήν θύλακες αρνητών του κορωνοϊού βρίσκονται κυρίως στις Μονές Φιλοθέου, Ξηροποτάμου, Κωνσταμονίτου και στις πέριξ της Καρακάλου μονές. Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στις ιερές μονές Αγίου Παντελεήμονα, Χιλανδαρίου και Ζωγράφου, όπου εκεί εγκαταβιούν μοναχοί από Ρωσία, Σερβία και Βουλγαρία. Και αυτοί από την πλευρά τους αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και επιφυλακτικότητα τον εμβολιασμό.

Την περίοδο αυτή έχει μειωθεί αισθητά ο αριθμός των επισκεπτών στο Άγιον Όρος, ενώ τα μέτρα που λαμβάνονται από το κάθε μοναστήρι ξεχωριστά παραμένουν αυστηρά. Μόνο με ειδικό διαμονητήριο εισέρχεται κάποιος και ο επισκέπτης δεν έχει δικαίωμα να μετακινηθεί από το ένα μοναστήρι στο άλλο. Η πλειονότητα των μοναχών υποβάλλεται σε τεστ ακόμη και αυτοί που διαφωνούν με τον εμβολιασμό, είτε μεταβαίνοντας οι ίδιοι στο Κέντρο Υγείας, είτε με το να αποστέλλεται κλιμάκιο γιατρών επιτόπου στις μονές.

«Δεν εκπροσωπούν το Άγιο Όρος μεμονωμένες φωνές»

Τα όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στην χερσόνησο του Άθω και έχουν σχέση με τον κορωνοϊό, οδήγησαν στην έκδοση πριν από λίγες ημέρες ανακοίνωσης από την πλευρά της Ιεράς Επιστασίας του Αγίου Όρους.

Στην ανακοίνωση αυτή αφού επισημαίνεται από την Ιερά Επιστασία η άριστη συνεργασία της με την πολιτική διοίκηση του Αγίου Όρους στο θέμα της πανδημίας, αλλά και το ότι έχουν ληφθεί όλα τα αναγκαία για την προστασία από τον κορωνοϊό μέτρα, αναφέρονται και τα εξής:

«Εις το Άγιον Όρος δεν υφίσταται διχαστική ατμόσφαιρα μεταξύ των μοναχών δια την πανδημία, αλλά γνήσιος αλληλοσεβασμός εις την στάσιν και τας επιλογάς κάθε καθιδρύματος και προσώπου. Φαινόμενα μαζικής νοσήσεως μοναχών ή και αυξημένων θανάτων εις τας ιεράς μονάς δεν πρέπει να αποδίδονται αβασάνιστα εις μη τήρησιν μέτρων προστασίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν και άλλοι παράγοντες ως η κοινή κοινοβιακή ζωή, η προσωπική στάσις κάθε μοναχού κ.λ.π. Μεμονωμέναι φωναί μοναχών απ΄ όπου και εάν προέρχονται δεν εκπροσωπούν το Άγιον Όρος.

Ως εκ τούτου θεωρούμεν ότι ο γενόμενος θόρυβος και η έκθεσις προσώπων και καθιδρυμάτων του Αγίου Όρους είς δημοσιότητα με αρνητικόν τρόπον, αυξάνει το βάρος όσων έχουν υποστεί απωλείας εκ της πανδημίας. Οδηγεί ενίοτε είς μονοδιάστατον ενημέρωσιν και παραπληροφόρησιν και δεν συντελεί εις τας συντονισμένας προσπαθείας όλων των φορέων του Αγίου Όρους δια την αντιμετώπισιν αυτής».

Σωτήρης Λέτσιος

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια”

ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ: ΜΑΘΗΤΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥ Ή ΟΠΑΔΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ;

 

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση της εντατικής ενασχόλησης ορισμένων χριστιανών με απόψεις ατόμων που εκφράζουν την διαφωνία τους είτε με την πίστη είτε με συγκεκριμένες πράξεις και λόγους των χριστιανών. Στην εποχή των social media οι αντιδράσεις φτάνουν σε σημείο στοχοποίησης και διαδικτυακού «λιντσαρίσματος» κατά συγκεκριμένων προσώπων. Το πλήθος φανατίζεται εναντίον ενός επιλεγμένου προσώπου κάθε φορά.

Πρόσφατα, για παράδειγμα, κάποιος εξέφρασε την άποψή του, πως πιστεύει ότι μια συγκεκριμένη τηλεοπτική σειρά που δείχνει την βιοτή ενός αγίου δεν προάγει τις διανοητικές ικανότητες των τηλεθεατών, ούτε μπορεί να εμφανίζεται ως ιστορικό αφήγημα.

Το συγκεκριμένο άτομο δημοσίευσε την άποψή του μεν δημοσίως, αλλά σε συγκεκριμένο και περιορισμένο κοινό, που παρακολουθεί τα λεγόμενά του. Ορισμένοι χριστιανοί «ανέλαβαν» να διαδώσουν σε πολλαπλάσιο βαθμό τις απόψεις του. Αυτό συμβαίνει είτε διότι κάποιοι ωφελούνται προβάλλοντας αντιπαραθέσεις, ώστε να αναδειχθούν στο κοινό ως «υπερασπιστές της πίστης», είτε διότι κάποιοι άλλοι δήθεν «πιέζονται από τον πιστό λαό να δώσουν την απάντηση που αξίζει» για να διατηρήσουν την λαοφιλία τους. Ταραχή και καταιγισμός άρθρων και λόγων ακολούθησε για το εν λόγω πρόσωπο και προβλέπεται να συνεχιστεί για κάποιο διάστημα έτσι, όπως δυστυχώς έχει ξανασυμβεί σε ανάλογες περιπτώσεις.

Δυστυχώς, αφού γίνει η στοχοποίηση και εξαφθεί ο φανατισμός του πλήθους, πολλοί σχολιαστές στα κοινωνικά δίκτυα αναφέρουν τι βιαιοπραγίες θα υφίστατο ένας άνθρωπος, εάν θα τολμούσε να θίξει άλλη θρησκεία. Αν συμβεί κάτι αρνητικό εναντίον προσώπων που εξέφρασαν διαφωνίες προς τα πιστεύω των χριστιανών, αν τυχόν κάποιος παράφρων τους επιτεθεί, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της ηθικής αυτουργίας; Όσοι ορέγονται τις βίαιες αντιδράσεις πιστών άλλων θρησκειών, είναι ελεύθεροι να προσχωρήσουν σε αυτές.

