Άγιον Όρος – Ι.Μ. Εσφιγμένου: Ξεκίνησε η δέσμευση ακινήτων

Άγιον Όρος: Ξεκίνησαν οι πρώτες δεσμεύσεις σε ακίνητα της Ι.Μ. Εσφιγμένου.
Η παλιά αδελφότητα της Ι.Μ. Εσφιγμένου, σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου, υποχρεούται να παραδώσει το σύνολο της ακίνητης περιουσίας εντός και εκτός Αθωνικής Πολιτείας στη νέα αδελφότητα.
Σε εκτέλεση της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου, το οποίο στις 8 Ιουλίου απέρριψε την αίτηση αναίρεσης της παλαιάς αδελφότητας, αστυνομικοί πήγαν το πρωί της Πέμπτης στο αγρόκτημα ιδιοκτησίας της Μονής στην Ιερισσό Χαλκιδικής και στο κονάκι της στα Νέα Ρόδα και ζήτησαν από τα άτομα της παλαιάς αδελφότητας που βρίσκονταν εκεί να αποχωρήσουν. Οι τελευταίοι αποχώρησαν χωρίς να προβάλλουν αντίσταση και τα ακίνητα δεσμεύτηκαν ώστε να παραδοθούν στη νέα αδελφότητα.

Ενημέρωση για τις τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση της Μονής Εσφιγμένου

Σήμερα 10/23.7.2020 παρελήφθησαν το αγρόκτημα της Μονής μεταξύ Ιερισσού και Στρατωνίου και το κονάκι της στα Νέα Ρόδα στις παρυφές του Αγίου Όρους.
Τα εν λόγω ακίνητα της Ιεράς Μονής τελούσαν υπό κατάληψη από άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το Άγιο Όρος και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, χρησιμοποιώντας παράνομα την ιδιότητα του Εσφιγμενίτη μοναχού.
Κατά τη διαδικασία παραλαβής από τις αρμόδιες αρχές οι καταληψίες δεν προέβαλαν καμία αντίσταση. Όμως, είχαν ήδη προ ημερών λεηλατήσει τις εγκαταστάσεις, αφήνοντας πίσω τους εικόνα καμένης γης.
Η διοίκηση της Ιεράς Μονής έχοντας χρέος στην ιστορία, την Εκκλησία, το έθνος, αλλά και τις διατάξεις περί χρηστής διοικήσεως ενός Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου, όπως είναι όλες οι μονές του Αγίου Όρους, προέβη σε όλες τις απαραίτητες νομικές ενέργειες για την ανάκτηση των μετοχίων και ακινήτων της.
Ευχή όλων των Αγιορειτών είναι η περαιτέρω διευθέτηση από τις αρμόδιες αρχές όλων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ιερά Μονή, καθώς αποτελούν ανοικτή πληγή για το Άγιο Όρος και την Εκκλησία.

Εκ της Ιεράς Μονής

Η αντίδραση των ζηλωτών

Την επιχείρηση της αστυνομίας έκαναν γνωστή οι ζηλωτές που βρίσκονται στη Μονή Εσφιγμένου, αναφέροντας τα εξής:
«Σήμερα οι 3 μοναχοί της νέας ψευδο-αδελφότητας της Εσφιγμένου διορισμένοι εν μία νυκτί κτήμα στην Ιερισσό.
Μετά από Ευρωπαϊκά και Εθνικά Αγιορείτικα κονδύλια, τραπεζικούς λογαριασμούς, ακίνητα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τρακτέρ, οχήματα και κάθε τι που ήταν πηγή εσόδων στην αδελφότητα μας (που αριθμεί 110 μοναχούς), τώρα ανήκει και ελπίζουμε να φτάνει να ταΐζει τα “ταπεινά και γεμάτα Χριστιανική αγάπη” στόματα των 3 μοναχών της νέας ψευδο-Εσφιγμένου.
Αν δεν έχουν χορτάσει το μόνο που έχει μείνει πια να πάρουν, είναι οι ψυχές μας.
Οι σημερινές εξελίξεις μας θέτουν αβίαστα τον εξής προβληματισμό: άραγε η ομάδα των ψευδοεσφιγμενιτών ήρθε στο Άγιον Όρος για να μιμηθεί την δικαιοσύνη και την πραότητα του Ιησού Χριστού ή την αρπακτικότητα και την απληστία κάποιων; Σήμερα η νεότερη ιστορία του Αγίου Όρους θα γράψει με μελανά γράμματα το εξής πρωτοφανές, μοναχοί να αρπάζουν και να σφετερίζονται άλλης μονής περιουσιακά στοιχεία υπό την πρόφαση της αποκατάστασης της νομιμότητας! Οποία πτώση τους! Οποία κατάντια τους ! Ευχόμαστε ειλικρινή μετάνοια στους άρπαγες καθότι η πράξη τους θα μείνει στους αιώνες στιγματισμένη και καταδικασμένη…».
Είσοδος και στο κονάκι στα Νέα Ρόδα
Λίγο αργότερα, οι ζηλωτές που βρίσκονται στη Μονή Εσφιγμένου εξέδωσαν και νέα ενημέρωση, η οποία αναφέρει τα εξής:
«Αμέσως μετά την αρπαγή του κτήματος μας στην Ιερισσό … μας πήραν και το κονάκι στα Νέα Ρόδα.
Την ίδια ώρα που βάλλεται ο Χριστιανικός κόσμος στην γείτονα χώρα είναι ΜΕΓΑΛΗ ΝΤΡΟΠΗ να συμβαίνουν αυτά εναντίον Χριστιανών εντός Ελλάδας».

Ψάρεμα στο Άγιον Όρος – 16 φωτογραφίες από το “διακόνημα του ψαρά”

Το ψάρεμα στο Άγιον Όρος, το Ιερό Βουνό γίνεται για τη διατροφή των μοναχών του και είναι ελεύθερο (Σύνταγμα Ιερού Βουνού, Γλ. 11, μέλος. 170).

Υπάρχουν και τα σύγχρονα καΐκια, με πλήρη αλιευτικό εξοπλισμό, θα εξασφαλίσουν την ασφάλεια των μοναχών στα δύσκολα νερά του Άγιου Όρους.