Δικαίωμα του καθενός να έχει την άποψή του και να εκφράζει την διαφωνία του με την πίστη μας. Δικαίωμα του να την θεωρεί παράλογη. Το δικαίωμα αυτό απορρέει και από την διδασκαλία του Χριστού και από την παράδοσή μας, όσον αφορά τον τρόπο που ζήσαμε ως γένος επί αιώνες. Ο Χριστός ποτέ δεν επέπληξε τους ειδωλολάτρες της εποχής του ή αυτούς που δεν πίστευαν. Είπε «όποιος θέλει». Ο Χριστός επέπληξε αυτούς που καπηλεύονταν την πίστη, τους Φαρισαίους, που προσκολλημένοι σε εξωτερικά σημεία απομάκρυναν τον λαό από την πραγματική πίστη, θεμέλιο της οποίας είναι η αγάπη στον συνάνθρωπο. Πολιτειακώς η ανεξιθρησκεία καθιερώθηκε από τον Άγιο Κωνσταντίνο το 313 μ.Χ.

Γιατί ταραζόμαστε κάθε φορά που κάποιος εκφράζει διαφορετική άποψη; Μήπως επειδή δεν είμαστε σίγουροι για την πίστη μας; Μήπως διότι τρέμουμε να ακούσουμε την αντίθετη άποψη, μην τυχόν και γκρεμιστεί το οικοδόμημα της πίστης μέσα μας; Μήπως διότι δεν πιστεύουμε πραγματικά με την καρδιά μας, αλλά με ψυχαναγκαστικό τρόπο;

Είμαστε αληθινά πιστοί ή είμαστε οπαδοί μια εθνοθρησκευτικής ιδέας; Μήπως ζητάμε την θυσία όσων δεν πιστεύουν στο κυρίαρχο εθνικοθρησκευτικό μας αφήγημα; Μήπως τελικά συμπεριφερόμαστε όπως οι ειδωλολάτρες, οι οποίοι εκδίωκαν, ακόμη και θανάτωναν, τους χριστιανούς τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, επειδή δεν συμφωνούσαν με την τότε κυρίαρχη εθνοθρησκευτική πίστη;

Μήπως γινόμαστε «ειδωλολάτρες», όταν εμπλέκουμε στα θεία τον οπαδισμό για την υπεράσπιση των εθνικών μας ιδεωδών; Μήπως λατρεύουμε, αντί τον Θεό, τον εαυτό μας, το «εγώ» μας, κρυμμένοι πίσω από κάτι συλλογικό, όπως τα «δίκαια του έθνους», την «παράδοση», όχι όπως είναι, αλλά όπως φανταζόμαστε ότι είναι;

Μήπως τελικά γινόμαστε αιτία γελοιοποίησης της πίστης και απομάκρυνσης περισσότερου κόσμου από την Εκκλησία; Μήπως όσο υπερασπιζόμαστε δήθεν την Εκκλησία, διώχνουμε όλο και περισσότερο τα υγιή τμήματα του λαού από αυτήν;

Μήπως είμαστε απλοί οπαδοί συμβόλων, με αποτέλεσμα να δικαιολογούμε κάθε τι που προέρχεται από όποιον παρουσιάζεται ως ορθόδοξος, ακόμη και να εκφράζει κάτι στρεβλό ή άδικο, ενώ μπορεί να απορρίπτουμε δίκαια, σωστά και λογικά λόγια, επειδή προέρχονται από κάποιον που φέρει την «ταμπέλα» του αθέου, παρότι ο Θεός μας θέλει δίκαιους;

Υπερασπιστήκαμε με τόσο πάθος οι ορθόδοξοι ποτέ την Εκκλησία και την πίστη, όταν άτομα που δεν ανήκουν στην ορθοδοξία μας, υβριστές του Αγίου Παϊσίου μάλιστα, καταλαμβάνουν επί δεκαετίες έδαφος του Αγίου Όρους και «δεν κουνιέται φύλλο», απλά επειδή φέρουν ορθόδοξη αμφίεση;

Στους ανθρώπους, λοιπόν, μπορεί ίσως να λέμε μερικοί ό,τι μας κατέβει στο μυαλό. Τον Θεό όμως δεν μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε. Ο Θεός, εκτός από Αγάπη, είναι και Δικαιοσύνη. Προσοχή επομένως, να μην γίνουν κάποιοι αποδέκτες της οργής του Θεού, υπερασπιζόμενοι δήθεν την πίστη!

Απευθύνω έκκληση σε όσους χριστιανούς θέλουν να πιστεύουν πραγματικά στον Χριστό, να απέχουν παρασάγγας από τέτοιες πρακτικές οπαδισμού και «λιντσαρίσματος» αντιθέτων απόψεων.

Ως χριστιανοί οφείλουμε να είμαστε το «αλάτι της γης». Όχι το δηλητήριό της. Προσοχή από την πολλή δήθεν πίστη μην πέσουμε σε βαθύ σκοτάδι, αν δεν είμαστε ήδη εκεί!

Υπερασπιζόμαστε, λοιπόν, την πραγματική πίστη, αναφαίρετο στοιχείο της οποίας είναι η ελευθερία της επιλογής των ανθρώπων. Διότι αγάπη χωρίς ελευθερία δεν δύναται να υπάρξει. Την ίδια ελευθερία που χάρισε σε εμάς, τους ανθρώπους, ο Θεός!

αρχιμ. Βαρθολομαίος

Ηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Ξεκινά η ανακατασκευή της οδού Δάφνης – Καρυών, στο Άγιον Όρος

 

Ξεκινούν το επόμενο χρονικό διάστημα οι εργασίες για την ανακατασκευή και σταθεροποίηση τμημάτων της οδού που συνδέει το λιμάνι της Δάφνης με τη διοικητική πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τις Καρυές. Πρόκειται για την κεντρική οδό του Αγίου Όρους, που κατασκευάστηκε το 1961 και τον Απρίλιο του 2020 υπέστη σοβαρές ζημιές λόγω κατολισθήσεων από τις σφοδρές βροχοπτώσεις που είχαν πλήξει την περιοχή.

Η Οικονομική Επιτροπή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας ενέκρινε στην τελευταία της συνεδρίαση τον έλεγχο των δικαιολογητικών κατακύρωσης προσωρινού αναδόχου της Επιτροπής Διαγωνισμού ενώ, σύμφωνα με τον αντιπεριφερειάρχη Υποδομών και Δικτύων Πάρι Μπίλλια, «μέσα σε 20 με 25 μέρες θα υπογραφεί η σύμβαση και μετά θα ξεκινήσουν οι εργασίες, που αναμένεται να διαρκέσουν 18 μήνες, κατά το χρονοδιάγραμμα του έργου».

«Οι ζημιές είναι αρκετά μεγάλες, ενώ ο δρόμος Δάφνης – Καρυών έχει σπάσει σε συγκεκριμένα σημεία, γι’ αυτό και η Ιερά Κοινότητα εκπόνησε μια μελέτη για να επιλύσει όλα τα προβλήματα, τα οποία παρουσιάστηκαν μετά τη θεομηνία του Απριλίου του 2020. Στο πλαίσιο αυτό θα γίνουν αντιστηρίξεις των πρανών, κατασκευή κάποιων οχετών, επισκευή του οδοστρώματος ώστε για να αποκατασταθεί η βατότητα του δρόμου και να μπορεί να επικοινωνεί η πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, οι Καρυές, με τη Δάφνη», ανέφερε χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μπίλλιας.