Ποιος είπε το επαγγελματικό ψάρεμα είναι εύκολο; αν δεν το αγαπάς, η αγγαρία έχει διπλάσιο κόπο…

Τις Κυριακές και τις γιορτές αρκετά ψαρικά γεμίζουν τα πιάτα των μοναχών και των προσκυνητών. Παρά τις μεγάλες ποσότητες που είναι ανάγκη να ετοιμάσει ο μοναχός, τα παρασκευάσματα του δεν υστερούν νοστιμιάς. Οι παλιοί του έχουν διδάξει καλά τις πρέπουσες αναλογίες. Αυτά συμβαίνουν συνήθως στις ιερές κοινοβιακές, αγιορείτικες Μονές.

Πολλοί μοναχοί στο Άγιο Όρος ασχολούνται με το ψάρεμα. Σε όλες τις Ιερές Μονές, σε όλες τις Σκήτες, υπάρχουν αρκετές βάρκες, από 2,5 μέτρα μέχρι και 15 μέτρα! Οι πατέρες ασχολούνται κυρίως με τα δίχτυα και τα παραγάδια, ενώ ορισμένοι επιδίδονται στη συρτή και στο jigging. Ακόμη και με το καλάμι από την ακτή ψαρεύουν μερικοί, κυρίως αυτοί που δεν έχουν βάρκα.

Προσεχτική αφαίρεση των ψαριών από τα δίχτυα, να μη χαλάσει το ψάρι, ούτε τα εργαλεία.

Η ζωή του Αγιορείτη μοναχού έχει μια φοβερή «μονοτονία» αν τη δεις από μακριά, και μια μεγάλη ποικιλότητα σε εξέταση από πολύ κοντά. Κάθε μέρα είναι μια διαφορετική γιορτή Αγίου, με διαφορετικούς ψαλμούς και αναγνώσματα, διαφορετικές επιτρεπόμενες ποιότητες και ποσότητες φαγητού. Αλλά σε μακροεξέταση η ζωή τους είναι προσευχή, ανάγνωση, εργόχειρο και ύπνος. Για όσους δεν έχουν φθάσει σε μεγάλα πνευματικά ύψη, είναι απαραίτητο να κάνουν κάτι που να τους βγάζει από τη «μονοτονία» της καθημερινότητας. Μια από αυτές τις διεξόδους είναι το ψάρεμα.

“Κάνετε λοιπόν το Σταυρό σας και αρχίστε το ψάρεμα. Σταυρώστε και τα εργαλεία. Σταυροκοπηθείτε και ευχαριστείστε εγκάρδια τον Θεό.”

Το διακόνημα στην Μοναχική ζωή: Ο μοναχισμός έχει μοναδικό σκοπό τη μίμηση του Χριστού και την «εν Χριστώ» ζωή. Στο μοναχισμό μπορεί, εάν θέλει κάποιος, να βρει τις πλέον κατάλληλες συνθήκες για τη θεραπεία των ψυχικών πληγών γιατί βρίσκεται μακριά από τα αίτια τα οποία προκαλούν την πτώση στην αμαρτία. Για τον εύρυθμο τρόπο διοικήσεως και διαβιώσεως των πατέρων που ζουν σε μια μονή και για την επίτευξη των άλλων πνευματικών λειτουργιών της ορίζονται από την Ιερά Σύναξη σύμφωνα με τις ανάγκες της, τα διάφορα διακονήματα που έχουν ετήσια διάρκεια. Ένα από τα σπουδαιότερα διακονήματα που υπάρχουν στο Άγιον Όρος (όπως του κηπουρού και του μάγειρα, είναι και του Ψαρά. Ό ψαράς αλιεύει ψάρια για διατροφή των αδελφών τις επίσημες ημέρες.

Στα κόσμια αυτή η γαρίδα θα ήταν άχρηστη αφού δεν θα μπορούσε να πουληθεί, στο Άγιο Όρος τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς…

Ειδικά το ψάρεμα, έχει και «ευλογία»! Δηλαδή, έναν εύλογο λόγο να δικαιολογήσεις την απουσία σου από τη Μονή ή το κελί. Όταν πας για ψάρεμα, να φέρεις δηλαδή τροφή στο κοινόβιο, είναι κάτι περισσότερο από χάσιμο χρόνου. Και μιας και το κυνήγι απαγορεύεται στο Άγιο Όρος, όπως και η γενική κρεοφαγία, δεν υπάρχουν και πολλά άλλα «χόμπι» που να συνδυάζουν και λίγο γυμναστική, απαραίτητα για τους νεαρότερους μοναχούς.

Εκτός από τους «χομπίστες» μοναχούς, υπάρχουν και αυτοί που ασχολούνται με το ψάρεμα ως διακόνημα (δηλαδή επαγγελματικά). Συνήθως ο χρόνος που διαθέτουν για ψάρεμα είναι περιορισμένος.

Θεωρούνται δύσκολες και επικίνδυνες οι αγιορείτικες ακτές, κυρίως στα νότια της χερσονήσου, και την περίεργη θάλασσα, με τους φοβερούς νοτιάδες και τους απότομους μαΐστρους.

Τί συνέβη όταν ο Άγγελος Σικελιανός ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαγδαληνής στο Άγιον Όρος

Αρκετοί είναι αυτοί που γνωρίζουν το ποίημα του Άγγελου Σικιελιανού «Μαγδαληνή», το οποίο κλείνει με τους στίχους: «Μαγδαληνή, Μαγδαληνή, του πόθου μέγα αστέρι· σέ μοναστήρι ανέβασες κ’ εμένανε πιστό, γιά νά φιλήσω λείψανο τό ατίμητό Σου χέρι· κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!» (Πάσχα των Ελλήνων, «Μαγδαληνή», Λυρικός Βίος, ό.π., τ. Δ ́, σ. 136-138).
Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν από πού εμπνεύστηκε τους στίχους αυτούς ο μεγάλος ποιητής, Άγγελος Σικελιανός.
Η ιστορία είναι πίσω από το ποίημα έχει ως εξής:
Τον Νοέμβριο τού 1914, ο νεαρός Άγγελος Σικιελιανός επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Ήταν τότε μόλις 30 ετών και βρισκόταν σε μία περίοδο έντονης αναζήτησης. Μαζί του είχε τον Νίκο Καζαντζάκη.
Σαράντα μέρες περιπλανήθηκαν ως προσκυνητές στα μονοπάτια του Άθωνα και επισκέφθηκαν τα μοναστήρια και τις σκήτες του, αφήνοντας και οι δύο και γραπτές τις έντονες εντυπώσεις από την πνευματική αυτήν περιπλάνηση.
Σε αυτό το ταξίδι «πάλεψαν» με τον Θεό και ανάμεσα στα μοναστήρια που επισκέφθηκαν τότε ήταν και η Σιμωνόπετρα.
Ανέβηκαν από το μονοπάτι του Αρσανά.
Όταν έφτασαν στο μοναστήρι, ο Σικελιανός «θα συναντηθεί» με την Αγία Μαγδαληνή.
Η συνάντησή του χαράχθηκε πολύ βαθιά μέσα του.
Όταν ασπάστηκε το άφθαρτο χέρι της, που φυλάσσεται στην μονή, θα το αισθανθεί θερμό.
Πρόκειται για φαινόμενο που παρατηρούν συχνά άνθρωποι που προσκυνούν το λείψανο της αγίας.
Η κατάπληξη του Σικελιανού ήταν τόσο μεγάλη, που θα ασπαστεί το χέρι της αγίας τρεις φορές!

Στη συνέχεια θα αποτυπώσει την θαυμαστή αυτή εμπειρία, που τον συγκλόνισε, σε στίχους:

«κ ήταν ακόμα, ώς πίθωσα τά χείλια μου, ζεστό!»
Και την 1η Σεπτεμβρίου του 1915 θα γράψει στο ημερολόγιό του, αναπολώντας αυτήν την στιγμή:
Στής Σιμωνόπετρας
«Το έβγα μας στον  αρσανά. Θάλασσα·
ο αφρός φαίνεται άξαφνα ζεστός, σα να καίει μια  αγαλλίαση ζωής.
Και θυμούμαι άξαφνα το ζεστό χέρι της Μαγδαληνής, στη Σιμωνόπετρα.
Ο ανήφορος στη Σιμωνόπετρα.
Η δάφνη δεξιά ζερβά βλαστομανάει  απίστευτα·
δαφνοπόταμος.
Δίπλα τρέχει λαγκαδιά που τα ξερόδεντρα τυλίγουν άφθονα οι κισσοί.
Το κύμα  ακούεται κάτου, κι  πάνου το νερό.
Δάσος δαφνών βαΐα.
Απάνου καλεί ένα σήμαντρο χαρούμενο, τρεμάμενο
σα γεράκι που ζυγιάζεται στο γκρεμό και φέρνει κύκλους.
Μη τον ξεχνάς αυτόν τον δρόμο· τη θεία θέρμη της Μαγδαληνής.
Όλο το σώμα νικητήριο μέσ᾿ π᾿ τα άγια».
Μέσα από την θέρμη του χεριού της αγίας ο άγιος βίωσε την αγάπη της για τον Χριστό, που νίκησε και αυτό τον θάνατο».

Ποια ήταν η Μαρία από τα Μάγδαλα;

Ανήκε στον κύκλο των γυναικών εκείνων που ακολουθούσαν τον Χριστό και τους αποστόλους Του, βοηθώντας με πολλούς τρόπους την σωτηριολογική τους αποστολή. Ο ευαγγελιστής Λουκάς διασώζει την πληροφορία ότι πολλές από εκείνες τις μαθήτριες του Κυρίου συντηρούσαν οικονομικά μεγάλο μέρος του ιεραποστολικού του έργου και συνεισέφεραν στη συντήρηση, μετακίνηση και διαμονή της συνοδείας του Ιησού (Λκ. 8,3)1. Η συγκεκριμένη Μαρία καταγόταν από τα Μάγδαλα, παραλιακή πόλη της Γαλιλαίας. Γι’ αυτό και ονομάζεται Μαγδαληνή. Η επισήμανση της καταγωγής της μάς ενημερώνει αφενός για το ότι δεν ταυτίζεται με τις υπόλοιπες Μαρίες που ακολουθούσαν τον Ιησού, αλλά και αφετέρου μας πληροφορεί ότι δεν είχε σύζυγο, αφού διαφορετικά θα αναφερόταν με το όνομα του συζύγου της (π.χ. η Μαρία του Κλωπά).
Α. Στη Δύση, η Μαρία η Μαγδαληνή ταυτίστηκε με την μετανοημένη ιερόδουλη του Ευαγγελίου που άλειψε με ακριβό μύρο τα πόδια του Ιησού και τα σκούπισε με τα μαλλιά της (Λουκ. 7, 36-50 & Ματθ. 26,6-16), στο σπίτι του Σίμωνα του φαρισαίου.
Β. Στη σύγχρονη εποχή, η Μαρία η Μαγδαληνή έγινε πρωταγωνίστρια σε ευφάνταστα κινηματογραφικά έργα και ανιστόρητα μυθιστορήματα που την συνδέουν με την δήθεν ερωτική ζωή του Ιησού, ενώ την παρουσιάζουν νεότατη και προκλητική7 .
Γ. Στον Κώδικα Da Vinci παρουσιάζονται οι υποτιθέμενες αλήθειες: (α) πως ο Χριστός και η Μαρία η Μαγδαληνή δεν ήσαν μόνο παντρεμένοι, αλλά ότι είχαν αποκτήσει και παιδιά, (β) ότι η «αλήθεια» αυτή εκδιώχθηκε από τα ευαγγέλια, αργότερα, από τον Μ. Κωνσταντίνο, και (γ) ότι οι «αλήθειες» αυτές του Dan Brown διασώζονται στα «γνωστικά ευαγγέλια» και στα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας3 .
Τι ισχύει όμως ιστορικά και θεολογικά από τα αμέσως προηγούμενα; Τίποτε απολύτως!
Α. Η παρεξήγηση ότι η Μαγδαληνή υπήρξε ιερόδουλη, προέκυψε γιατί συνδέθηκαν ορισμένα παρόμοια περιστατικά με διαφορετικούς όμως πρωταγωνιστές, όπως φαίνεται καθαρά στα Ευαγγέλια: Είναι γεγονός ότι όχι μόνο η προαναφερθείσα μετανοημένη ιερόδουλη, αλλά και η Μαρία, αδελφή του Λαζάρου, μετά την ανάστασή του από τον Ιησού, άλειψε από τη χαρά της και αισθανόμενη μεγάλη ευγνωμοσύνη, τα πόδια του Ιησού με μύρο (Ιωάννης 12,1-11). Οι δύο αυτές Μαρίες της Καινής Διαθήκης θεωρήθηκε εσφαλμένα ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, επειδή: (α) από την τελευταία έβγαλε ο Χριστός «επτά δαιμόνια» (που λανθασμένα θεωρήθηκε ότι προέρχονταν από πορνεία, ενώ η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας εννοούν έτσι τα πάθη της ψυχής που αντιτίθενται στο Πνεύμα του Θεού), (β) πέφτει και η Μαγδαληνή ως Μυροφόρος στα πόδια του Ιησού, αμέσως μετά την ανάστασή Του, (γ) επειδή μύρωσε με τις άλλες μυροφόρες το άπνουν σώμα του Ιησού, ταυτίστηκε με την ανώνυμη πόρνη που μύρωσε τό κεφάλι και τα πόδια του Ιησού, (δ) ο κοινός για πρώτη φορά εορτασμός από τη Δυτική Εκκλησία, στις 4 Μαϊου, της ανακομιδής των αγίων λειψάνων του αγίου Λαζάρου από την Κύπρο και της αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής από την Έφεσο, είχε ως αποτέλεσμα στη Δύση να θεωρηθεί η Μαγδαληνή το ίδιο πρόσωπο με την αδελφή του Λαζάρου, τη Μαρία (1,2,5,6)
Β. Πόσο νέα ήταν στην πραγματικότητα η Μαρία η Μαγδαληνή την εποχή της δράσης του Χριστού για να υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να διακατέχεται από ερωτικά συναισθήματα για το πρόσωπό Του; Αν και στα Ευαγγέλια δεν αναφέρεται κάτι για την ηλικία της, οι ειδικοί ερευνητές συμπεραίνουν ότι πρέπει να ήταν τότε 50-60 ετών. Αυτό εξάγεται από το ότι οι μαθήτριες του Χριστού (ανάμεσα στις οποίες την πρώτη θέση κατείχε η Μαγδαληνή) είχαν ηλικία ως μητέρες που ήσαν γύρω στα 50 με 60 χρόνια, αφού ήσαν μητέρες των μαθητών του Χριστού, που και εκείνοι θα ήσαν περίπου στα 30-35 τους χρόνια. Επομένως, η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν η ώριμη και συνετή μαθήτρια του Κυρίου, που μονάχα από ευσέβεια και ευεργετημένη καθώς ήταν από τον Θείο Διδάσκαλο, παρέμεινε δίπλα του και αφοσιώθηκε στη διακονία του έργου Του, μαζί με τις άλλες μαθήτριες7 .
Γ. Ο Χριστός είχε συνάψει οικογένεια με την Μαρία την Μαγδαληνή; Αρχικά λέμε ότι καμμία πηγή των χρόνων του Ιησού, βιβλική ή εξωβιβλική, δεν προσφέρει έστω και μια εμπεριστατωμένη απόδειξη για τη υπόθεση ότι ήταν παντρεμένος. Εάν κάτι τέτοιο συνέβαινε δεν υπήρχε λόγος να το αποκρύψουν οι ευαγγελιστές και ο απ. Παύλος, διότι απλούστατα δεν απαγορευόταν να παντρεύονται οι ιερείς, οι προφήτες και οι διδάσκαλοι. Άλλωστε και ο Πέτρος είχε οικογένεια και αρκετοί άλλοι απόστολοι.