Ο ίδιος σημείωσε ότι «αυτή τη στιγμή, οι μετακινήσεις των επισκεπτών και των εργαζομένων γίνονται από παρακαμπτήριες οδούς, οι οποίες δεν έχουν και την απαραίτητη οδική ασφάλεια που πρέπει να έχει ένας δρόμος, στον οποίο μάλιστα κυκλοφορούν και μεγάλα οχήματα, όπως φορτηγά που επιτείνουν το πρόβλημα». Με την αποκατάσταση του δρόμου αναμένεται να τεθεί τέλος στην ταλαιπωρία του κόσμου και να λυθεί το ζήτημα της εύκολης και ασφαλούς μετακίνησης στο Άγιον Όρος.

Ειδικότερα, ο δρόμος διανοίχτηκε το 1961, είναι μικρού πλάτους και σε πολλά σημεία είχε κατασκευαστεί με σκυρόδεμα, το οποίο έχει καταστραφεί. Οι παρεμβάσεις και οι εργασίες αποκατάστασης θα γίνουν σε σημεία όπου υπήρξαν βλάβες, ενώ προβλέπονται έργα αντιστήριξης με τη χρήση φρεατοπασσάλων και με αγκύρια. Συγκεκριμένα, σε τρεις περιοχές υπήρξαν γενικευμένες μεγάλες κατολισθήσεις, εξαιτίας των οποίων καταστράφηκε πλήρως ο δρόμος σε μήκη της τάξης των εξήντα έως ενενήντα μέτρων ανά περιοχή. Γι αυτές, είναι απαραίτητη η κατασκευή ειδικών γεωτεχνικών έργων. Επιπλέον, σε δύο ενδιάμεσες θέσεις όπου κατολίσθησαν ορύγματα από τα απότομα πρανή και επιχώθηκε η οδός από τα υλικά που έπεσαν, προβλέπεται επίσης η κατασκευή κατάλληλων τοίχων αντιστήριξης των ασταθών πρανών για την προστασία της οδού.

Ο προϋπολογισμός του έργου είναι επτά εκατομμύρια ευρώ.

ΣΑΝ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ… ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΜΗΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ!

 Αν αποφασίσεις να πας στο Άγιον Όρος ΜΗΝ φτιάχνεις προγράμματα. Μάταιος κόπος! Το μόνο που μπορείς να… «προγραμματίσεις», ίσως είναι ο χρόνος που θες να κάνεις το «ταξίδι» και τον προορισμό, μοναστήρι, σκήτη ή κελί.

Αν και μερικές φορές, ούτε… αυτό αποφασίζεις εσύ!

Πάντα κάτι θα συμβεί. Πάντα θα υπάρξουν …κάποια εμπόδια! Πάντα με περιμένει –σε ότι με αφορά- μια τρικλοποδιά στο διάβα μου, να με αποτρέψει σε κάποια γωνιά. Δεν έχει υπάρξει μια φορά που να μην έχει υπάρξει εμπόδιο, ένα ή και περισσότερα!

Κι όλα αυτά τα εμπόδια προκύπτουν μέχρι να καταλάβεις πόσο πολύ θες να βρεθείς στα μέρη Της. Αν το αποζητάς βαθιά μέσα σου, αν το έχεις ανάγκη, τα εμπόδια θα ξεπεραστούν, με τον… ένα ή τον άλλο τρόπο!

Καλό προσκύνημα!

Κάθε που βρίσκεσαι στο Άγιον Όρος, λεπτό το λεπτό, μπαίνεις στον κύκλο της μυσταγωγίας του.

Νιώθεις ολόγυρα και ολοκληρωτικά ένα αόρατο πέπλο να σε αγκαλιάζει. Να σε προστατεύει!

Βλέπεις, είσαι στο σπιτικό Της πια και όλα αλλάζουν, γαληνεύουν! Γαληνεύεις πρώτα απ’ όλα ο ίδιος, αφού πρώτα έχεις αναμετρηθείς με τους “δαιμόνους” σου, για να καταφέρεις να φτάσεις!

Φτάνεις στον προορισμό σου, τη μονή, τη σκήτη, το κελί, για το προσκήνυμά σου –προσωπικά έχω επιλέξει –ή έτσι νομίζω- την Παναγία Πορταΐτισσα, της Ι. Μ. των Ιβήρων- και νιώθεις την αγιότητα του τόπου, αλλά και την ιστορία να σε κατακλύζει.

Βιώνεις την κληρονομιά αλλά και το χρέος, ξεφυλλίζεις νοερά και όχι μόνο, σελίδες της ιστορίας του Βυζαντίου, γίνεσαι κομμάτι της. Νιώθεις ότι εκεί που περπατάς, θα προβάλλει μπρος σου ο αυτοκράτορας Ιωάννης Καντακουζηνός, ο Άγιος Γρηγόριος ο Συναΐτης, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κάλλιστος, ὁ λόγιος Συμεὼν Καβάσιλας ή ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ που εγκαταβιώνει κατά το διάστημα της απομάκρυνσής του από τον πατριαρχικό θρόνο, αλλά και τόσοι και τόσοι άλλοι Άγιοι.

Δέος και συγκίνηση!

Μυστικοί ήχοι σε γυρίζουν στην εποχή του Φωκά και του Τσιµισκή, στις Σταυροφορίες, τη διαμάχη ενωτικών και ανθενωτικών, στους Καταλανούς και Σαρακηνούς πειρατές, στο ζυγό των Τούρκων. Μέσα σε αταλάντευτη ησυχία, ήχοι του παρελθόντος δένουν µε τη συνέχεια της λατρευτικής παράδοσης, του τυπικού, της Βυζαντινής ψαλμωδίας.

Οι μονές, κάστρο-πολιτείες, μοιάζουν απόρθητες από κάθε λογής κινδύνους που καραδοκούσαν σε χρόνους δύσκολους, που δοκιμάστηκαν πίστη και μοναχοί.

Θωρείς τις αγιογραφίες στο καθολικό ή την τράπεζα απ’ άκρη σε άκρη, εικόνες που έχουν αγιογραφήσει πολύ σημαντικοί αγιογράφοι της Ορθοδοξίας, την αρμονία του χώρου και συγκλονίζεσαι στη σκέψη μόνο, ότι είναι το ίδιο χίλια και πλέον χρόνια και ότι πάνω σ’ αυτό το ίδιο, που στέκεσαι εσύ τώρα, περπατούσαν αυτοκράτορες, πατριάρχες, λόγιοι, τρανοί Έλληνες που άφησαν τ’ αποτύπωμά τους, που έγραψαν την ιστορία της Ορθοδοξίας και της φάρας μας.