Η εμφάνιση του Κυρίου μετά την Ανάσταση,στην Μαρία την Μαγδαληνή

Εξάλλου, λίγο πριν να παραδώσει το πνεύμα του ο Θεάνθρωπος, ανέθεσε την φροντίδα της μητέρας του στον ευαγγελιστή Ιωάννη. Δεν θα ανέθετε την προστασία της, σύμφωνα με τους νόμους της εποχής, στην Μαγδαληνή, αν ήταν παντρεμένος; Ακόμη, ενώ σε διάφορα αποσπάσματα της Καινής Διαθήκης αναφέρονται τα μέλη της οικογένειας του Ιησού (η μητέρα του, οι αδελφοί και αδελφές του), πουθενά δεν αναφέρεται σύζυγος, ούτε φυσικά αναφέρεται πιθανή κατάσταση χηρείας Του. Τέλος, το ότι ο ίδιος ο Χριστός κηρύττει ως ιδεώδη τρόπο χριστιανικής ζωής έναν ηθελημένο και καρδιακό ασκητισμό (χωρίς φυσικά να μειώνει το γάμο) για την είσοδο στην Βασιλεία των Ουρανών (Ματθ. 19,10-12), οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο ίδιος υπήρξε άγαμος. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό: Ο Χριστός υπήρξε επί γης ο ενσαρκωμένος Θεός. Η σύντομη αποστολή Του δεν ήταν να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, αλλά από αγάπη και δια του σταυρού Του να σώσει όλο τον κόσμο.
Οι αλήθειες που περιγράφουν και διδάσκουν τα ευαγγέλια είναι εφεύρεση του Μ. Κωνσταντίνου; Όχι βέβαια! Στην εποχή του Μ. Κωνσταντίνου η Εκκλησία γνώριζε τι πίστευε αναφορικά με τον Τριαδικό Θεό, το πρόσωπο και την θεανθρώπινη φύση του Κυρίου κ.λπ. Και εκατομμύρια άνθρωποι είχαν ήδη πεθάνει, βασανιζόμενοι στα αμφιθέατρα και τις ρωμαϊκές αρένες, γιατί πίστευαν στον Χριστό ως Θεό.
Και ερχόμαστε να εξακριβώσουμε τι είδους ‘αλήθειες’ διδάσκουν τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και τα Γνωστικά Ευαγγέλια, σύμφωνα με τον Dan Brown. Άραγε ανατρέπουν τις αυθεντικές αλήθειες της Αγίας Γραφής; Σαφώς όχι! Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας δεν περιέχουν τίποτε το χριστιανικό, παρά μόνο τμήματα της Παλαιάς Διαθήκης και άλλα αποσπασματικά κείμενα, χωρίς αναφορά στον Χριστό, ούτε φυσικά στο υποτιθέμενο ‘άγιο δισκοπότηρο’. Τα γνωστικά τώρα «ευαγγέλια» (του Θωμά, του Φιλίππου, της Μαρίας, των Αιγυπτίων και της Αληθείας) χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα κ.ε., δεν γράφτηκαν από τους αποστόλους (αν και δανείζονται τα ονόματά τους για να προσδώσουν κύρος στα γραφόμενά τους), είναι γεμάτα φανταστικές επινοήσεις για τον κόσμο του Θεού και για τον Χριστό, ενώ παραποιούν την Καινή Διαθήκη και διαστρέφουν το νόημά της4 .
Ποια υπήρξε όμως πραγματικά η Μαρία η Μαγδαληνή;
Ενώ κάθε λουλούδι τρέφεται από τη γη και τον ήλιο8, η Μαρία η Μαγδαληνή, το ζωντανό λουλούδι του πνεύματος, αξιώθηκε να χαριτωθεί και να αγιάσει από την ίδια την πηγή της ζωής, τον Θεάνθρωπο Ιηοού. Αξιώθηκε ακόμη να συναντηθεί πρώτη με τον αναστημένο Χριστό, και στη συνέχεια τιμήθηκε από τον Κύριο με το να γίνει απόστολος στους αποστόλους Του, κήρυκας στους μαθητές Του, ευαγγελίστρια στους Ευαγγελιστές. Γνωστοποίησε πρώτη δηλαδή στον κύκλο των μαθητών Του την ζωηφόρα έγερσή Του από τον τάφο (Ι. Χρυσοστόμου, Ερμηνεία στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, Ομιλία Πστ’). Αυτό όμως παραχωρήθηκε ύστερα από θεία Οικονομία. Διό¬τι, αφού από μια γυναίκα (την Εύα) ήλθε η λύπη στον κόσμο, από μία γυ¬ναίκα (την Παναγία) κυοφορήθηκε ως άνθρωπος ο ίδιος ο Υιός του Θεού, και από μια γυναίκα και πάλι (την Μαρία την Μαγδαληνή) διακηρύχθηκε το μέγιστο και λυτρωτικό μήνυμα της Αναστάσεως (βλ. Κοντάκιον, Κυριακής Μυροφόρων, ήχος β’)6 .
Η Ορθόδοξη Εκκλησία κληρονόμησε μια εντελώς διαφορετική παράδοση για το βίο και την πολιτεία της Μαρίας της Μαγδαληνής. Η ίδια υπήρξε δια βίου παρθένος. Και η καθαρότητα της ψυχής της φαινόταν όπως μέσα από καθαρό κρύσταλλο (Μοδέστου, αρχιεπισκ. Ιεροσολύμων «Εις τας Μυροφό-ρους» εκ της Βιβλιοθήκης Φωτίου, αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως και Ρ.G. 104, 244). Οι Πατέρες της Εκκλησίας, αρχής γενομένης από τον Ιωάννη το Χρυσόστομο, την εκτιμούν βαθύτατα (αυτό βέβαια ισχύει τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία) και αναφέρουν ότι ταξίδεψε στη Ρώμη, ομολόγησε την θεότητα του Χριστού στον ίδιο τον αυτοκράτορα Τιβέριο, επέστρεψε στην Παλαιστίνη, συντρόφευσε την Θεοτόκο μέχρι την Κοίμησή της, συνεργάστηκε με τον απόστολο Πέτρο, εξορίστηκε και κύρυξε το ευαγγέλιο στη Μασσαλία, έδρασε ως απόστολος στην Αίγυπτο, Συρία και Φοινίκη, και κατέληξε στην Έφεσο, μαζί με τον Θεολόγο και Ευαγγελιστή Ιωάννη, όπου και κοιμήθηκε και απ’ όπου μεταφέρθηκε άφθαρτο το λείψανό της στην Κωνσταντινούπολη, το 890, από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Σοφό2 .
Στη μονή της Σιμωνόπετρας στο Άγιο Όρος φυλάσσεται άφθαρτο το χέρι της, που διατηρείται για αιώνες σε φυσική κατάσταση, ελαστικό, και σε θερμοκρασία ζωντανού σώματος2 . Η εκκλησία μας την τιμά ως ισαπόστολο και Μυροφόρο και γιορτάζει τη μνήμη της στις 22 Ιουλίου και στις 4 Μαΐου ημέρα ανακομιδής (δηλ. μεταφοράς) των λειψάνων της. Επίσης την συνεορτάζει μαζί με τις άλλες Μυροφόρες Άγιες Γυναίκες, την τρίτη Κυρια-κή μετά το Πάσχα, την Κυριακή των Μυροφόρων.
ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:
1. Βικιπαίδεια, ‘Μαρία Μαγδαληνή’
2. Θεόδωρου Ρηγινιώτη, «Τα απόκρυφα ευαγγέλια και ο σχηματισμός της Κ.Δ.», Εκδ. Πύρρα
3. Μιχαήλ Χούλη, «Ιησούς, ο Χριστός», Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, εκδ. Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, 2006
4. Μιχαήλ Χούλη, ‘Η αλήθεια για τον Κώδικα ντα Βίντσι’, περιοδικό Διάλογος, τ. 42, Αθ. 2005
5. antiairetikos.blogspot.com/2008/04/blog-post_29.html, ‘Μαρία η Μαγδαληνή: Μια παρεξηγημένη αγία’
6. www.impantokratoros.gr/C92EE7A9.el.aspx ‘Βίος της Αγίας ενδόξου Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής’
7. aktines.blogspot.com/2010/04/blog-post_8541.html ‘Στέργιος Σάκκος, Μαρία Μαγδαληνή, Τό ἀληθινό της πρόσωπο’
8. Γιώργη Κρόκου, ‘Το ημερολόγιο της αιωνιότητας’, Αθ. 1992

Μιχαήλ Χούλης,
Θεολόγος καθηγητής

www.egolpion.com

Λειψανοθήκη στην Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας ,μεταξύ των λειψάνων και τεμάχιο από το Τίμιο Ξύλο

Ιερά Λείψανα:

Η δεξιά της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους. Η αριστερά της Αγίας βρίσκεται αδιάφθορη στη Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους. Μέρος του αριστερού ποδός της Αγίας βρίσκεται στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στις Μονές Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας και 40 Μαρτύρων Σπάρτης, στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Λατερανού Ρώμης, στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική του Αγίου Μαξιμίνου Μασσαλίας και στον ομώνυμο ρωμαιοκαθολικό Ναό Vezelau Γαλλίας.

Η Ρωσία δεν βοήθησε ποτέ την Ελλάδα. Θα βοηθήσει τώρα;