Και τώρα εσύ, στέκεσαι εκεί στο ίδιο ακριβώς σημείο, να σε συνεπαίρνει, να σε οδηγεί, να σου ορίζει το χρέος που έχεις για συνέχεια στο νου, την καρδιά και όχι μόνο! Πάει 2:30-3 το πρωί (δηλαδή τη νύχτα) και τα σήμαντρα σε ξυπνούν. Έχεις πέσει από τις 9-10 το βράδυ, καθότι δε μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο, κατεβαίνεις στο καθολικό και ξεκινά μέσα στο βαθύ σκοτάδι, Όρθρος, Θεία Λειτουργία.

Δυο τρία κεράκια και άλλα τόσα καντήλια, όλα κι όλα, είναι εκείνα που δίνουν φως μέσα στο καθολικό. Τόσο όσο! Οι πατέρες στα στασίδια τους, με πολύ δυσκολία τους αντιλαμβάνεσαι και όταν κινούνται μέσα στη σιωπή, νομίζεις ότι κινούνται σκιές, άγγελοι που έχουν κατέβει και μετέχουν στη Θεία Λειτουργία.

Σκοτάδι και σιωπή. Λιβάνι και μυσταγωγία! Ψαλμοί, μελωδίες στα αυτιά.

Για ηλεκτρικό στο καθολικό, ούτε λόγος. Το λιγοστό φως κεριών και καντηλιών αρκεί για τη βαθιά κατάνυξη.

Δεν είναι απλή «ιστορία» μια… επίσκεψη στο Όρος.

Δεν είναι, καν «επίσκεψη».

Δεν είναι μια… εκδρομή στο βουνό ή τη θάλασσα!

-Εδώ περιδιαβαίνεις στις κατοικίες αγίων και αγγέλων!

-Εδώ βλέπεις μ’ όλα τα κύτταρα του φθαρτού σώματος σου.

-Εδώ η προσευχή σε αγκαλιάζει σε σκήτες, κελιά και μοναστήρια.

-Εδώ θα βρεις τους εραστές της ταπεινότητας, που αντέχουν χίλια χρόνια τώρα να υπερασπίζονται την Πίστη, με πίστη κι αγάπη για τους πολλούς και άπιστους.

-Εδώ νιώθεις πόσο μικρός και ασήμαντος είσαι, εδώ συμβαίνουν –στον καθένα ξεχωριστά- όσα δεν τολμάς να ξεστομίσεις, γιατί αν το κάνεις θα σου φορέσουν μπλούζα με… ανάποδα μανίκια, αλλά και γιατί το βίωμα είναι βαθιά προσωπικό!

-Εδώ η ψύχη δυναμώνει, αντρειεύει, γίνεται ορμή!

-Εδώ όλα καθαρίζουν, βλέπεις καλύτερα!

-Εδώ λευτερώνεσαι… απ’ όλα! Εξαγνισμός και δύναμη μαζί! Άγγιγμα ψυχής!

-Εδώ είναι… προσκύνημα!

Έτσι θαρρώ ότι το βιώνει ο καθείς που θέλει να… καταλάβει σα βρεθεί στο Όρος! Νομίζω… Όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν κατόρθωσα να κάνω όσα, πριν μπω στο Περιβόλι Της, είχα στο μυαλό μου ότι ήθελα να κάμω. Βλέπεις εκεί, η Αρχή είναι άλλη, όχι εσύ, ούτε το μυαλό σου, ούτε τα θέλω σου!

Άλλος αποφασίζει εκεί μέσα, εσύ απλά ακολουθείς και σε οδηγεί εκεί που θέλει κάθε φορά, εκεί που πρέπει! Σε πάει με τα δεδομένα σου, με τα βιώματα σου.

Θες αρετή, ταπείνωση και ευλάβεια, θα βρεις,

θες περίεργους, θα βρεις,

θες φωτισμένους, θα βρεις!

Αρκεί να είναι ανοιχτή η καρδιά, η ψυχή και το μυαλό σου, να νιώσεις.

Μην μπεις εκεί μέσα με προκατάληψη.

Δε θα καταλάβεις τίποτα! Γιάννης… θα μπεις, Γιάννης… θα βγεις! Χαμπάρι δε θα πάρεις!

Ότι αναζητά ο καθένας στο Όρος θα το ‘βρει!

”Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι ζητάς, αυτό βρίσκεις. Αν έλθεις στο Άγιον Όρος και ζητάς να βρεις αρετή, θα ψάξεις και θα την ανακαλύψεις. Αν ζητάς σκάνδαλα, θα τα βρεις.

Όμως το πραγματικό, το άλλο Άγιον Όρος θ’ αγρυπνεί μυστικά και θα υφαίνει την ιστορία του υπόγεια και σιγαλά”, έλεγε ο Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης.

Στο Άγιον Όρος όλα αποκωδικοποιούνται αργότερα. Αφού έχεις επιστρέψει στην καθημερινότητα της ζωής σου. Η αλήθεια είναι ότι όταν είσαι εκεί δεν είσαι έτοιμος να το κατανοήσεις. Σου αποκαλύπτονται όλα ή… σχεδόν όλα, μετά. Τα βλέπεις να ξετυλίγονται σταδιακά, μπρος σου… μικρά ή μεγαλύτερα.

Είναι μάταιο να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις τα ανεξήγητα. Εκεί δεν έχει γιατί αυτό, γιατί εκείνο, γιατί το άλλο! Κάθε που βάζεις τη λογική σου μπροστά, γεννιούνται πολλά περισσότερα γιατί. Το φτωχό μας μυαλουδάκι δεν αντέχει, δε φτάνει τα βαθιά πνευματικά που συμβαίνουν στο Όρος. Εκεί βιώνεις και μπολιάζεσαι μόνο με ψυχή!

Παίρνεις απαντήσεις στα ερωτήματα σου, αλλά και σε άλλα που πιθανόν και να μην είχες τολμήσει να κάνεις ποτέ! Έρχεσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια σου. Αν την αντέχεις!

Η ευλογία όμως που παίρνεις μεγάλη. Η ίδια Παναγία σε ευλογεί!

Ο Άθως στάθηκε άβατος μέσα στους αιώνες και θεϊκό προνόμιο της Παναγίας, κάτω από τη σκέπη Της οποίας γέμισε ο χώρος με ιερότητα και υπερκόσμιο μεγαλείο. Η θεία μορφή Της απλώθηκε και σκέπασε την απέραντη σιωπή του και οι μοναχοί, ταπεινοί υπηρέτες του Θεού, παίρνουν από το χέρι Της ευλογία και κατοικούν στο περιβόλι Της.

Ένας άγιος τόπος όπου η μορφή και ο ρυθμός της ζωής ορίζονται από τις υπερβατικές έννοιες του μυστικισμού, της νοερής προσευχής.

Ο Άθως υψώνεται αυστηρός και αιώνιος και προστατεύει κάτω από τη σκιά του όλη τη μοναστική αγιορείτικη πολιτεία, μοναδικός στον κόσμο. Άλλωστε είπαμε, είναι το περιβόλι Της!!!

Εδώ καταλαβαίνεις ότι ελευθερία και αγάπη είναι ότι ορίζει την Ορθοδοξία.

Δεν είναι ταξίδι. Είναι προσκύνημα.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Μοναχός Ιώβ: Φωτεινό παράδειγμα για όλους μας

 

Ήταν μεσημεράκι και στο μοναστήρι είχε τράπεζα. Μόλις τελείωσε η τράπεζα και έφυγε ο κόσμος μου κάνει νόημα ένας μοναχός να σηκώσουμε τον ανάπηρο μοναχό Ιώβ με το καροτσάκι, και να τον ανεβάσουμε πάνω στην Εκκλησία.

Σε λίγο θα άρχιζε ο Εσπερινός. Καθώς πιάσαμε το καροτσάκι και ανεβαζαμε τον μοναχό με το καροτσάκι στα σκαλιά της εκκλησίας, παραδόξως δεν κατάλαβα καθόλου την κούραση, αν και τα σκαλοπάτια ήταν αρκετά…

Λες και στο καροτσάκι δεν υπήρχε ο ανάπηρος μοναχός… 

Μετά που τελείωσε και το απόδειπνο, και τον κατεβάσαμε στην αυλή έκατσα δίπλα του και των έκανα παρέα. Ήταν πολύ καλός, ήταν ψυχούλα.

Ο Ανάπηρος Μοναχός Ιώβ σε αναπηρικό καροτσάκι σε όλη του την ζωή, ήρθε και έγινε μοναχός από ένα Ίδρυμα στην Θεσσαλονίκη. Εδώ και αρκετά χρόνια είναι μοναχός στην Ιερά Σκήτη του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους στις Καρυές.

Φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.

Ο καθημερινός αγώνας μας!

 Ο Γέροντας Αιμιλιανός αναφέρεται στον πνευματικό αγώνα της καθημερινότητας!

Ὁ Θεός θέλει νά εἴμεθα στήν καθημερινή μας ζωή τέτοιοι, ὥστε νά μᾶς ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι καί νά μᾶς νοιώθουν εὐχάριστους. Νά μποροῦν νά ἐπικοινωνοῦν μαζί μας, νά ποῦν τή χαρά τους, τή λύπη τους, τά προβλήματά τους. Νά νοιώθουν ὅτι εἴμαστε καρδιές πού ζοῦμε κοντά ἡ μία στήν ἄλλη καί μποροῦμε νά βοηθοῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον.

Νά ἀνεχώμεθα, λοιπόν, τόν ἄλλον ὅπως εἶναι. Ὁ ἕνας θά μέ ὑβρίση; μάλιστα. Ὁ ἄλλος θά μέ ἐπαινέση; μάλιστα. Ὁ ἕνας θά μοῦ δώση μισό ποτήρι νερό; μάλιστα. Νά μήν μπερδευώμαστε στήν ζωή τοῦ ἄλλου. Μόνον, ὅταν μᾶς ζητήσουν τήν ἀγάπη μας, νά τήν δώσωμε, ὅπως τήν δίνει ὁ Θεός “ἐπί δικαίους καί ἀδίκους”. Νά τηροῦμε “τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος”, ἤτοι τήν πίστη τήν ἁγία πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός. Αὐτά εἶναι ὁ προκείμενος ἀγώνας μας, τόν ὁποῖον ἀγαπάει ὁ Θεός…

Άγιος Παΐσιος: Πρεμιέρα για την ιστορική-βιογραφική σειρά

 Τον βίο του σύγχρονου Αγίου Παϊσίου θα ξεδιπλώσει η καινούργια σειρά του MEGA καταγράφοντας όσα έζησε από τη γέννησή του μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να μονάσει.

Η νέα ιστορική-βιογραφική σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» σε σενάριο Γιώργου Τσιάκκα κάνει πρεμιέρα απόψε Πέμπτη (10.2.2022), στις 22:30, στο MEGA και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Στάμος Τσάμης.

 

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε τόπους όπου έζησε ο Άγιος Παΐσιος, όπως η Κόνιτσα και το Άγιον Όρος και η ιστορία ξεκινά με τη γέννησή του στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στις 25 Ιουλίου του 1924. Λίγες ημέρες αργότερα, βαφτίζεται από τον γέροντα Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του δίνει το όνομά του.

Η γέννηση του Αγίου Παϊσίου συμπίπτει με τον ξεριζωμό των Ελλήνων από την Καππαδοκία. Ο μικρός Αρσένιος γίνεται πρόσφυγας στις πρώτες μέρες της ζωής του. Η οικογένειά του, μαζί με όλους τους κατοίκους των ελληνικών χωριών της Καππαδοκίας, παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα.

Μπροστάρης και πνευματικός οδηγός τους στην περιπέτεια αυτή είναι ο γέροντας Αρσένιος.

Άγνωστοι θησαυροί του Αγίου Όρους

 

Τα κίνητρα και τους καημούς της ενδεχομένως δεν θα τα μάθουμε ποτέ, αλλά το όνομά της «μνημονεύεται» εδώ και περίπου 350 χρόνια στην Αγιορείτικη Πολιτεία. Δύο κεντημένα επιμάνικα φέρουν την υπογραφή της, αφιερωμένα στην αθωνική Μονή Ιβήρων.

Τα κέντησε η Βάσια Φιοντόροβα (Vassy Fiodorova) στο φρούριο Μπολσερέτσκ (Bolsheretski ostrog) της Καμτσάτκα, από όπου ταξίδεψαν το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα με προορισμό τη χερσόνησο του Άθω για «τη μνημόνευσή της κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και την άφεση των αμαρτιών της».

Θεωρούνται σπάνια ως προς το είδος τους για τη θεματική κατά την εποχή που φιλοτεχνήθηκαν και σε έναν τόπο που οι κάτοικοί του άρχισαν να εκχριστιανίζονται στις πρώτες δεκαετίες του 18oυ αιώνα.

Τα χρυσοκέντητα εκκλησιαστικά κειμήλια, αν και φυλάσσονται στη Μονή Ιβήρων επί τρεισήμισι αιώνες, παρέμεναν άγνωστα στο ευρύ κοινό. Την ιστορία τους ανακάλυψε ο αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Χαλκιδικής και Αγίου Όρους, δρ Νικόλαος Μερτζιμέκης. Μελετώντας την τεχνοτροπία και τα στυλιστικά στοιχεία του κεντημένου έργου και αναζητώντας το ιστορικό, κοινωνικό και θρησκευτικό πλαίσιο, άρχισε να ξετυλίγει το νήμα που συνδέει τις δύο χερσονήσους.