Πολλοί περιμένουν να μας βοηθήσει, ακόμη και μας σώσει, η Ορθόδοξη Ρωσία. Η Ρωσία όμως ποτέ δεν βοήθησε την Ελλάδα, σύμφωνα με την Ιστορία. Ούτε και τώρα θα το πράξει, απ’ ότι αρχίζει να φαίνεται, διότι η Ρωσία πρέπει να παίξει τον ρόλο του «κακού» στην εγκαθίδρυση της παμπάλαιας Τάξης Πραγμάτων που μας την παρουσιάζουν ως Νέα. Ο ρόλος της Ρωσίας είναι ύποπτος, επειδή υπάρχουν πολλά περίεργα σημεία στην πολιτική της, παράλληλα ετοιμάζεται για πόλεμο και ως γνωστόν πόλεμος με έναν δεν γίνεται. Πρέπει να υπάρχει και εχθρός, αλλά όταν δεν υπάρχει τέτοιος, τον δημιουργούν. Ο ρόλος του Πούτιν ξεσκεπάζεται σιγά-σιγά και όλο και περισσότεροι Έλληνες διαπιστώνουν ότι έκαναν λάθος που πίστεψαν σ’ αυτόν. Και εγώ, που γράφω αυτά, είχα παραπλανηθεί, αλλά πρέπει να τονισθεί ότι τα αισθήματα των λαών διαφέρουν από τα αισθήματα των ηγεσιών τους.
Πριν αρχίσει η καταγραφή των συμπεριφορών της Ρωσίας προς την Ελλάδα κατά την διάρκεια της Ιστορίας, ας δούμε την προσφορά της Ελλάδος προς την Ρωσία όπως την περιέγραψε ο Ακαδημαϊκός και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Α. Παπαδόπουλος.
«Τι έπραξαν οι Έλληνες υπέρ της Ρωσικής Εκκλησίας και του Ρωσικού λαού, καταφαίνεται από την ίδια τους την Ιστορία, την οποία Έλληνες διηύθυναν και χειραγώγησαν, για να αναπτυχθεί ο νέος Χριστιανικός λαός. Όλες οι λεπτομέρειες, όχι μόνον της θρησκευτικής, αλλά και της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, κάθε τάξη στη χώρα, κάθε θεσμός και νόμος, κάθε τι που συνετέλεσε στην θεμελίωση της αληθινής ιστορικής ζωής, επιτελέσθη υπό την άμεση χειραγωγία των Ελλήνων. Έλληνες υπήρξαν οι πρώτοι Άγιοι της Ρωσίας, οι πρώτοι Επίσκοποι, οι πρώτοι διδάσκαλοι αυτής και χειραγωγοί. Οι Έλληνες εισήγαγαν πρώτοι τις τέχνες και τις δίδαξαν στους Ρώσους. Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν ευεργετήθηκε έτσι άλλος λαός όπως ο Ρωσικός από τον Ελληνικό».
Ακόμη και ο δικέφαλος βυζαντινός αετός τον οποίο χρησιμοποιούν ως έμβλημα οι Ρώσοι οφείλεται στο δικαίωμα που απέκτησαν από τον γάμο του Τσάρου Ιβάν Γ’ με την Βυζαντινή Πριγκίπισσα Σοφία Παλαιολογίνα, η οποία ήταν ανεψιά τοῦ τελευταίου μας Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου. Δηλαδή, προίκα τους ήταν ο δικέφαλος αετός.
Ας δούμε τώρα τι έπραξαν οι Ρώσοι για την Ελλάδα. Η πρώτη επίθεση των Ρώσων εναντίον της Ελλάδος, που ως έτσι δεν θέλουν να την γνωρίζουμε, έγινε κατά την ΡωμαΪκή περίοδο, επί διοικήσεως του Αυτοκράτορος Αντωνίνου του Ευσεβούς (138 – 161 μ.Χ.), περίοδο κατά την οποία κινήθηκαν οι Σαυρομάτες εναντίον της Ελλάδος, αλλά δεν ξέρουμε τι έγινε μετά. Φυσικά ποτέ δεν διδάχθηκε η επίθεση των Σαυροματών στην χώρα μας γιατί δεν πρέπει να γνωρίζουμε τι είναι οι Σαυρομάτες, ποιά η σχέση τους με τον Ηρακλή, ούτε γιατί επιτέθηκαν στην Ελλάδα. Έτσι, στα καλά καθούμενα, αποφάσισαν μια μέρα να επιτεθούν στην Ελλάδα;

Οι Σαυρομάτες, με ότι υπονοεί η ονομασία του λαού αυτού, ήταν ένας λαός στα εδάφη της σημερινής Ρωσίας. Στα ελληνικά ονομαζόντουσαν Σαυρομάτες, αλλά στα λατινικά Σαρμάτες, και η χώρα στην οποία ζούσαν ονομαζόταν Σαρματία. Σύμφωνα με την γεωγραφία, η Ασιατική Σαρματία είναι ο σημερινός Καύκασος και η Ευρωπαϊκή Σαρματία είναι η Ρωσία.

Οι σημερινοί Ρώσοι φυσικά και γνωρίζουν ότι οι πρόγονοί τους ήταν οι Σαυρομάτες – Σαρμάτες. Ως απόδειξη αποτελεί το γεγονός ότι έχουν δώσει το όνομα «Σαρμάτ» στον τελευταίο τους διηπειρωτικό πυρηνικό πύραυλο. Τον ρωσικό πύραυλο «Σαρμάτ» το ΝΑΤΟ τον έχει κωδικοποιήσει ως «Σατανά» (Satan). Συμπτώσεις!