«Αποτελούν έργα λαϊκού τεχνίτη, ωστόσο είναι εντυπωσιακή η ζωντάνια με την οποία απέδωσε το θέμα της η χρυσοκεντήτρια, παρά τις ελάχιστες γνώσεις που διέθετε για τη μακρινή χερσόνησο του Άθω», λέει ο κ. Μερτζιμέκης.

Το πρώτο απεικονίζει το κτιριακό συγκρότημα της Μονής Ιβήρων και το δεύτερο τη χερσόνησο του Αγίου Όρους με εκκλησία στην κορυφή του Αθω. Αν και το «έτος» και η «ημέρα» έχουν φθαρεί, περιμετρικά των παραστάσεων διατηρείται ευανάγνωστος ο μήνας (Μάιος) και η χρυσοκέντητη επιγραφή σε κυριλλικό αλφάβητο, στη ρωσική γλώσσα, η οποία, ξεκινώντας από το πρώτο άμφιο και συνεχίζοντας στο δεύτερο, επιβεβαιώνει ότι «τα παρόντα επιμάνικα κεντήθηκαν στη γη της Καμτσάτκα στο φρούριο Μπολσερέτσκ και αφιερώθηκαν στο Άγιον Όρος από τη Βάσια Φιοντόροβα για τη μνημόνευσή της κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και την άφεση των αμαρτιών της».

«…αφιερώθηκαν στο Άγιον Όρος από τη Βάσια Φιοντόροβα για τη μνημόνευσή της κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και την άφεση των αμαρτιών της».

Από πού άντλησε τόσο λεπτομερείς πληροφορίες για την εικόνα της μονής ώστε να τη μεταφέρει τόσο αριστοτεχνικά στα κεντημένα ιερά άμφια; Η πιο πιθανή εξήγηση ήταν η παρουσία του μοναχού Ιωαννίκιου Ιβηρίτη στην Καμτσάτκα, όπου εστάλη το 1746 από το μετόχι του Αγίου Νικολάου στη Μόσχα με σκοπό τη συλλογή βοηθημάτων («ζητεία»). «Την εποχή εκείνη το αγιορείτικο μετόχι είχε εξελιχθεί σε τόπο διαμονής όλων των Ελλήνων κληρικών που έφθαναν στη Μόσχα», εξηγεί ο κ. Μερτζιμέκης. «Αντίγραφο της εικόνας φιλοτεχνημένο το 1648 κατόπιν παρακλήσεων του μετέπειτα πατριάρχη Νίκωνα αποτελούσε μεγάλο προσκύνημα στο Βασίλειο της Μοσχοβίας. Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, όπου στεγάστηκε το 1653, παραχωρήθηκε ως μετόχι στη Μονή Ιβήρων από τις ρωσικές αρχές με τίτλους ιδιοκτησίας που εκδόθηκαν επισήμως το 1669 από τον τσάρο της Ρωσίας Αλέξιο Μιχαήλοβιτς Ρομανόφ».

Χάρη στις αποστολές των μοναχών κυκλοφορούσαν προσκυνητάρια με περιγραφές και σχέδια των μονών του Αγίου Όρους σε όλο τον χριστιανικό κόσμο. Ενα από αυτά ήταν το βιβλίο του Ουκρανού μοναχού – περιηγητή Βασιλείου Μπάρσκι (1744), του οποίου το σχέδιο της Μονής Ιβήρων φέρει πολλά κοινά στοιχεία με την κεντημένη παράσταση του αγιορείτικου συγκροτήματος στο ένα από τα δύο επιμάνικα.

Μέσα από τα σχέδια αυτά φαίνεται πως άντλησε τις παραστάσεις της η κεντήτρια στο Μπολσερέτσκ, πρωτεύουσα της Καμτσάτκα. Αποτελούσε ήδη από το 1711 ένα από τα σημαντικότερα οχυρά στη δυτική ακτή της χερσονήσου, κόμβος διέλευσης για πολλές αποστολές που ερεύνησαν και μελέτησαν τις Κουρίλες νήσους και το βόρειο τμήμα του Ειρηνικού ωκεανού.

Το 1705 ο μητροπολίτης Φιλόθεος της επαρχίας Γιακούτσκ έστειλε μια ομάδα ιεραποστόλων με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Μαρτιανό στην Καμτσάτκα με σκοπό τον εκχριστιανισμό των ντόπιων κατοίκων (Kamchadaly).

Πώς όμως έφθασαν τα επιμάνικα από τη μακρινή Καμτσάτκα στην αθωνική Μονή Ιβήρων; «Ενα μεγάλο ταξίδι μιας ομάδας ανθρώπων, που είχαν ως αφετηρία το Μπολσερέτσκ το 1770 και τερματισμό τη Γαλλία το 1772, μας βοηθάει να προσεγγίσουμε την απάντηση», αναφέρει ο κ. Μερτζιμέκης. Αφορμή για εκείνο το ταξίδι, εξηγεί, ήταν η εξέγερση εξόριστων κρατουμένων που βρίσκονταν φυλακισμένοι στο Μπολσερέτσκ από το 1770. Οι εκτοπισμένοι, πολιτικοί κρατούμενοι οι περισσότεροι, επαναστάτησαν τον Απρίλιο 1771, κατέλαβαν το πλοίο «Αγιος Πέτρος» και ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την Ευρώπη. Μεταξύ των επαναστατών συμπεριλαμβάνεται ο τοπικός ιερέας Αλεξέι Ουστιουζάνινοβ (Eleksey Ustyuzhaninov) και ο γιος του, Ιβάν. Οι στασιαστές αγκυροβόλησαν στο πορτογαλικό λιμάνι του Μακάο τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου. Πούλησαν τον «Αγιο Πέτρο» και αναχώρησαν για τη Γαλλία με άλλο πλοίο.

Το ταξίδι της φυγής κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο. Από τους 70 κρατουμένους, άνδρες και γυναίκες, έφθασαν στη Γαλλία, το καλοκαίρι του 1772, 37 άνδρες και τρεις γυναίκες. Ηταν ο ιερέας ή κάποιος άλλος από τους συνταξιδιώτες που μετέφερε τα επιμάνικα στην Ευρώπη κι από εκεί στο Άγιον Όρος ; Ή στο ίδιο καράβι επέβαινε και η Φιοντόροβα; «Ολα τα σενάρια είναι πιθανά, κανένα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε», επισημαίνει ο κ. Μερτζιμέκης. «Τα πρώτα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Cahiers Balkaniques n. 48 (Inalco Presses, Paris 2021) αναδεικνύουν ένα γοητευτικό αφήγημα και υπενθυμίζουν τις μακραίωνες πνευματικές σχέσεις της Αθωνικής Πολιτείας με την Ορθόδοξη Ρωσία».

Ο Ηγούμενος της Ι.Μ.Ξενοφώντος απαντά σε όσους θεωρούν ότι αν εμβολιασθούν, δεν θα σωθούν!

 Στο ζήτημα του εμβολιασμού αναφέρθηκε ο Καθηγούμενος της Ι. Μ. Ξενοφώντος Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Αλέξιος, ο οποίος σε συνέντευξη του στον «Εθνικό Κήρυκα» υποστήριξε με σαφή και ξεκάθαρο τρόπο πως ο εμβολιασμός είναι καθολικός για όλους τους ανθρώπους, Χριστιανούς και μη, ενώ εξέφρασε και την λύπη του καθώς ένα θέμα υγείας το ανήγαγαν σε δογματικό!

Αναλυτικά η τοποθέτηση του:

“Την πανδημία του Covid-19, ανεξάρτητα της προελεύσεώς του, την θεωρώ μία δοκιμασία στο ανθρώπινο γένος κατά παραχώρησι Θεού. Παραχώρησι δεν σημαίνει θέλησι, αλλά ανοχή.

Έτσι, βρεθήκαμε όλοι ενώπιον μιας οδυνηρής πραγματικότητος, να μετρούμε καθημερινά δεκάδες νεκρούς, πρόσωπα προσφιλή και αγαπητά.

 Ο Αρχιμανδρίτης Αλέξιος,Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Διάφορες φωνές, θέλησαν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο, με αποτέλεσμα να προέλθει σύγχυσι και διχασμός στον κόσμο.

Οι θεσμικοί φορείς εγκαίρως μας ενημέρωσαν για την πορεία της νόσου και τα μέσα αντιμετωπίσεώς της.

Είναι απορίας άξιον πώς ένα θέμα υγείας μεταβλήθηκε από μερικούς, σε κριτήριο πίστεως. Την στιγμή μάλιστα που η κορυφή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος απ’ αρχής δήλωσε πως από τον ιό δεν κινδυνεύει η πίστι μας, αλλά κινδυνεύουν οι πιστοί, και μας προσκάλεσε να αντιμετωπίσουμε την νόσο εφαρμόζοντας τους κανόνες των ειδικών και κάνοντας το εμβόλιο, το οποίο και πρώτος το έπραξε.

 Η επιβλητική Ιερά Μονή Ξενοφώντος Αγίου Όρους. Μοναχοί και προσκυνητές αναμένουν την άφιξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Επίσης, και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απεφάνθη, προτρέποντας τους πιστούς να εμβολιαστούν. Το αυτό και οι κρατικοί φορείς, που έχουν την άμεσο ευθύνη για την υγεία των πολιτών.

Δυστυχώς, απέναντι στις συνετές και υπεύθυνες φωνές των αρμοδίων αντιτάχθηκαν οι ανεύθυνες φωνές διαφόρων, διχάζοντας τον λαό, με συνέπεια να χάνονται ψυχές προώρως και να διαιωνίζεται ο ιός με τις μεταλλάξεις του, εφόσον ευρίσκει έδαφος ανοχύρωτο.

Ο εμβολιασμός είναι καθολικός για όλους τους ανθρώπους, Χριστιανούς και μη. Ποιος λοιπόν ο λόγος να μεταδίδεται, όπως διακηρύττουν μερικοί, ο αντίχριστος, στους μουσουλμάνους, στους ινδουιστές, στους ειδωλολάτρες, παντού;

Και στο Άγιον Όρος, υπάρχουν φωνές ανυπακοής στα κελεύσματα της Εκκλησίας και της επιστήμης, δυστυχώς, και θρηνούμε και εδώ απώλειες.

Η Εκκλησία συνοδικά αποφαινομένη, δεν κάνει λάθος. «Κρατείτω η γνώμη των πολλών.»

Λυπούμεθα που ένα θέμα υγείας το ανήγαγαν σε δογματικό θέμα, για να λέγουν μερικοί πως όσοι εμβολιασθούν, δεν θα σωθούν… Πόσο βλαπτική και επιπόλαια κρίσι!

Η θεία Χάρις με τις ταπεινές και εγκάρδιες προσευχές των πιστών, και η υπακοή μας στις προτροπές των υπευθύνων της Εκκλησίας και της Πολιτείας μας, θα φέρουν το ποθούμενο τέλος της θανατηφόρου αυτής πανδημίας, που μαστίζει τον πλανήτη μας.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όπως για κάθε ασθένεια σωματική καταφεύγουμε στον ιατρό και ακολουθούμε την θεραπευτική αγωγή που μας δίδει, γιατί όχι και στον ιό αυτό που αποδεκατίζει τόσες ανθρώπινες υπάρξεις, να μη χρησιμοποιήσουμε το φάρμακο που μας έδωσε ο Θεός διά της επιστήμης, για να περιορίσουμε την επέλαση της πανδημίας;

«Στώμεν καλώς» αδελφοί, και μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά τι λέγει ο Κύριος διά μέσου της Εκκλησίας, και όχι των μεμονωμένων ανευθύνων φωνών”.

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ : ΟΙ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ

 

Ανθίζουν οι θεωρίες συνωμοσίας στην Αθωνική Πολιτεία, όπου μόνο το 30% των1.800 μοναχών έχει εμβολιαστεί - 40 μέχρι τώρα οι νεκροί από κορωνοϊό, αλλά κάποιοι «γέροντες-γκουρού» συνεχίζουν τα κηρύγματα κατά των εμβολίων μέσα από «κλειστές» ομάδες στα κοινωνικά δίκτυα, μη διστάζοντας να επικαλούνται τον όσιο Παΐσιο.

Σημαιοφόροι του κινήματος κατά των εμβολίων είναι μοναχοί και ασκητές στο Άγιον Όρος, παρά το γεγονός ότι έχουν χαθεί περισσότεροι από 40 μοναχοί από κορωνοϊό. Εκατοντάδες είναι τα κρούσματα -οι μισοί από τους 1.800 μοναχούς έχουν νοσήσει και μόλις το 30% έχει εμβολιαστεί-, ενώ συνεχίζονται οι «θεωρίες συνωμοσίας» και το αντιεμβολιαστικό κήρυγμα, κυρίως σε κλειστές ομάδες στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και μέσω κινητών τηλεφώνων και SMS. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι παραπομπές στον γέροντα Παΐσιο… «Καθημερινώς, “ως κύματα θαλάσσης κυμαινομένης” καταφθάνουν προσκυνητές στο Άγιον Όρος, και κάποιοι μέχρι το κελλί μας. Ολοι αυτοί, καθώς και όσοι στέλνουν γράμματα, έχουν μια αγωνία και ένα ερώτημα: “Τι θα γίνη με το υποχρεωτικό εμβόλιο;”.