Αργότερα… πολλές φορές επιτέθηκαν οι Ρώσοι εναντίον του Βυζαντίου, το 865, 906, 941, 943, 971 και 1043. Τα αποτελέσματα των επιθέσεων αυτών ήταν φόνοι, εμπρησμοί, ατιμώσεις, λεηλασίες, βεβηλώσεις ιερών και οσίων, αιχμαλωσίες, αρπαγές και κάθε άλλο κακό. Όλα αυτά ανάγκασαν τον Πατριάρχη Φώτιο να πει: Τι τούτο; Τις η χαλεπή αύτη και βαρεία πληγή και οργή; Πόθεν εν ημίν ο υπερβόρειος ούτος και φοβερός ενέσκηψε κεραυνός; Πόθεν η βαρβαρική αύτη και πυκνή και αθρόα κατερράγη θάλασσα;»
Όταν η Βασιλεύουσα Πόλη του πλανήτη κινδύνευε να πέσει στα χέρια των Οθωμανών η ομόδοξη Ρωσία ήταν απούσα και οι Έλληνες είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους στην Δύση. Όπως ακριβώς γίνεται και τώρα. Καθ’ όλη την διάρκεια της τουρκοκρατίας η Ρωσία ποτέ δεν βοήθησε. Επιφανειακά έκανε κάποιες ενέργειες αλλά ο σκοπός της ήταν ο αντιπερισπασμός με σκοπό να ωφεληθεί η ίδια. Οι σκλαβωμένοι Έλληνες περίμεναν την βοήθεια της Ρωσίας, που δεν ήρθε ποτέ, και η ελευθερία ήρθε όταν κάποιοι αρχηγοί συνεπήραν τον Ελληνικό λαό στην επανάσταση χωρίς την βοήθεια κανενός.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ρωσικής ανεντιμότητος ήταν τα Ορλωφικά, τα οποία έγιναν κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-1774. Έγιναν για λόγους αντιπερισπασμού ώστε να ευνοηθεί η Ρωσία και οι Έλληνες εσφάζοντο ύστερα από τους τούρκους. Στο έργο τους αυτό βοήθησαν και οι αλβανοί. Τρομερή και φοβερή είναι η περίοδος της αλβανοκρατίας κατά την οποία ερημώθηκε η Πελοπόννησος λόγω της δράσης των αλβανών. Ήταν δε τόσο το μένος και το θράσος των αλβανών που η καταστροφική τους μανία ανησύχησε ύστερα τους τούρκους οι οποίοι αναγκάστηκαν να συμμαχήσουν με τους Έλληνες για να διώξουν τους αλβανούς. Όλα αυτά ήταν συνέπεια των Ορλωφικών.
Ο δε Λάμπρος Κατσώνης μπορεί να απέτυχε στην απελευθέρωση της Ελλάδος αλλά για την προσφορά του στην Ρωσία, η Αικατερίνη η Μεγάλη του δώρισε στην Κριμαία ένα κτήμα 220.000 (!) στρεμμάτων, που το ονόμασε «Λειβαδιά» και έζησε ως βασιλιάς σε ένα μέγαρο που έκτισε εκεί. Στο μέγαρο αυτό, στο μέγαρο του Λάμπρου Κατσώνη, υπεγράφη η περίφημη συμφωνία της Γιάλτας το 1945.
Όταν οι Έλληνες κάναμε την επανάσταση του 1821, πάλι η Ρωσία έλειπε. Η Ρωσία ως μέλος της Ιεράς Συμμαχίας των Μοναρχών της Ευρώπης (Ισπανία, Γαλλία, Πρωσία, Αυστροουγγαρία και Ρωσία) παρουσία της Αγγλίας στο Λάϋμπαχ αντιτίθετο στην Ελληνική επανάσταση. Το ότι αργότερα συμμετείχε στην Ναυμαχία του Ναυαρίνου, το έκανε διότι προβλεπόταν από την συμφωνία μεταξύ Αγγλίας, Γαλλία και Ρωσίας που σύμφωνα με το πρώτο άρθρο της συμφωνίας αυτής σκοπός των κρατών αυτών ήταν η διαφύλαξη των συμφερόντων τους στην Μεσόγειο θάλασσα, άσχετα αν ευνοήθηκε η Ελλάδα.
Κατά την περίοδο της επαναστάσεως του 1821, ο τότε Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α’, δια του Πρεσβευτού του, στην Κωνσταντινούπολη, Στρογκονώφ, προσφέρθηκε να βοηθήσει τους τούρκους για να καταπνίξουν την ελληνική ανταρσία. Ο δε αντικαταστάτης του Τσάρος Νικόλαος Α’ δήλωνε: Καταριέμαι, αποτροπιάζομαι τους Έλληνες αν και είναι ομόπιστοί μου. Η διαγωγή τους υπήρξε φρικώδης, εγκληματική και απόβλητος. Θεωρώ δε αυτούς πάντοτε ως υπηκόους, στασιάζοντας ολοφάνερα κατά του νόμιμου ηγεμόνα τους (Σημ. εννοεί τον σουλτάνο). Δεν επιθυμώ την απελευθέρωσή τους. Δεν την αξίζουν και θα είναι ολέθριο παράδειγμα για τους άλλους λαούς αν κατόρθωναν να ιδρύσουν ελεύθερο κράτος.
Μετά από λίγα χρόνια, και μετά την ανακωχή του πολέμου του 1878, κατά την διάρκεια των συζητήσεων για την Συνθήκη Ειρήνης στον Άγιο Στέφανο Κωνσταντινουπόλεως, η Ρωσία ήθελε να ιδρύσει την Μεγάλη Βουλγαρία. Ήθελε δηλαδή την έξοδό της στο Αιγαίο αγνοώντας την Ελλάδα. Ο δε Ρώσος πρέσβης Ν. Ιγνάτιεφ που διαπραγματευόταν την Συνθήκη από την πλευρά της Ρωσίας, θεωρήθηκε από τις άλλες διπλωματικές αποστολές ως «ο πατέρας του ψεύδους και νεκροθάφτης του Ελληνισμού».
Εν συνεχεία, το 1921, ο Στάλιν, βοήθησε τον Κεμάλ Ατατούρκ (κατόπιν γραπτής συμφωνίας) δίνοντάς του χρυσό και οπλισμό. Δεν μπορώ να μην αναφέρω μια πληροφορία πολλαπλής χρησιμότητος, παρακάμπτοντας για λίγο το θέμα, για τον Στάλιν που ενδεχομένως να δικαιολογήσει την ανθελληνική του στάση. Ο Στάλιν ήταν γεωργιανός και το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσήφ Τζουκασβίλι. «Στάλιν» σημαίνει «ατσαλένιος», «σταλ» στα ρώσικα είναι το «ατσάλι». «Σβίλι» στα γεωργιανά σημαίνει «ο γιός τοῦ». «Τζούκα» σημαίνει «εβραίος». Δηλαδή το πραγματικό όνομα του Στάλιν σήμαινε «ο γιός του εβραίου». Στα ελληνικά θα τον λέγαμε «Εβραιόπουλος».

Πώς θα γινόταν όμως αρχηγός με τέτοιο όνομα στην πολυπολιτισμική κοινωνία της ΕΣΣΔ, οπότε τοῦ βρήκαν άλλο. Τόσο απλά.
Συνεχίζω επί του θέματος. Η βοήθεια που πρόσφερε στην Τουρκία ο Στάλιν ήταν τότε που η Ρωσία εμαστίζετο από πρωτοφανή πείνα και ο χρυσός ήταν αναγκαίος για να χρησιμοποιηθεί στο να τραφούν οι Ρώσοι και όχι να βοηθηθούν οι τούρκοι για να μας σφάξουν στην Μικρά Ασία. Εν τούτοις προτιμήθηκε η καταστροφή της Ελλάδος παρά να χορτάσουν οι Ρώσοι.
Ο Νορβηγός καθηγητής και διπλωμάτης Φρ. Νάνσεν, ο οποίος είχε ορισθεί από την Κοινωνία Των Εθνών (τώρα ΟΗΕ) ως Ύπατος Αρμοστής για τον επαναπατρισμό των απανταχού αιχμαλώτων έγραψε τo 1928 ότι η πείνα του Ρωσικού λαού το 1921 ήταν φρικιαστική, πολλοί πέθαιναν από την πείνα, υπήρχε ανθρωποφαγία, έκαναν εκταφή πτωμάτων για να φάνε και το τραγικότατο, γονείς σκότωναν και έτρωγαν τα νήπια παιδιά τους.

Ο Στάλιν προτίμησε να βοηθήσει τον Ατατούρκ να μας καταστρέψει παρά να βοηθήσει τους Ρώσους.
Μετά την ύπουλη συμπεριφορά της Ρωσίας στην Μικρασιατική καταστροφή, η Ρωσία πάλι ενεπλάκη στα ελληνικά ζητήματα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό την φθορά της Ελλάδος. Στον συμμοριτοπόλεμο (σύμφωνα με πόρισμα επιτροπής του ΟΗΕ) ή εμφύλιο (σύμφωνα με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων) η Ρωσία συνέδραμε στην διεξαγωγή του πολέμου αυτού καίτοι η τύχη της Ελλάδος είχε αποφασιστεί στην Γιάλτα, η Ελλάς να ανήκει 90-10 στην Δύση.
Αυτά που γινόντουσαν παλιά γίνονται και τώρα. Οι Έλληνες περιμένουν τους Ρώσους να μας σώσουν, αλλά η Ρωσία, δια του Α. Ντούγκιν, ανακοίνωσε ότι η Ρωσία είναι κληρονόμος του Βυζαντίου, ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία τούς ανήκει και ότι η Μόσχα θα είναι η Τρίτη Ρώμη (Σημ. Η λέξη «Τσάρ» προέρχεται από το «Καίσαρ»). Ακόμη και τα βυζαντινά χρώματα έχουν βάλει στις αθλητικές στολές των ρώσικων ομάδων.

Μπορεί ο Πούτιν να μην ανέχεται «πουτινιές» αλλά στην Ελλάδα, απ’ ότι φαίνεται, θα φερθεί «πουτινίστικα». Για τους Ρώσους προέχει ο μισελληνικός Πανσλαβισμός, παρά η Ορθοδοξία. Αλλά είπαμε, η Ελλάς είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο των διεθνιστών, οπότε όλες οι δυνατές χώρες θέλουν την καταστροφή της.
Η αντίληψη που υπάρχει ότι θα μας σώσει η Ρωσία βολεύει πολλούς γιατί γνωρίζουν ότι όποιος περιμένει να τον σώσει κάποιος άλλος, ποτέ δεν θα ξεσηκωθεί για να διεκδικήσει τα αυτονόητα.

Χρήστος Μαντζιάρης

Πηγή:pentapostagma.gr

Αποκάλυψη: Ο Προφήτης Ηλίας θα έλθει «και αποκαταστήσει πάντα»

Πολλοί αγνοούν ότι ο προφήτης Ηλίας δεν πέθανε, αλλά ανελήφθη, προς τον ουρανό και, σύμφωνα με προφητεία και μάλιστα με λεγόμενα του ιδίου του Χριστού, αλλά και των Πατέρων, θα έλθει «και αποκαταστήσει πάντα».
Διαβάστε τί γράφεται στην Αποκάλυψη, στο βιβλίο της Αποκαλύψεως στο 11ο κεφάλαιο, πάνω σ’ εκείνο το θέμα του ε¬λέγχου του Αντιχρίστου υπό του Προφήτου Ηλία, και τί θα γίνει παρακάτω, «και δώσω, λέει ο Θεός, τοις δυσί μάρτυσί μου, και προφητεύσουσιν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα… ούτοι έχουσιν εξουσίαν τον ουρανόν κλείσαι, ίνα μη υετός βρέχη τας ημέρας της προφητείας αυτών. και… το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου… αποκτενεί αυτούς.»18
Παραλείπονται μερικοί στίχοι, για λόγους συντομίας. Και θα δώσω στους δυο μάρτυρές μου, λέει ο Χριστός, και θα προφητεύσουν. Λέγονται μάρτυρες, γιατί θα δώσουνε μία μαρτυρία. λέγονται ακόμη και προφήτες, γιατί θα προφητεύσουν.
Πόσο θα προφητεύσουν; Χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, ίσον τριάμισι χρόνια. Πόσες μέρες είχε κρατήσει την ανομβρία τότε ο Προφήτης; Τριάμισι χρόνια. Το ίδιο φαινόμενο, από το ίδιο πρόσωπο!
Διαβάστε πώς το λέει η Καινή Διαθήκη αυτό. «Αυτοί θα έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό, για να μην πέσει βροχή κατά τις ημέρες της προφητείας τους.»! Το κήρυγμα της μετανοίας λοιπόν θα διαρκέσει τριάμισι χρόνια, όσο και η περίοδος της ανομβρίας.
Αλλά τότε, λέει, το Θηρίον που θα ανεβεί από την άβυσσο, ο Αντίχριστος, μη ανεχόμενος την παρουσία και τον έλεγχο των δύο Προφητών, θα τους φονεύσει και θα αφήσει τα σώματά τους άταφα στην πλατεία της Ιερουσαλήμ.1
Ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και λέει: «Αποσταλήσεται Ενώχ και Ηλίας ο Θεσβίτης … και υπ’ αυτού αναιρεθήσονται.»20.
Γι’ αυτούς τους δύο Προφήτες μας λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως ότι θα τους δει όλος ο κόσμος, αφού θα ‘χουν φονευθεί στην πλατεία της Ιερουσαλήμ.
Βέβαια αυτό δείχνει ότι εκεί θα κυβερνήσει ο Αντίχριστος, τον οποίο θα ελέγξουν, αλλά και θα καταδείξουν οι δύο Προφήτες ότι αυτός τελικά είναι ο Αντίχριστος. Θα τους φονεύσει όμως, λέει, και τότε θα δουν τον φόνο τους «γλώσσες, φυλές, έθνη, λαοί».
Είναι μια συνηθισμένη φράση που χρησιμοποιείται στην Αποκάλυψη από τον ευαγγελιστή Ιωάννη, αλλά χρησιμοποιείται και από τον προφήτη Δανιήλ.
Πώς θα δουν αυτές οι «γλώσσες, φυλές, έθνη, λαοί» την αναίρεση, τον θάνατο των δύο Προφητών; Ασφαλώς με την τηλεόραση!
Μπορούσαν ποτέ να φανταστούν οι παλιότεροι ότι θα ερχόταν η τηλεόραση;… Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι όλοι οι λαοί θα μπορούσαν έτσι να βλέπουν;… Κι όμως σήμερα είναι δυνατόν.