Ολα τα υπόλοιπα προβλήματα που τους έπνιγαν μέχρι τώρα τέθηκαν σέ δεύτερη μοίρα», απαντά σε επιστολή, από την καλύβη Αναστάσεως – Καψάλα, στο Άγιον Όρος, ο ιερομόναχος Ευθύμιος, ο οποίος επικαλείται τον Παΐσιο, απαντώντας σε πιστούς και μοναχούς για το εμβόλιο λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αν ζούσε σήμερα είναι αδιανόητο να τον βλέπαμε με μάσκα και γάντια, να έχει στην τσέπη του μπουκάλι με το οινόπνευμα και να αποφεύγει τους ανθρώπους ή να τους μιλά από απόσταση». Και συνεχίζει λέγοντας ότι σε παρόμοια περίπτωση «όταν έγινε έκρηξη στο Τσέρνομπιλ, οι άνθρωποι πανικοβλήθηκαν και εξέταζαν τα λαχανικά και τα φρούτα για να τρώνε αυτά που έχουν λιγότερη ακτινοβολία.

Ο όσιος Παΐσιος, ερωτηθείς, είπε να κάνουμε τον σταυρό μας και να τρώμε άφοβα, δίνοντας ο ίδιος το παράδειγμα». Ο ιερομόναχος περνά περισσότερους από 8 μήνες στο κελί του με 2-3 αξιολογότατους μοναχούς.

Οι ρασοφόροι-«γκουρού»

Υπό τη σκιά της πανδημίας που εξαπλώνεται στη Χερσόνησο του Άθω, την παρέμβαση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης προκάλεσαν δηλώσεις Αγιορείτη μοναχού για αντιεμβολιαστές μοναχούς που με τη ρητορική τους καλούν πιστούς να μην εμβολιαστούν και ευθύνονται για πολλούς θανάτους. Οι ιερομόναχοι αυτοί που βγαίνουν έξω και εξομολογούν έχουν οδηγήσει στον θάνατο πολύ κόσμο, κατήγγειλε ο ιερομόναχος Ιωσήφ, συμπληρώνοντας ότι οι ίδιοι συμβουλεύουν τον κόσμο να μην κάνει το εμβόλιο και ότι ο κορωνοϊός είναι μια απλή γρίπη. «Φταίει η νοτροπία, δύσκολα οι μοναχοί αλλάζουν γνώμη, είναι πείσμονες άνθρωποι, για τον λόγο αυτό εξάλλου πήγαν στο Άγιον Όρος. Μπορεί σε μια μονή να έχουν 4-5 νεκρούς, δεν πείθονται όμως, παραμένουν πεισματικά στις απόψεις τους και δεν αναρωτιώνται πώς μπαίνουν στα χωράφια της Ιατρικής, της Βιολογίας και της Φαρμακευτικής. Δεν έχουν επιφυλάξεις», λέει στο «ΘΕΜΑ» ανώτερος παράγοντας του Αγίου Όρους και συμπληρώνει: «Θα περίμενε κανείς μια διαφορετική αντιμετώπιση, με σοβαρότητα, όταν ο κόσμος προστρέχει και ελπίζει στο κύρος της Αθωνικής Πολιτείας, η οποία παγκοσμίως χαίρει σεβασμού. Θα πρέπει η στάση τόσο της Ιεράς Κοινότητας όσο και των ηγουμένων των μονών να είναι πιο αποτελεσματική». Ποιες μονές είναι υπέρ του εμβολίου και ποιες κατά:

1) Mονές απόλυτες κατά του εμβολιασμού, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι οι αποκαλούμενες φιλοθεϊτικές μονές:

Καρακάλου

Φιλοθέου

Κωνστανταμονίτου

Ξηροποτάμου

Και στη Μονή Βατοπεδίου, στην οποία νόσησε ο ηγούμενος Εφραίμ, έγινε προσπάθεια να αλλάξει το τοπίο, ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, οι περισσότεροι μοναχοί παραμένουν ακόμα ανεμβολίαστοι.

2) Στις αποκαλούμενες ξενόφωνες μονές έχουν νοσήσει πολλοί μοναχοί, χωρίς να υπάρχει σαφής εικόνα των προθέσεών τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι εξής μονές κατατάσσονται στους αντιεμβολιαστές:

Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσόφωνοι)

Ζωγράφου (Βουλγαρόφωνοι)

Χιλανδαρίου (Σερβόφωνοι)

3) Υπέρ του εμβολίου τάσσονται οι μοναχοί στις μονές:

Εσφιγμένου

Παντοκράτορος

Ξενοφώντος

Κουτλουμουσίου

Σίμωνος Πέτρας

Οι περιπτώσεις νόσησης δεν είναι όλες τόσο βαριές ώστε να νοσηλεύονται, με αποτέλεσμα οι νοσούντες να παραμένουν στα μοναστήρια. Οι βαριά νοσούντες, όμως, διακομίζονται διά θαλάσσης ή αέρος σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης. Στο Άγιον Όρος υπάρχει το Κέντρο Υγείας, στο οποίο είναι διαθέσιμα όλα τα εμβόλια, self και rapid tests. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, «στη Μονή Φιλοθέου, ενώ πέθαναν 3 άτομα το τελευταίο δεκαήμερο και νοσεί το μισό μοναστήρι, έχουν έρθει γιατροί που συνδέονται με τη Ρωσία και δεν δείχνουν διάθεση να υποχωρήσουν».

Ο σατανάς που «σφραγίζεται» μέσα τους

«Απαιτούνται επαρκή μέτρα, μοναχοί κυκλοφορούν στα μαγαζιά χωρίς μάσκες, φοβούνται τον σατανά και περιφέρονται στις Καρυές, στα καταστήματα στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική χωρίς την τήρηση υγειονομικών μέτρων», περιγράφουν εκκλησιαστικοί παράγοντες σχετικάμε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Οι ίδιοι προσθέτουν μάλιστα ότι οι μοναχοί αυτοί καταπατούν και τους κανόνες, καθώς «δεν κάνουν υπακοή στον επίσκοπό τους που είναι ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αγνοούν τους κανόνες για υπακοή, ακτημοσύνη και παρθενία που είναι και οι αρχές του μοναχισμού. Θεωρούν ότι με το εμβόλιο μπαίνει ο σατανάς μέσα τους και σφραγίζεται».

Οι θεωρίες συνωμοσίας μεταφέρονται και στον περιορισμένο λόγω των υγειονομικών μέτρων- αριθμό επισκεπτών. Σημειώνεται ότι το μοναχικό κίνημα συγκροτήθηκε για τα συγκεκριμένα εμβόλια κατά του κορωνοϊού, μια και παλιότερα οι μοναχοί είχαν νωρίτερα ανάλογες προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες για τα φάρμακα.

ΑΠΟ ΤΟ " ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ "