Τι κρύβει το Άγιον Όρος! Αυτά τα γεροντάκια είναι οι αληθινοί θησαυροί του Αγίου Όρους…

 Άγιον Όρος: Μια φορά καθώς πηγαίναμε μαζί με τον ασκητή πού με φιλοξενούσε για ψώνια στις Καρυές είδα από μακριά ένα γεροντάκι να λιάζεται έξω από ένα ερείπιο.

– Γέροντα, ποιος είναι αυτός; ρώτησα με έκπληξη.

– Ο γέρο-Ηρωδίων… από τους παλιούς Ρουμάνους… δεν είναι και πολύ στα καλά του.

– Πάμε να τον δούμε γέροντα, μήπως έχει καμιά ανάγκη, είπα με έμφαση.

– Μπα, δεν μπορείς να τον πλησιάσεις. Μόλις καταλάβει άνθρωπο κρύβεται… Δεν θέλει. Λένε ότι είναι σαλεμένος… τα έχει χαμένα.

Αυτοί γνωρίζουν καλλίτερα από μένα την περιοχή, τους ανθρώπους… σκέφτηκα…

Ο φίλος μου ανακάλυψε τον γέρο-Ηρωδίωνα..

– Ρε συ… μας δουλεύει όλους ο γέρος, μου λέει μια μέρα, πού πήγα να τον δω.

– Ποιόν λες;

– Ο γέρο-Ηρωδίων… μας δουλεύει όλους… κάνει τον τρελό αλλά δεν είναι… έχει πνευματική κατάρτιση.

– Γιατί το λες;…

Άρχισε να μου εξηγεί με λεπτομέρειες όλα τα περιστατικά και τις πνευματικές συμβουλές που του έδωσε… Εντυπωσιάσθηκα.

– Να πάμε μαζί μια μέρα, παρακάλεσα.

– Πάμε, είπε…

Εκείνη την εποχή είχα τρεις λογισμούς πού με ταλαιπωρούσαν…

Ενώ παρακολουθούσα την συνομιλία τους με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο γέρο-Ηρωδίων απάντησε και στους τρεις λογισμούς μου, χωρίς εγώ να ρωτήσω τίποτα και χωρίς ο φίλος μου να καταλάβει τίποτα..

Κάποια στιγμή γυρνά ο μοναχός και του λέει.

– Γέροντα, ο Θανάσης θέλει να γίνει μοναχός.

– Τί μοναχός! Αυτός… νοικοκύρης. Πρώτα Θεσσαλονίκη, μετά ένα χωριό κοντά Θεσσαλονίκη, μετά Φλώρινα και μετά… δίστασε λίγο και τελικά είπε… Σιβηρία, Σιβηρία.

Γύρισε ο φίλος μου και του λέει:

– Καλά γέροντα πού ξέρεις εσύ ότι είναι από την Φλώρινα;

– Τί Φλώρινα; Εγώ δεν είπα Φλώρινα… είπα Φλόριντα στην Αμερική, εκεί πού είναι τα καράβια και συνέχισε σ’ αυτό το μήκος κύματος… Χαμογελάσαμε με τον τρόπο πού ξεγλιστρούσε, σαν χέλι άπιαστο.

Τριάντα χρόνια μετά βλέπω ότι τα πράγματα στη ζωή μου εξελίχθηκαν όπως τα προέβλεψε ο γέρο-Ηρωδίων. 1) Δεν έγινα μοναχός, 2) έζησα 24 χρόνια στη Θεσσαλονίκη και 3) τώρα εδώ και έξι χρόνια ζω σ’ ένα χωριό κοντά στη Θεσσαλονίκη.

Απομένει η Φλώρινα και η Σιβηρία. Πιστεύω ότι θα βγουν αληθινά όλα όσα μου προείπε.

Δηλαδή όχι μόνο οι σκέψεις και οι διαθέσεις της καρδιάς μου ήταν “ανοιχτά” μπροστά στα πνευματικά μάτια του γέροντα, αλλά και το μέλλον μου του ήταν γνωστό. “Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού”, Δόξα τω Θεώ.

Μετά άπ’ αυτή την συνάντηση ήμουν χαρούμενος και προβληματισμένος. Τί κρύβει το Άγιον Όρος! Τί θησαυρούς κρύβει! Τί πνευματικούς θησαυρούς βγάζει!…

Αυτά τα γεροντάκια είναι οι αληθινοί θησαυροί του Αγίου Όρους. Ναι, ναι, ναι… χίλιες φορές ναι!

Κάποιοι μοναχοί ήταν δύσπιστοι. Ο Περικλής στον «Επιτάφιο» του λέει, ότι η αιτία που δεν πιστεύουν οι άνθρωποι στα κατορθώματα των άλλων είναι ο φθόνος.

Δηλαδή δεν μπορούμε να παραδεχθούμε την ανωτερότητα των άλλων εξ’ αιτίας του φθόνου μας. Θέλουμε όλους να τους κατεβάζουμε στα μέτρα μας.

Γι’ αυτούς ο γέρο-Ηρωδίων δεν μπορούσε να ήταν ένα πνευματικό ανάστημα, δεν τους ταίριαζε… ήταν μόνο ένα σαλεμένο γεροντάκι. Εγώ όμως δεν συμφωνούσα μαζί τους. Εξ άλλου είχα ιδία πείρα, είχα ακούσει με τα αυτιά μου. Αυτοί όχι.

Για να είμαι σίγουρος πήγα στον γέροντα, τον π. Παΐσιο. Μόλις του είπα για τον γέρο-Ηρωδίωνα άστραψαν τα μάτια του από την χαρά του. Ευχαριστήθηκε, αγαλλίασε η ψυχή του.

– Είναι μεγάλος ασκητής, μου είπε. Έστειλα τον π. Αρσένιο να του φτιάξει την σκεπή πού έπεσε και δεν δέχτηκε. Κάθεται εκεί σε μια γωνιά του δωματίου πού έχει από πάνω ένα κομμάτι σκεπής και προσεύχεται όλη την νύχτα. Κάνει μεγάλη άσκηση.

– Γέροντα, έμαθε και ο «Πρώτος» και θα πάει να τον επισκεφθεί, να δει αν αυτά πού λένε γι’ αυτόν είναι αληθινά ή είναι όντως σαλός.

Γέλασε ο γέροντας.

– Μην στεναχωριέσαι, μου λέει,… θα τον βολέψει και αυτόν μια χαρά.

Πράγματι, ο «Πρώτος» πήρε τον φίλο μου και πήγε να βγάλει άκρη, να λύσει το μυστήριο…

*****

– Τον τρέλανε ο γέρο-Ηρωδίων, μου λέει ο φίλος μου… τον έκανε βαπόρι, έφυγε αγανακτισμένος και… σίγουρος για την τρέλα του. Τζάμπα η ταλαιπωρία του στα μονοπάτια της Καψάλας….

Αυτά είπα την άλλη μέρα στον γέροντα Παΐσιο. Τα δέχτηκε όλα. Τα «σφράγισε» με τον λόγο του.

– Ο γέρο-Ηρωδίων μπήκε με άριστα στον Παράδεισο, είπε.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε μετά από χρόνια στην ανακομιδή των λειψάνων του. Πάλι βρεθήκαμε εκεί, «τυχαία», χωρίς να μας ειδοποιήσει κανείς. Όλοι αυτοί πού τον ευλαβούμασταν και τον αγαπούσαμε.

Το έμαθα λίγο πριν γίνει η ανακομιδή. Η ίδια λαμπρή χαρούμενη ατμόσφαιρα της Χάριτος. Τα οστά του είχαν πάρει ένα κίτρινο χρώμα. Την ευχή του να έχουμε όλοι μας.

 

ΥΜΝΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΣ ΠΕΤΡΑΣ

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ .ΨΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Ι.ΜΟΝΗΣ

Η οικογένεια σήμερα...

 Οικογένεια: Μ.Μ : Γέροντα, υπάρχει πολύς κόσμος – σύζυγοι, πατέρες, μητέρες – που διψούν να ακούσουν από σας τους Γεροντάδες του Αγίου Όρους συμβουλές που αφορούν στην οικογένεια.

Γέροντας Ιωακείμ: Έχω απέραντη αγάπη και σεβασμό στην οικογένεια. Μα κι εμείς οι καλόγεροι, δεν βγήκαμε από τις πέτρες. Έχουμε κι εμείς μάνα και πατέρα.

Στα χρόνια βέβαια τα δικά μου ήτο διαφορετική η οικογένεια , αλλοιώτικο το σπίτι. Δυστυχώς σήμερα η οικογένεια είναι μεγαλύτερος σταυρός από ότι ο Μοναχισμός. Κάποτε λέγαμε «βαριά η καλογερική». Τώρα μπορούμε να πούμε « ασήκωτος ο γάμος» .

Μεγάλος σταυρός, μεγάλη αγωνία να είναι κανείς σήμερα οικογενειάρχης. Στα χρόνια αυτά τα δύσκολα, τα μπερδεμένα, οπότε επικρατεί σύγχυση και σκοτάδι , είναι πολύ δύσκολη υπόθεσις η οικογένεια.

Θα τολμούσα να αποκαλέσω τους γονείς όχι απλώς μάρτυρες , αλλά μεγαλομάρτυρες. Αυτό που έχω να τους πω , είναι τα μάτια σας δεκατέσσερα! Άπειροι οι κίνδυνοι, άπειρες οι παγίδες. Φωτιά , καμίνι , φαρμάκι. Αλίμονο, γιατί θα δώσουν λόγο στον Θεόν για τα παιδιά τους. Δεν λέω να μην κάνουν παιδιά. Άπαγε της βλασφημίας.

Η τεκνογονία σώζει την γυναίκα. Αλλά είτε λίγα παιδιά κάνετε, είτε πολλά , τα μάτια σας δεκατέσσερα , να μην πάρουν τον κακό δρόμο , της καταστροφής. Όσοι γονείς δεν είναι μέσα στην Εκκλησία , καταστρέφουν τα παιδιά τους.

Η μόνη σιγουριά και μόνη ασφάλεια που έμεινε για την οικογένεια σήμερα , είναι η Εκκλησία. Όσοι δεν ανήκουν ή ανήκουν τυπικά στην Εκκλησία , χάνουν. Χάνουν τα πάντα. Όσοι είναι μέσα ουσιαστικά , κερδίζουν. Αυτοί είναι οι δυνατοί άνθρωποι. Από την πείρα μου το λέω αυτό, από τα περιστατικά που έρχονται στο πετραχήλι μου.

Άνθρωποι επίσης που δεν ζουν αρμονικά μεταξύ τους – και είναι δυστυχώς , συχνό αυτό το φαινόμενο- καταστρέφουν τα παιδιά τους. Να ξέρατε τι κακή επίδραση έχουν η γκρίνια , η διχόνοια , η ασυνεννοησία. Το σήμα κατατεθέν της σημερινής οικογένειας είναι η ασυνεννοησία. Ό ένας λέει μαύρο και ο άλλος άσπρο.

Τα καημένα τα παιδιά μπερδεύονται και βγαίνουν με ψυχολογικά προβλήματα. Άρρωστα βγαίνουν. Ιδίως τα παιδιά των χωρισμένων οικογενειών. Εν ονόματι του Ιησού Χριστού παρακαλώ , ικετεύω τους γονείς: Τα μάτια σας δεκατέσσερα στα παιδιά σας.

Η οικογένεια , το σπίτι πρέπει να είναι μία κατ´οίκον εκκλησία. Να γίνονται προσευχές , να ανάβει η κανδήλα, να διαβάζεται ο λόγος του Θεού, να μη παραλείπεται ο εκκλησιασμός. Αν υπάρχουν όλα αυτά, αν υπάρχει η ευωδία του σταυρού, τότε στο σπίτι αυτό δεν θα μπει ο διάβολος !!!

Από το βιβλίο «Γέροντες εν Άθω» – Μανώλης Μελινός – Σειρά «Πείρα Πατέρων 9»

Το Άγιον Όρος, ο Νίκος Καζαντζάκης και το Ημερολόγιό του

 

Το προσωπικό Ημερολόγιο του Νίκου Καζαντζάκη από την πρώτη περιήγησή του στο Άγιον Όρος με τον Άγγελο Σικελιανό στα τέλη του 1914, κυκλοφορεί πλέον από το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, στη Β’ έκδοσή του.

Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα σημειωματάρια – ημερολόγια του κρητικού συγγραφέα , που εκδίδεται στο σύνολό του, εκατό και πλέον χρόνια μετά την αρχική δημιουργία του.

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος του ΔΣ του Μουσείου Μιχάλης Ταρουδάκης, η σημασία του εκτείνεται πέρα από την ιστορική καταγραφή αυτής της επίσκεψης, καθώς τα κείμενα διαπνέονται από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Νίκου Καζαντζάκη σε ό,τι αφορά στο «Θείο» ή την υπέρτατη δύναμη που καθορίζει την πορεία μας στο κόσμο.

«Η αναζήτηση αυτής της δύναμης ήταν άλλωστε που ώθησε τους δύο φίλους να επισκεφτούν το “Περιβόλι της Παναγίας” παραμονές Χριστουγέννων και να ζήσουν μία μεγάλη περίοδο μαζί με τους μοναχούς αλλά και μόνοι τους παρέα με τη φύση, παρατηρώντας τα πάντα και αναλωνόμενοι σε προσωπικούς στοχασμούς. Είμαστε ευτυχείς που τόσο ο Σικελιανός όσο και ο Καζαντζάκης αποτύπωσαν την πορεία τους σε κείμενα και αυτή η αποτύπωση του κοινού οδοιπορικού σε έναν τόσο έντονα θρησκευτικά και πνευματικά φορτισμένο τόπο στο προσωπικό Ημερολόγιο μιας προσωπικότητας, όπως του Καζαντζάκη, αλλά και του Σικελιανού, κεντρίζει το ενδιαφέρον», εξήγησε ο κ. Ταρουδάκης.

Αν και το «Αγιορείτικο Ημερολόγιο» του Άγγελου Σικελιανού εκδόθηκε από το Ίδρυμα Ουράνη το 1988, το ημερολόγιο του Νίκου Καζαντζάκη παρέμενε στο Αρχείο του Μουσείου, προσιτό μεν στους ερευνητές του αλλά όχι ανοικτό στο ευρύ κοινό.

«Ήταν υποχρέωση του Μουσείου να εκδώσει με σεβασμό στη μνήμη και τη σκέψη του μεγάλου κρητικού συγγραφέα αυτό το ημερολόγιο, που ήταν άλλωστε και για τον ίδιο όπως είχε εκμυστηρευτεί στην “Αναφορά στον Γκρέκο”, πολύτιμο ενθύμημα της πορείας του στη ζωή και στην αναζήτηση ενός δρόμου συμβατού με το Θείο που αποτελούσε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, κύριο θέμα των φιλοσοφικών του προβληματισμών και της σκέψης του» είπε ο πρόεδρος του ΔΣ του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη.

Την εισαγωγή, τα σχόλια και την επιμέλεια του συνόλου της έκδοσης υπογράφουν η καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ Χριστίνα Ντουνιά και η υποψήφια διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και υπεύθυνη του Αρχείου του Μουσείου Καζαντζάκη, Παρασκευή Βασιλειάδη. Μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου οι αναγνώστες έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον Νίκο Καζαντζάκη σε μία αυθεντική καταγραφή εντυπώσεων και σκέψεων με τη χειμαρρώδη γραφή που τον χαρακτήριζε, ενώ και οι μελετητές του έργου του όπως συμπλήρωσε ο κ. Ταρουδάκης, μπορούν να αντλήσουν χρήσιμα στοιχεία που τους βοηθούν να εξηγήσουν σε μεγάλο βαθμό τη σχέση του με το μεταφυσικό και τους λόγους που τον οδήγησαν σε όλη του την πορεία να αναζητά το υπέρτατο όν.

Το Ημερολόγιο του Νίκου Καζαντζάκη, επιπλέον αναδεικνύει και φωτίζει μία σχετικά άγνωστη πτυχή του συγγραφέα, αυτή του συστηματικού ημερολογιογράφου και καθώς πρόκειται για το πρώτο προσωπικό του Ημερολόγιο που δημοσιεύεται αυτούσιο, δίνει τη δυνατότητα να απολαύσει ο αναγνώστης τον προσωπικό λόγο ενός σπουδαίου συγγραφέα, να αντιληφθεί την ευρυμάθειά του και να διαπιστώσει την αγωνιώδη προσπάθειά του Νίκου Καζαντζάκη, από τα πρώιμα ως προς την καλλιτεχνική του παραγωγή χρόνια, να δημιουργήσει έργο μεγάλης πνοής.

«Προχωρήσαμε στη δεύτερη έκδοση επειδή η απήχηση της πρώτης ήταν εξαιρετική. Όμως, το ευτυχές γεγονός δεν ήταν απλά η απήχηση που είχε. Ήταν και οι πολύ καλές κριτικές που συγκέντρωσε από ανθρώπους του πνεύματος που χαιρέτησαν την έκδοσή του, που συνέβαλλαν μέσω των άρθρων που δημοσίευσαν, να ξεκινήσει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη σχέση του Καζαντζάκη με το Θείο» είπε ο κ. Ταρουδάκης, ο οποίος εκ μέρους του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη, ευχαρίστησε τις Εκδόσεις Καζαντζάκη και την διευθύντριά τους Νίκη Σταύρου, για την ευγενική παραχώρηση της άδειας έκδοσης και την Περιφέρεια Κρήτης που ανέλαβε τα έξοδα της έκδοσης, εξασφαλίζοντας την ευρύτερη διάθεση του βιβλίου στην ερευνητική κοινότητα, τους μελετητές και τους αναγνώστες του έργου του μεγάλου κρητικού συγγραφέα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ : Οι τριμερήτες μοναχοί της Σαρακοστής

Τα χείλη του μουδιασμένα ζητούσαν νερό. Είχε τρεις μέρες να φάει και να πιει κάτι. Ακολουθίες πολύωρες, μετάνοιες, μελέτη, ο κανόνας στο κελί του, η κατα μόνας αγρυπνία. Όλα μαζί του δίνανε μια μικρή γεύση από την άσκηση των μεγάλων ασκητών της ερήμου που ζούσανε έτσι όχι για μερικές ημέρες αλλά σχεδόν όλη τους την ζωή.

Ήταν τυπικό του μοναστηριού του να κρατούνε τριήμερη -απόλυτη- νηστεία οι πατέρες μέχρι την πρώτη Προηγιασμένη. Ήταν παράδοση να κάνουνε ένα γερό ξεκίνημα στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Δίψα. Αυτό το αίσθημα ήταν φοβερό. Ήταν πλέον Τετάρτη απόγευμα. Η Προηγιασμένη έφτανε στο τέλος της. Έφτανε η στιγμή που μετά από σχεδόν τρεις ημέρες πλήρους νηστείας θα άνοιγε το στόμα του για να φάει. Ο ιερέας κάλεσε τους πιστούς. «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Μια μικρή ζαλάδα τον έκανε να πιάσει την κολόνα του ναού. Ένας ένας οι μοναχοί σαν πουλάκια άνοιγαν το στόμα τους περιμένοντας την μάνα τους Εκκλησία να τα ταΐσει. Ήρθε η σειρά του. Άνοιξε το στόμα του.

Ο ιερέας λέγοντας «…εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον» τον μετάλαβε Σώμα και Αίμα Κυρίου. Το στόμα του γέμισε τροφή ουράνια. Για πρώτη φορά, εκείνη την στιγμή κατάλαβε, σαν να είχε κάποια Θεία επίσκεψη, ότι τρώει τον Θεό. Χρόνια μοναχός, εκείνη η στιγμή όμως άνοιξε ο πνευματικός κόσμος μέσα του, μπροστά του. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε. Πίστευε όμως τότε κατάλαβε. Κατάλαβε χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ο ίδιος να μπορεί να καταλάβει πώς κατάλαβε.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια του γεμάτος φόβο, χαρά, αγωνία, ειρήνη, πλήρη κατανόηση. Κατακλύστηκε από ευγνωμοσύνη. Απομακρυνθήκε από το Άγιο Ποτήριο. Πήγε και κάθισε και πάλι στο στασίδι του. Τα μάτια του ήταν διαφορετικά. Το κορμί του πλέον στεκόταν όπως οι αγιογραφίες του τοίχου. Ήταν και δεν ήταν πλέον εκεί. Όλα είχανε χαθεί πλέον. Η κούραση, η δίψα, η πείνα, οι λογισμοί, όλα χάθηκαν. Ένα πράγμα κυριαρχούσε πάνω στο είναι του. Αυτή η γεύση του Χριστού.

Η πρώτη Προηγισμένη Θεία Λειτουργία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μόλις είχε τελειώσει. Καθώς όλοι βγαίνανε από το Καθολικό του μοναστηριού μερικοί πατέρες τον άκουσαν να μονολογεί «πώς είναι δυνατόν να έφαγα εγώ τον Θεό; τί πήρα μέσα μου; έφαγα τον Χριστό, ξεδίψασα από το Αίμα Του, χόρτασα από το Σώμα Του…». Το βήμα του γοργό, λες και βιαζόταν να πάει κάπου.

Πρόλαβε και μπήκε στο κελί του. Εκεί μέσα, μόνος του πλέον, γονάτισε. Ούτε το ράσο έβγαλε, ούτε το καλυμαύχι του, ούτε το κουκούλι. Έτσι όπως ήταν γονάτισε χάμο. Άπλωσε τα χέρια του στο ξύλινο πάτωμα, όπως ένας ζητιάνος που ζητά έλεος.Σιωπή. Είχε βραδιάσει για τα καλά. Έμεινε έτσι ώρα αρκετή. Ξάφνου ανασηκώθηκε.

«Φτάνει Κύριε…φτάνει» είπε ξεσπώντας σε λυγμούς. «Δεν αντέχω την αγάπη Σου…αποτραβήξου γιατί η καρδιά μου δεν αντέχει».

Οι λυγμοί σιγά σιγά σταμάτησαν, έμεινε με τα σιωπηλά του δάκρυα να διασχίζουν το πρόσωπό του. Έμεινε όρθιος με τα ράσα του, το κουκούλι στραβό πάνω στο καλυμαύχι του, τα μάτια του καθάρια, τα γένια του ανακατωμένα, τα χέρια του τρεμμάμενα.

Το κελάκι του να μοσχοβολά ευωδία που πρώτη φορά οσφράνθηκε στην ζωή του. Μα εκεί στα χείλη του ήταν ακόμα αυτή η γεύση του Θεού, αυτή η γεύση που πλέον θα τον συνόδευε για όλη του την ζωή. «Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ο Κύριος» ήθελε να βροντοφωνάξει σε όλους τους ανθρώπους της γης.

«Ω, Χριστέ μου…θέλω να σε τρώω και να σε πίνω μέχρι να πάψω να υπάρχω», είπε σιγανά και σφράγισε το σώμα του με το σημείο του σταυρού.

Ακούστηκαν κάποιες πόρτες να ανοίγουν. Μετά από λίγο άνοιξε και την δική του πόρτα να δει τι γίνεται. Ξημέρωνε, αυτό είχε γίνει. Όλο το βράδυ πέρασε χωρίς να το αντιληφθεί. Δεν ένιωθε κούραση, δεν ένιωθε πείνα. Ένιωθε ταϊσμένος αιωνιότητα, αφθαρσία.

Δυο πατέρες τον συνάντησαν καθώς πήγαιναν στον ναό να τον ετοιμάσουν για την πρωινή ακολουθία. «Τόσο νωρίς πάτερ, ξεκουράστηκες»; τον ρώτησαν πρόσχαροι.Ίσιωσε το κουκούλι του. Τους κοίταξε στα μάτια. Εκείνοι τα χάσανε, σα να βλέπανε κάποιον άλλον άνθρωπο. «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλά», είπε και χαμήλωσε το βλέμμα του.

Οι πατέρες κοντοστάθηκαν με απορία, κοιτάχτηκαν αναζητώντας απάντηση σ’αυτό το φωτεινό αλλοιωμένο βλέμμα του αδελφού τους, αλλά δεν συνέχισαν. Πήγανε μέσα στο ναό. Άρχισαν να ανάβουν τα καντήλια. Εκείνος στάθηκε ακίνητος στο μέσο της αυλής. Σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό. Έκανε τον σταυρό του. Πήρε μια βαθιά ανάσα και μπήκε κι αυτός στο ναό για την πρωινή ακουλουθία. Άλλη μια μέρα ξεκίνησε, άλλη μια μέρα πιο κοντά προς την Ζωή, την Αγάπη. Άλλη μια μέρα πιο κοντά στο τέλος που θα’ναι η αρχή.

Καθώς ανέβαινε στο στασίδι του το σώμα του ανατρίχιασε ολάκερο σα να απεκδυόνταν όλο αυτό το βίωμα. Χαμογέλασε συγκαταβατικά. «Μέχρι την άλλη φορά λοιπόν…» ψέλισε και έβγαλε το κομποσχοίνι από την τσέπη του ζωστικού του. Το τάλανο χτύπησε, η καμπάνα ήχησε. Άρχισαν να εισέρχονται στο Καθολικό οι πατέρες με τάξη και ησυχία. Οι μοναχοί πήρανε τις θέσεις τους. Ο εφημέριος φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε «Ευλογητός».

Στεκόταν στο στασίδι του και με το βλέμμα του κοιτούσε έναν έναν τους πατέρες. «Άραγε, πόσοι αδελφοί βίωσαν κάτι τέτοιο που εγώ για πρώτη φορά βίωσα χθες…» αναρωτήθηκε. Εκείνη τη στιγμή, ένας αδελφός περνούσε από μπροστά του. Σταμάτησε. Γύρισε προς το μέρος του, του έπιασε το χέρι. «Μην τα αναλύεις πολύ…αυτά είναι πράγματα του Θεού…» είπε πραεία τη φωνή και πήγε προς το αναλόγιο για να διαβάσει το Κάθισμα του Ψαλτηρίου.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή μόλις είχε αρχίσει. Άλλη μια πορεία για την Ανάσταση που εφέτος ήρθε από την αρχή…

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Ο Άγιος Γέροντας Τύχων (1884-1968 ),ο πνευματικός του Αγίου Παϊσίου

 

Τον κάθε επισκέπτη του τον θεωρούσε φίλο και απεσταλμένο από τον Θεό. Ό,τι του πρόσφερε το κρατούσε κι αν δεν το είχε ανάγκη τα έδινε αμέσως σε άλλον.

Ενώ δεν είχε τίποτε, θεωρούσε πλούσιο τον εαυτό του.

– Εγώ πλούσιος, δόξα τω Θεώ, έλεγε.

Τω «δόξα τω Θεώ» το είχε συνέχεια στο στόμα του. Άντεχε πολύ στη νηστεία και κάποτε, που είχα να πάω πολλές ημέρες, αντίκρυσα το εξής θαυμαστό.

Σ’ εποχή που δεν υπήρχαν δαμάσκηνα και άνθρωπος είχε ημέρες να τον επισκεφθή, βλέπω στο κελλί του πολλά από αυτά, φρέσκα και ωραία.

Τον ρώτησα, πού τα βρήκε.

– Παιδί μου, άνθρωπος τού Θεού», μου απάντησε.

Πίστεψα πως άγγελος του τα πήγε. Τότε μου διηγήθηκε κι ένα άλλο θαύμα, που του είχε συμβεί στη Ρωσία.

Ήταν από τη Σιβηρία και εκεί είχαν πολύ σιτάρι και το ψωμί τους ήταν άσπρο. Όταν περιόδευε τα Ρωσικά μοναστήρια έφτασε στη Μόσχα. Λίγο πιο έξω, εκεί, έτρωγαν μαύρο ψωμί, που δεν μπορούσε να το φάη και για μέρες ήταν νηστικός.

Περνώντας έξω από ένα φούρνο βλέπει μια γυναίκα να του δίνη ένα κάτασπρο ψωμί, ζεστό. Χρήματα δεν είχε και μπήκε μέσα στον φούρνο να την ευχαριστήση.

Ρώτησε τον φούρναρη, πού πήγε ή γυναίκα που του έδωσε το ψωμί. Του απαντά πως καμμιά γυναίκα δεν βγήκε από το μαγαζί του. Όταν μάλιστα είδε το ψωμί στα χέρια του ν’ αχνίζη και σ’ όλη την επαρχία τους να μην υπάρχη τέτοιο, έκθαμβος ένοιωσε πως ήταν η Παναγία.

Ξέσπασε σε δάκρυα συγκινήσεως και ο φούρναρης μ’ ευλάβεια έλαβε λίγο απ’ το ψωμί για ευλογία. Ευχαρίστησαν και οι δύο τη Θεοτόκο. Με το ψωμί αυτό πέρασε όλο τον υπόλοιπο καιρό που έλειπε απ’ το σπίτι του.

Το θαύμα αυτό τον έκανε ν’ αποφασίση τη μοναχική του αφιέρωση.

Μέσα στο κελλί του παπά Τύχωνα (1884-1968) κυκλοφορούσαν όλα ελεύθερα, από ζουζούνια μέχρι ποντίκια.

Κάποτε του είπε ένας Μοναχός, επειδή έβλεπε τα ποντίκια να χοροπηδούν:

-Γέροντα, θέλεις να σου φέρω μια γάτα;

Εκείνος απήντησε:

– Όχι, παιδί μου. Εγώ έχω μια γάτα, μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την γάτα. Έρχεται εδώ, την ταιζω, την χαϊδεύω, και μετά πηγαίνει στην καλύβα της κάτω στο λάκκο και ησυχάζει….

Ήταν μια αλεπού, ή οποία επισκεπτόταν τον Γέροντα τακτικά, σαν καλός γείτονας.

Μια φορά ένας επισκέπτης ο Θωμάς είδε απέναντι τον τάφο που από χρόνια είχε ανοίξει ο παπα-Τύχων και πρόσεξε την επιγραφή στον ξύλινο σταυρό, όπου μεταξύ άλλων έγραφε «ετών 8…».

Γεμάτος απορία για τον ογδόντα τον ρωτά: «Γιατί, Γέροντα, ογδόντα; Αν πας ενενήντα;».

Αλλά ο παπα-Τύχων, κουνώντας κατηγορηματικά το δάκτυλό του, απάντησε: «Όχι! Παπα-Τύχων ντεν πάει ενενήντα!».

Προγνώριζε, δηλαδή, την κοίμησή του.. η οποία συνέβη ένα χρόνο μετά την επίσκεψή του κ. Θωμά, όταν ο παπα-Τύχων ήταν 84 ετών.. (…)

Υποβρύχιος αλιέας βρέθηκε και συνελήφθη σε περιοχή του Αγίου Όρους

 

Χάθηκε, τον βρήκαν και τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με σειρά προστίμων. Πρόκειται για τον 45χρονο υποβρύχιο αλιέα για τον οποίο το Λιμενικό, έστησε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης στον κόλπο της Ιερισσού στο Άγιον Όρος, το Σάββατο.

Αφού τα στελέχη του Λιμενικού βεβαιώθηκαν ότι είναι καλά στην υγεία του, άρχισαν να του… βεβαιώνουν και παραβάσεις οι οποίες αφορούν σε άσκοπη μετακίνηση εκτός, μάλιστα, Δήμου καθώς ο 45χρονος φέρεται να είναι κάτοικος Θεσσαλονίκης, σε παράβαση της απαγόρευσης αλιείας που έχει επιβληθεί λόγω κορονοϊού αλλά και γιατί βρισκόταν σε περιοχή δικαιοδοσίας του Αγίου ‘Όρους, χωρίς άδεια.

Σύμφωνα με τον ΑΝΤ1 επιπλέον ο 45χρονος θα χρεωθεί, πιθανότατα, και τα έξοδα της επιχείρησης και της κινητοποίησης του Λιμενικού για την διάσωσή του, σύμφωνα με την ισχύουσα Κοινή Υπουργική Απόφαση, καθώς  αποδείχθηκε ότι δεν είχε κινδυνεύσει.

Τριήμερο σιωπής και αφαγίας για τους μοναχούς στο Άγιον Όρος

 

Τριήμερο απόλυτης σιωπής για τους μοναχούς στο Άγιον Όρος

Μετά τον εσπερινό της συγχωρήσεως ( το απόγευμα της Κυριακής )– και τις ευχές για Καλό Στάδιο και την πλούσια τράπεζα οι μοναχοί αποσύρθηκαν στα κελλιά τους και μέχρι την Τετάρτη το μεσημέρι θα προσεύχονται αδιαλλείπτως σε ατομική προσευχή χωρίς τροφή.Τράπεζα δεν θα υφίσταται μέχρι την Τετάρτη.Ορισμένοι θα απέχουν ακόμη και από το νερό.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας «Man Of God» με τον Αρη Σερβετάλη ως Άγιο Νεκτάριο

 

«Ο Άνθρωπος του Θεού», δείτε το πολυαναμενόμενο επίσημο τρέιλερ της ταινίας με τον Άρη Σερβετάλη να ενσαρκώνει τον Άγιο Νεκτάριο.

«Ο άνθρωπος του Θεού» η  διεθνής συμπαραγωγή, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Yelena Popovic και τη μουσική του βραβευμένου συνθέτη Zbegniew Preisner,  είχε προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες στις 09 Νοεμβρίου, με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από τον θάνατο του Άγιου Νεκτάριου, όμως η πανδημία προκάλεσε καθυστέρηση και θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2021 από την Feelgood Entertainment.

Πατήστε στο κέντρο το μικρό βέλος και κατόπιν το το τετραγωνάκι κάτω δεξιά για να μεγαλώσει η εικόνα.

Ο Άρης Σερβετάλης ενσαρκώνει τον ρόλο Αγίου Νεκταρίου συναντάται κινηματογραφικά με τον γνωστό Ρώσο ηθοποιό Alexander Petrov, τον Αμερικανό θρύλο Mickey Rourke και ένα cast εξαιρετικών Ελλήνων ηθοποιών (Χρήστος Λούλης, Καριοφυλλιά Καραμπέτη, Νικήτας Τσακίρογλου, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη, Μαρθίλια Σβάρνα, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Γιάννης Αναστασάκης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Βασίλη Κουκαλάνι, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μιχάλης Μητρούσης, Μιχάλης Οικονόμου, Τόνια Σωτηροπούλου, Κορίνα-Άννα Γκούγκουλη, Μάνος Γαβράς, Σαράντος Γεωγλερής, Παναγιώτης Μαρίνος).

Η ταινία μας ταξιδεύει στο χρόνο και παρακολουθούμε τον βίο του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος  παρά τη συκοφάντηση και τον πόλεμο που δέχθηκε από ορισμένους κληρικούς στην Αλεξάνδρεια, παρέμεινε πιστός στις αρχές του μέχρι το τέλος, εμπνέοντας τους ανθρώπους γύρω του.

Η αληθινή νηστεία

Καθώς η Κυριακή αυτή, η λεγόμενη στην εκκλησιαστική ορολογία Κυριακή της Τυρινής, μας προετοιμάζει και μας εισάγει στο πνεύμα της Α΄ εβδομάδας της νηστείας και βέβαια ολόκληρης της Μ. Τεσσαρακοστής, με τα βιβλικά αναγνώσματά της κάνει λόγο για μια πνευματικότητα που δεν σχετίζεται με την εξωτερική εμφάνιση αλλά με το εσωτερικό πραγματικό είναι του χριστιανού.

Η αληθινή και γνήσια πνευματική ζωή κατά την ευαγγελική περικοπή της Κυριακής από την Επί του όρους ομιλία του Ιησού (Ματθ. 6,14-21) εκδηλώνεται στα εξής τρία θέματα: α) στη συγχώρηση των αδελφών μας που μας κάνει να συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο της Εκκλησίας (συν-χώρηση), και που είναι συνέπεια της συγχωρήσεως που δίνει σ’ εμάς ο Θεός, β) στη νηστεία που γίνεται όχι για να φανεί στους ανθρώπους αλλά για να εκφράσει την ταπείνωσή μας ενώπιον του Θεού, και γ) στη συγκέντρωση άφθαρτων ουράνιων αγαθών και όχι επίγειων και φθαρτών.

Το αποστολικό ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους επιστολή του Απ. Παύλου επισημαίνει ανάλογες αλήθειες. Ας δούμε πρώτα το ανάγνωσμα σε μετάφραση:

«Αδελφοί, τώρα η τελική σωτηρία βρίσκεται πιο κοντά μας παρά τότε που πιστέψαμε. Η νύχτα όπου να ‘ναι φεύγει, και η μέρα κοντεύει να ‘ρθεί. Γι’ αυτό ας πετάξουμε από πάνω μας τα έργα του σκότους κι ας ενδυθούμε τα όπλα του φωτός. Η διαγωγή μας ας είναι κόσμια, τέτοια που ταιριάζει στο φως. Ας πάψουν τα φαγοπότια και τα μεθύσια, η ασύδοτη κι ακόλαστη ζωή, οι φιλονικίες κι οι φθόνοι. Ντυθείτε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και μην αφήνετε τον αμαρτωλό εαυτό σας να σας παρασύρει στην ικανοποίηση των επιθυμιών σας.  Να δέχεστε όποιον έχει ασθενική πίστη, χωρίς να επικρίνετε τις απόψεις του.  Για παράδειγμα, ένας πιστεύει πως μπορεί να φάει απ’ όλα, ενώ κάποιος άλλος, που έχει ασθενική πίστη, τρώει μόνο χόρτα.  Αυτός που τρώει απ’ όλα, ας μην περιφρονεί εκείνον που δεν τρώει· κι εκείνος που δεν τρώει, ας μην κατακρίνει εκείνον που τρώει, γιατί ο Θεός τον έχει δεχτεί στην εκκλησία του.  Ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις έναν ξένο υπηρέτη; Μόνο ο Κύριός του μπορεί να κρίνει αν στέκεται ή όχι στην πίστη του, γιατί ο Θεός έχει τη δύναμη να τον στηρίξει» (Ρωμ.13,11-14,4).

Ο Απ. Παύλος επισημαίνει εδώ τον κίνδυνο να επαναπαύεται ο χριστιανός στον ύπνο της αδιαφορίας. Είναι καιρός να ξυπνήσει. Το ξύπνημα αυτό είναι ένα υπαρξιακό εγερτήριο που συνοδεύεται από την απαλλαγή του από τα «έργα του σκότους» και την ένδυσή του με τα «όπλα του φωτός». Το μήνυμα αυτό το συμπυκνώνει ο Απόστολος στην προσταγή «Ἐνδύσασθε  τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν»= Ντυθείτε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό (Ρωμ. 13,14). Αυτό συνεπάγεται απαλλαγή του χριστιανού από το αμαρτωλό εγώ και τις επιθυμίες του. Το εγερτήριο αυτό σάλπισμα είναι αφύπνιση στον κόσμο της αγάπης. Λίγο πριν από το ανάγνωσμα ο Παύλος γράφει: «Όλες οι εντολές συνοψίζονται σε μια: «Ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου… γιατί η αγάπη είναι η τέλεια εκπλήρωση των εντολών του Θεού» (Ρωμ. 13,910).

Η προτροπή να ντυθεί κανείς τον Χριστό ανάγει στο γεγονός του βαπτίσματος, κατά το οποίο «όσοι βαφτιστήκαμε στο όνομα του Χριστού, έχομε ντυθεί τον Χριστό» (Γαλ. 3,27). Η ορολογία αυτή είναι συνήθης στον Απ. Παύλο. Οι μυούμενοι στις Μυστηριακές λατρείες της εποχής του Παύλου, δηλ. της Ελληνιστικής εποχής, περνούσαν από μια διαδικασία κατά την οποία φορούσαν τα ενδύματα που θεωρούνταν ενδύματα της θεότητας στην οποία εμυούντο και πίστευαν ότι έπαιρναν δύναμη απ’ αυτά. Ο Παύλος που δεν αγνοεί τι συνέβαινε στον περίγυρό του, ιδίως στη θρησκευτική περιοχή, υπενθυμίζει στους χριστιανούς ότι κατά το βάπτισμα ντύθηκαν τον ίδιο τον Χριστό, από τον οποίο προέρχεται η πραγματική δύναμη. Το ντύσιμο με τον Χριστό επαναλαμβάνεται και στην κατοπινή μετά το βάπτισμα ζωή του πιστού, ανανεώνεται δηλ. συνεχώς αυτή η στενή σχέση πιστού και Χριστού που έχει, εκτός από την ατομική κάθετη διάσταση της σχέσης του με τον Χριστό, και μια εξίσου σημαντική οριζόντια διάσταση που εκτείνεται στην αντιμετώπιση του άλλου ανθρώπου ως αδελφού. Πρακτική και ηθική συνέπεια αυτής της διάστασης είναι να μην κρίνει και, πολύ περισσότερο, να μην κατακρίνει τον αδελφό του που τηρεί ή που δεν τηρεί ορισμένες διατάξεις σχετικές με τις τροφές. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα, λέγει, να κρίνει έναν «ξένο υπηρέτη». Μόνο ο Κύριος μπορεί να τον κρίνει, γιατί μόνο ο Κύριος έχει τη δύναμη να τον στηρίξει στην πίστη.

Το επίπονο έργο του χριστιανού είναι να ενδυθεί με τα «έργα του φωτός», που ιδιαίτερα κατά την περίοδο αυτή είναι η νηστεία και η προσευχή, ώστε στο «στάδιο των αρετών», όπως ψάλλει η Εκκλησία μας, που «ηνέωκται», να «αθλήσει νομίμως». Αυτό είναι το ζητούμενο και όχι απλά και μόνο η αποχή από ένα είδος  τροφών που είναι παιδαγωγικό μέσο και όχι αυτοσκοπός.

Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας τη σχετική διδασκαλία της Κ. Διαθήκης τονίζουν επανειλημμένως ότι η αληθινή και ευάρεστη στον Θεό νηστεία δεν είναι η αποφυγή ορισμέ¬νου είδους τροφών που στην εποχή μας άλλωστε αποβλέπει και σε άλλες σωματικές σκοπιμότητες- αλλ’ η απαλλαγή από πάθη και φιλοδοξίες, από κακότητες και πονηριές, στα οποία είναι υπόδουλο το εγώ και με τα οποία αμύνεται ή και επιτίθεται έναντι των άλλων. Γιατί τελικά, κατά τα λόγια του ιδίου του Ιησού, εκείνο που μολύνει τον άνθρωπο δεν είναι ό,τι μπαίνει μέσα στο στόμα του και χωνεύεται στο στομάχι αλλά ό,τι βγαίνει από το στόμα σαν έκφραση του περιεχομένου της καρδιάς του (βλ. Μάρκ. 7,14-23). Αυτά βέβαια δεν σημαίνουν με κανένα τρόπο υποτίμηση της νηστείας, η οποία μαζί με την προσευχή αποτελούν τα φτερά που επιτρέπουν τον χριστιανό να φτάσει «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφεσ. 4,13).

Όταν ο χριστιανός έχει ενδυθεί τον Χριστό, τότε συνειδητοποιεί ότι Αυτός είναι το κέντρο της ζωής του. Αυτός είναι αρμόδιος να κρίνει και μάλιστα να στηρίξει στην πίστη τον αδύνατο αδελφό. Κάθε δική μας κρίση ή και κατάκριση του αδελφού σημαίνει σε τελευταία ανάλυση ιδιοποίηση και σφετερισμό του έργου του Ιησού Χριστού ως Κριτού και παράλληλα μαρτυρεί υποκριτική θρησκευτικότητα. 

Ιωάννης Καραβιδόπουλος

Ο κ. Ιωάννης Καραβιδόπουλος, είναι Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. ειδικός στην ερμηνεία της Καινής Διαθήκης

Όταν ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης είδε το ΦΩΣ

 

Γέρων Ελισσαίος Σιμωνοπετρίτης

Μια συγκλονιστική ιστορία αφηγείται ο Γέρων Ελισσαίος ο Σιμωνοπετρίτης, την στιγμή που ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης είδε το ΦΩΣ!!

Αχ, ο Γέροντας Αιμιλιανός… Το χαμόγελο του, η αγγελική φυσιογνωμία του, η γλυκύτητα της πρακτικής θεολογίας του.

Ο Γέρων Αιμιλιανός βίωσε αισθητά τη Χάρι του Θεού ήδη από νεαρή ηλικία, όταν ακόμη νεότατος, ούτε καν τριάντα ετών, ασκούνταν στην Ιερά Μονή Δουσίκου του Αγίου Βησσαρίωνος.

Μία νύχτα, στη Δουσίκου, κατά την ώρα που προσεύχονταν, εισήλθε σε διλήμματα σε ότι αφορούσε ορισμένες αποφάσεις που έπρεπε να πάρει για το μέλλον του. Θα έμενε ο Αιμιλιανός στο μοναστήρι;

Θα γινόταν ιεραπόστολος; Θα εμπλούτιζε τις γνώσεις του με σπουδές; Υπήρχαν και άλλες πολλές δυσκολίες από πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία του είχαν γεννήσει ένα πλήθος διλημμάτων.

«Μα, Θεέ μου, το πρόσωπο Σου θέλω να δω!!» ξέσπασε ο Αιμιλιανός. «Δε θέλω κάτι άλλο!!».

«Εκείνη την ώρα που φώναζε δυνατά» μάς μεταφέρει τα γεγονότα ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, Αρχιμ. Ελισσαίος, «το κελλί του το περιέλουσε ένα φως».

Δεν ήταν το φως της λάμπας, ούτε κάποιο συναφές με τα φώτα που γνωρίζουμε μέσα στον κόσμο.

«Και, τότε, κατάλαβε» διηγείται ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «ότι αυτός είναι ο Θεός: το φως!». Ήταν ο ίδιος ο Χριστός που είχε επισκεφθεί τον Αιμιλιανό.

«Το φως είναι ο Θεός» επισημαίνει εύστοχα ο Γέρων Ελισσαίος ο Σιμωνοπετρίτης. «Αυτό το φως που θα το ονομάζαμε: το φως που ξυπνάει την καρδιά».

Έτσι κάπως ξύπνησε η καρδιά του νεαρού Αιμιλιανού, ανακουφιζόμενος πια από τα διλήμματα του. «Τελείωσε» είπε από μέσα του, «θα μείνω στον μοναχισμό!»

+ Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Την ίδια νύχτα, όταν κατέβηκε ο Αιμιλιανός να λειτουργήσει, παρατήρησε γύρω από την Αγία Τράπεζα ότι όλα ήταν φως!

Συλλειτούργησε εκείνην τη νύχτα με τον παπά Δημήτριο τον Γκαγκαστάθη, με τον οποίον τα επόμενα χρόνια συνδέθηκε στενά και του απέδιδε μεγάλο σεβασμό.

Οι δυο τους, εκείνην τη νύχτα, είδαν τον ίδιον τον Άγιο Βησσαρίωνα να περνάει πίσω από την Αγία Τράπεζα κατά την ώρα του Χερουβικού.

«Τον είδες;» είπε ο πατήρ Δημήτριος.

«Μη μιλάς τώρα…» αποκρίθηκε ψιθυριστά ο Αιμιλιανός.

«Αυτή ήταν η αρχή της μυστικής του εμπειρίας» λέει ο Γέροντας Ελισσαίος για τον πολυαγαπημένο Γέροντα του, «η οποία μετά του άνοιξε τον δρόμο και τον έστρεψε ολοκληρωτικώς και πλήρως αφοσιωμένο προς τον μοναχισμό».

Ο Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης είχε πάντα ένα γλύκασμα στον λόγο του σαν να μιλούσε κάποιο πριγκιπόπουλο.

Χαλύβδωνε, όμως, τα όσα εξέφερε με μία σπάνια αυστηρότητα και ακρίβεια, που σου θύμιζε πρίγκιπα σε πόλεμο, ο οποίος δεν υποχωρεί στη λεπτομέρεια του οπλισμού του, στην άκρως επισταμένη προετοιμασία του στρατεύματος του.

Πηγή: Κ.Γ.Π. – Ιούλιος 2017

Πηγή: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

https://oikohouse.wordpress.com/

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ: ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

 

Πολλές και σημαντικές είναι οι αλλαγές που πραγματοποιούνται κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής στις ιερές ακολουθίες.

Στις πέντε νηστίσιμες ημέρες της εβδομάδας, (Δευτέρα έως Παρασκευή), δεν εφαρμόζεται το καθιερωμένο τυπικό: Το πρωί ακολουθία του Μεσονυκτικού και Όρθρου με ή χωρίς Θεία Λειτουργία και το απόγευμα η ακολουθία του Εσπερινού. Αιτία των αλλαγών είναι οι νέες Ακολουθίες που προστίθενται στην περίοδο αυτή: Η Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, που συνήθως τελείται Τετάρτη και Παρασκευή, οι Χαιρετισμοί και το Μέγα Απόδειπνο. Έτσι παρουσιάζονται οι ακόλουθες περιπτώσεις:

α. Το πρωί της Δευτέρας, Τρίτης και Πέμπτης τελούνται:

(1) Μεσονυκτικό και Όρθρος,

(2) Οι Ώρες (Α’, Γ’, ΣΤ’ και Θ’),

(3) Ο Εσπερινός του απογεύματος (στον οποίο, φυσικά, τιμάται ο Άγιος της επόμενης ημέρας).

β. Το πρωί της Τετάρτης και Παρασκευής τελούνται όλα τ’ ανωτέρω και στον Εσπερινό επισυνάπτεται και η Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

γ. Εάν η Προηγιασμένη πρόκειται να τελεσθεί το απόγευμα, τότε ή πρωινή ακολουθία αρχίζει κανονικά, σταματά όμως στην ΣΤ’ Ώρα και γίνεται απόλυση.

δ. Η Προηγιασμένη το απόγευμα αρχίζει με την Θ’ Ώρα, (κατά τη διάρκεια της οποίας ο Λειτουργός «παίρνει καιρό», με διαφορετικό τυπικό και ενδύεται πλήρη στολή) και μετά την απόλυση (της Θ’ Ώρας), συνεχίζει με το «Ευλογημένη ή Βασιλεία…» οπότε αρχίζει ο Εσπερινός με την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία.

ε. Το απόγευμα των τεσσάρων πρώτων ημερών (Δεύτερα έως Πέμπτη), στη θέση του Εσπερινού τελείται το Μέγα Απόδειπνο.

στ. Εάν το απόγευμα της Τετάρτης τελεσθεί η Προηγιασμένη, το Μέγα Απόδειπνο τελείται συνήθως μετά τη Θ. Λειτουργία (των Προηγιασμένων Δώρων).

ζ. Το εσπέρας της Παρασκευής των πέντε πρώτων εβδομάδων, τελείται στους Ναούς ακόμη μία νέα Ακολουθία: η προσφιλής στο λαό μας ακολουθία των Χαιρετισμών της Παναγίας (« Άγγελος πρωτοστάτης…» – «Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε») στο μέσο του Μικρού Αποδείπνου, κάθε φορά με μία «Στάση», και την πέμπτη εβδομάδα όλες οι Στάσεις μαζί – ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος.

Το πλήθος αυτό των Ακολουθιών εναρμονίζεται με το Ορθόδοξο λατρευτικό πνεύμα που θέλει τον πιστό επτάκις της ημέρας να αινεί τον Θεό (Ψαλμ. ριη’, 164), αλλά έρχεται στην καθημερινή πράξη και ζωή σ’ αντίθεση με το σύγχρονο πνεύμα του κόσμου, σύμφωνα με το όποιο ο άνθρωπος όχι μόνο δεν έχει ελεύθερο χρόνο, αλλ’ ούτε και την ανάλογη διάθεση… Υπάρχει δυστυχώς μεγάλη εκκοσμίκευση και σύγχυση στο μυαλό του.

Η Εκκλησία πάντως την περίοδο αυτή, γνωρίζοντας την κατάσταση του ανθρώπου, τον βοηθά να βρει το δρόμο του, προσφέροντας του τη λύση της συχνότερης συμμετοχής του στη λατρευτική ζωή. Όποτε ευκαιρεί και μπορεί να εξοικονομεί κάποιο χρόνο, να τον διαθέτει στον Θεό και να παρακολουθεί κάποια από τις πολλές Ακολουθίες. Έτσι και ο χρόνος θ’ αξιοποιείται καλύτερα και οι ευλογίες του Θεού θ’ αυξάνουν στους πιστούς που θα κάνουν τέτοιες θυσίες…

ΟΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟΙ

Το απόγευμα της Κυριακής της Τυροφάγου τελείται ο κατανυκτικός Εσπερινός της Συγνώμης.

Κατανυκτικός λέγεται, διότι ψάλλονται κατανυκτικά τροπάρια από το Τριώδιο, που το περιεχόμενο τους διαποτίζεται από βαθιά συναίσθηση της αμαρτωλότητας, πένθος, συντριβή, μετάνοια και θερμή ικεσία για άφεση αμαρτιών.

Εσπερινός Συγνώμης λέγεται, αυτός μόνον από τους κατανυκτικούς, διότι στο τέλος της Ακολουθίας ο λαός ασπάζεται το Ευαγγέλιο ζητώντας από τον Ιερέα συγγνώμη και στη συνέχεια και μεταξύ τους, ώστε συγχωρεμένοι να αρχίσουν τη Μεγ. Τεσσαρακοστή. Πρόκειται για μια ωραία συνήθεια, που καλό είναι να αναβιώσει.

Οι κατανυκτικοί Εσπερινοί τελούνται κάθε Κυριακή της Μεγ. Τεσσαρακοστής.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των Εσπερινών αυτών είναι ότι μετά την Είσοδο και το «Εσπέρας Προκείμενον», αλλάζει ο διάκοσμος της Αγίας Τραπέζης και η στολή του Ιερέως. Από πασχαλινή, λόγω της Κυριακής, μεταπίπτει σε πένθιμη, λόγω της Τεσσαρακοστής (αλλάζουν τα λευκά με πορφυρά -εφ’ όσον τον Χριστό δεν Τον πενθούμε ως άνθρωπο, αλλ’ ως Βασιλέα Θεό).

Στο τέλος του Εσπερινού ψάλλονται τα τροπάρια «Θεοτόκε Παρθένε…», «Βαπτιστά του Χριστού…» κ.λπ. και κατακλείονται με την ευχή του Αγίου Έφραίμ του Σύρου:

«Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω. Ναι, Κύριε, Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα έμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον άδελφόν μου ότι εύλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Λέγοντας την, κάνουμε και τρεις μεγάλες μετάνοιες. Ακολουθούν δώδεκα μικρές, ενώ λέμε μυστικώς το: «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και στο τέλος επαναλαμβάνεται το: «Ναι Κύριε, Βασιλεύ…» κάνοντας και τέταρτη μεγάλη μετάνοια.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Κάθε απόγευμα των ημερών Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης και Πέμπτης, ολόκληρης της Τεσσαρακοστής μέχρι Μεγ. Τρίτη, τελείται στους Ι. Ναούς (ή στο σπίτι μας, εάν δε μεταβούμε στο Ναό), η Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου.

Τις άλλες ήμερες της εβδομάδας τελείται το Μικρό Απόδειπνο (και ολόκληρο το χρόνο, πλην της Διακαινήσιμης εβδομάδας): Την Παρασκευή, τελείται μαζί με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας, ενώ Σάββατο και Κυριακή το διαβάζουμε σπίτι μόνοι μας.

Λέγεται Απόδειπνο, διότι είναι ακολουθία που γίνεται (κανονικά) μετά το δείπνο, δηλ. είναι η βραδινή προσευχή του Χριστιανού και Μέγα, λόγω της εκτάσεως του και για να διακρίνεται από το Μικρό Απόδειπνο.

Περιέχει (1) Ψαλμούς που διαβάζονται, (2) ωραιότατα και ποικίλα μικρά τροπάρια που ψάλλονται και (3) ευχές που αναγινώσκει ο Ιερέας. Είναι μία ωραιότατη Ακολουθία που περιέχει και το γνωστότατο τροπάριο: «Κύριε των Δυνάμεων μεθ’ ημών γενού άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των Δυνάμεων, έλέησον ημάς».

Προ του τέλους αναγινώσκεται η ευχή του Αγίου Έφραίμ «Κύριε καί Δέσποτα της ζωής μου…» .

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ

Την καθαρά Τετάρτη και συνήθως κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, μόνο στη Μεγ. Τεσσαρακοστή, τελείται στους Ιερούς Ναούς η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων για τον εξής λόγο:

Η Εκκλησία μας έχει σε χρήση τρεις Θείες Λειτουργίες κατά τις όποιες γίνεται θυσία. Τη Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Αγίου Βασιλείου και του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Η τρίτη γίνεται μία φορά το χρόνο, την ημέρα της εορτής του Αγίου, την 23η Οκτωβρίου. Του Αγ. Βασιλείου γίνεται δέκα φορές τον χρόνο: Την ήμερα της εορτής του (1η Ιανουαρίου), τις παραμονές Χριστουγέννων, Φώτων και Πάσχα, τις πέντε πρώτες Κυριακές της Μεγ. Τεσσαρακοστής και τη Μεγ. Πέμπτη. Τις άλλες ήμερες του έτους τελείται η Θ. Λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Όλες όμως αυτές οι Λειτουργίες έχουν πανηγυρικό και χαρμόσυνο χαρακτήρα. Επειδή η Μεγ. Τεσσαρακοστή είναι κατανυκτική και κάπως πένθιμη περίοδος, η Εκκλησία μας όρισε οι Λειτουργίες αυτές να τελούνται μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Σαρακοστής. Τις άλλες ημέρες της εβδομάδας δεν τελείται Θ. Λειτουργία.

Οι Χριστιανοί όμως τους πρώτους αιώνες είχαν τη συνήθεια να μεταλαμβάνουν τέσσερις και πέντε φορές την εβδομάδα, διότι εγνώριζαν ότι δεν ήταν δυνατόν να ζουν «εν Χριστώ» άνευ των Άχραντων Μυστηρίων, άνευ του Χριστού, που ο Ίδιος είπε ότι είναι «βρώσις και πόσις». «Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω. στ’, 54). Τότε, βέβαια, τα δισκοπότηρα μπορεί να ήταν «ξύλινα», αλλά οι Χριστιανοί ήταν «χρυσοί», με αγία ζωή. Σήμερα, παρότι, πολλές φορές, συμβαίνει το αντίθετο, οι Χριστιανοί μπορούν και πρέπει να κοινωνούν τακτικότερα, πάντοτε με άδεια του Πνευματικού τους, προσέχοντας πολύ τη ζωή τους.

Για να λυθεί λοιπόν το πρόβλημα της συχνής Θ. Κοινωνίας, η Εκκλησία καθόρισε να τελείται μόνο τη Μεγ. Τεσσαρακοστή η κατανυκτική Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων. Σ’ αυτή δε γίνεται πλήρης Θ. Λειτουργία, διότι ο Άρτος που θα χρησιμοποιηθεί καθαγιάζεται την προηγούμενη Κυριακή, εμποτίζεται στο Άγιο Αίμα του Κυρίου μας, φυλάσσεται στο Άγιο Αρτοφόριο της Αγίας Τραπέζης και προσφέρεται για Κοινωνία την ημέρα που τελείται η Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία.

Η Λειτουργία αυτή είναι, κανονικά, εσπερινή, γι’ αυτό είναι συνυφασμένη με Εσπερινό και οι Χριστιανοί, μέχρις ότου κοινωνήσουν, μένουν άσιτοι, δηλ. νηστικοί, από τα μεσάνυκτα μέχρι την ώρα της Θ. Κοινωνίας. Όσοι δεν μπορούν να κρατήσουν, πηγαίνουν στους Ναούς, που τελούν την Προηγιασμένη Λειτουργία πρωί, προς διευκόλυνση των πιστών, ή κοινωνούν Σάββατο ή Κυριακή.

Χαρακτηριστικά της Προηγιασμένης Λειτουργίας

α. Προηγείται της Προηγιασμένης, η ακολουθία της Θ’ Ώρας.

β. Με το «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός…» αρχίζει η Θεία Λειτουργία, στην αρχή της οποίας επισυνάπτεται ο Εσπερινός της επόμενης ημέρας.

γ. Όταν αναγιγνώσκονται τα «Προς Κύριον…» (Ψαλτήρι σε τρεις Στάσεις), συνήθως στο τέλος ακούγονται από το Ιερό ήχοι θυμιατού, (η Ωραία Πύλη είναι κλειστή). Εκείνη τη στιγμή ο Ιερέας μεταφέρει το Σώμα και Αίμα του Κυρίου από την Αγία Τράπεζα, όπου φυλάχθηκε από την Κυριακή, στην Ιερά Πρόθεση και γι’ αυτό οι πιστοί πρέπει να σηκώνονται και να παρακολουθούν νοερά και λογικά τα τελούμενα.

δ. Στη Μεγάλη Είσοδο (που γίνεται από το συντομότερο δρόμο), επειδή ο Ιερέας μεταφέρει το προηγιασμένο Σώμα και Αίμα του Χριστού μας – τον ίδιο τον Χριστό – οι Χριστιανοί γονατίζουν λατρευτικώς, επαναλαμβάνοντας μυστικώς το: «Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών…».

ε. Στο τέλος, αναγιγνώσκονται οι δύο Ψαλμοί: «Ευλογήσω τον Κύριον…» (ο 33ος) και «Υψώσω σε ο Θεός μου…» (ο 144ος), κατά τη διάρκεια των οποίων ο Ιερέας μοιράζει το αντίδωρο και μετά απολύει η Λειτουργία, με το «Δι’ ευχών…».

στ. Το αντίδωρο αυτό είναι το πρόσφορο από το οποίο ο Ιερεύς την Κυριακή έβγαλε τον Αμνό. Πολλοί αυτό το λένε «Παναγία» (επειδή από τα σπλάγχνα της βγήκε ο Χριστός). Γι’ αυτό το αντίδωρο στις Προηγιασμένες είναι συνήθως μικρό τεμάχιο).

ζ. Στις Προηγιασμένες Θ. Λειτουργίες δεν μνημονεύονται ονόματα ζώντων και τεθνεώτων, ούτε στην Ιερά Πρόθεση, ούτε στη Θεία Λειτουργία.

η. Στη Λειτουργία αυτή επίσης δεν τελούνται μνημόσυνα. Μπορούν να γίνουν μετά το «Δι’ ευχών…» Τρισάγια.

Μ’ αυτό τον ωραίο και σοφό τρόπο και διατηρώντας τον κατανυκτικό χαρακτήρα της περιόδου, έλυσε η Εκκλησία μας το ζήτημα της συχνής Θείας Κοινωνίας και ήδη οι πιστοί εκτιμώντας και «εκμεταλλευόμενοι» αυτή την πνευματική ευκαιρία, κατακλύζουν τους Ναούς, Τετάρτη και Παρασκευή, μεταλαμβάνοντας των Προηγιασμένων αυτών Θείων Δώρων.

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τη Μεγ. Σαρακοστή, στις 4 πρώτες εβδομάδες, κάθε Παρασκευή βράδυ, στο μέσο του Μικρού Αποδείπνου, αντηχούν οι θαυμάσιοι και προσφιλέστατοι στο λαό μας Χαιρετισμοί της Παναγίας («Άγγελος πρωτοστάτης…» -«Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε»).

Ψάλλονται τμηματικά, κάθε φορά και μια «Στάση» από τον Ακάθιστο Ύμνο, μαζί με τον εξαίρετο «Κανόνα» του (τα Τροπάρια των Χαιρετισμών), που περιέχει οκτώ ωδές και αρχίζει με το Τροπάριο: «Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος…».

Ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος ψάλλεται στον Όρθρο του Σαββάτου της Ε’ Κυριακής των Νηστειών, αλλά για ευκολία των πιστών τον ψάλλουμε αποβραδίς (την 5η Παρασκευή της Τεσσαρακοστής).

Οι Χαιρετισμοί συνδέθηκαν με τη Μεγ. Τεσσαρακοστή λόγω της μεγάλης Θεομητορικής εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη εορτή η οποία δεν έχει μεθέορτα, εξ αιτίας του χαρακτήρα της Σαρακοστής. Αυτή την έλλειψη έρχεται να καλύψει η ψαλμωδία του Ακάθιστου Ύμνου.

Το υμνολογικό αυτό κείμενο χρησιμοποιείται στην Εκκλησία μας περισσότερο από κάθε άλλο. Εκτός από τα Μοναστήρια και τους Ναούς στους οποίους γίνεται Απόδειπνο, πολλοί λαϊκοί συνηθίζουν να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας κάθε βράδυ μαζί με το Μικρό Απόδειπνο.

Ο Ακάθιστος Ύμνος είναι «Κοντάκιο». Είναι δηλ. ύμνος ανάλογος προς τους «Κανόνες». Η ονομασία του οφείλεται μάλλον στο κοντό ξύλο στο οποίο η μεμβράνη με τον ύμνο ήταν τυλιγμένη. Το πρώτο τροπάριο του Ύμνου λέγεται «Προοίμιον»: «Το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει…» το όποιο αργότερα αντικαταστάθηκε με το πασίγνωστο: «Τη Ύπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…». Ακολουθούν οι 24 «Οίκοι» από το Α μέχρι το Ω. Κάθε έξι γράμματα (κάθε έξι «Οίκους») έχουμε μία «Στάση». Η τελευταία λέξη κάθε «Οίκου» πού επαναλαμβάνει ο λαός, σαν σύντομη ικεσία, λέγεται «εφύμνιον» και υπάρχουν δύο: Το «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε» και το «Αλληλούια». Το πρώτο «εφύμνιον» για τους περιττούς «Οίκους» που περιλαμβάνουν 156 «Χαίρε» και το δεύτερο, για τους αρτίους.

Θέμα του Ακάθιστου Ύμνου:

Στο πρώτο μέρος (Α-Μ, στις δύο πρώτες «Στάσεις»), υμνείται η ενανθρώπιση του Κυρίου. Αρχίζει με τον Ευαγγελισμό της Παρθένου («Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω τω Χαίρε…»), συνεχίζει με τη σύλληψη του Χριστού από την Παναγία, την επίσκεψη της στην Ελισάβετ, τους λογισμούς του Ιωσήφ, την προσκύνηση των Ποιμένων και των Μάγων, τη φυγή στην Αίγυπτο και την Υπαπαντή του Κυρίου.

Στο δεύτερο μέρος (Ν-Ω) υμνείται ηή δυνατότητα θεώσεως του ανθρώπου χάρη στη σάρκωση του Κυρίου και η θεομητορική αξία της Παναγίας. Και όλα τ’ ανωτέρω με θαυμάσιες ποιητικές αποστροφές και εγκώμια που περιλαμβάνουν επιτυχέστατες αντιθέσεις και ωραιότατες θεολογικές εικόνες.

Ο «Ακάθιστος Ύμνος», σύμφωνα με την παράδοση, ονομάστηκε έτσι για τον έξης λόγο: Το έτος 626 ηή Κων/πολη πολιορκήθηκε συγχρόνως από τους Αβάρους (ξηρά) και τους Πέρσες (ξηρά και θάλασσα) για μήνες. Ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος απουσίαζε στην Ασία. Ο κίνδυνος πτώσεως της Πόλεως ήταν πολύ μεγάλος. Στην άμυνα πρωτοστάτησε ο Πατριάρχης Σέργιος. Έτσι οι λίγοι μαχητές, μαζί με τον κλήρο και το λαό, ζητώντας τη βοήθεια του Θεού (με προσευχές και Παρακλήσεις) και στηρίζοντας τις ελπίδες τους στην Προστάτριά τους, την «Υπέρμαχο Στρατηγό», την Υπεραγία Θεοτόκο, αντιστέκονταν απεγνωσμένα. Και, ω του θαύματος, ένας φοβερός ανεμοστρόβιλος κατέστρεψε τα πλοία των Περσών, με αποτέλεσμα να λυθεί η πολιορκία. Η Βασιλεύουσα εσώθη! (ήταν 8 Αυγούστου). Τότε «ορθοστάδην όλος ο λαός» έψαλλε τον Ύμνο αυτό, ο οποίος από τότε ονομάστηκε Ακάθιστος. Τα νικητήρια αποδόθηκαν στην Προστάτριά της Κωνσταντινουπόλεως, την Υπεραγία Θεοτόκο, που πάντα σκέπει και προστατεύει το έθνος μας.

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

Την Τετάρτη απόγευμα, μεταξύ Δ’ και Ε’ Κυριακής των Νηστειών, ψάλλεται η ακολουθία του «Μεγάλου Κανόνος», στο μέσο του Μικρού Αποδείπνου. Κανονικά είναι ο Όρθρος της επομένης και μπορεί να τελείται αγρυπνία με Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων.

Κανόνες είναι μεγάλοι ύμνοι, οι οποίοι αποτελούνται από μικρότερες ενότητες που λέγονται Ωδές (από το ρήμα άδω). Κάθε ωδή αποτελείται από τον Ειρμό (την πρώτη δηλ. στροφή) και τα υπόλοιπα 3-4 συνήθως Τροπάρια (τρέπονται, δηλ. ψάλλονται όπως το πρώτο, ο ειρμός). Κανόνες υπάρχουν με διάφορο αριθμό ωδών. Υπάρχουν Κανόνες με δύο ωδές, με τρεις (τριώδιο), με τέσσερις, πέντε μέχρι εννέα ωδές (εννέα είναι και οι Βιβλικές Ωδές).

Ο Κανών αυτός λέγεται Μέγας, λόγω του πλήθους των τροπαρίων που περιέχουν οι εννέα ωδές του. Σ’ αυτά περιλαμβάνονται σήμερα και τα τροπάρια που πρόσθεσαν μεταγενέστεροι υμνογράφοι: για την Οσία Μαρία και για τον ίδιο, τον Άγιο Ανδρέα. Έτσι στο σύνολο του ο Μέγας Κανών έχει 11 Ειρμούς, (η β’ και γ’ Ωδή έχουν από 2 Ειρμούς) και 250 Τροπάρια! (η β’ Ωδή έχει 41 Τροπάρια).

Συγγραφέας του Μ. Κανόνα είναι ο Άγιος Ανδρέας, ο Ιεροσολυμίτης. Ήταν Μοναχός της Ι. Μονής του Αγίου Σάββα. Εχρημάτισε γραμματέας του Πατριάρχου Ιεροσολύμων, συμμετείχε στην ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο το 680 και μετά, αφού εξελίχθηκε στα διάφορα εκκλησιαστικά υπουργήματα, εκλέχθηκε Αρχιεπίσκοπος Κρήτης.

Συνέγραψε πολλούς κανόνες και διάφορα συγγράμματα. Το σπουδαιότερο υμνογραφικό του έργο είναι ο Μέγας Κανών που θεωρείται το «κύκνειο» του άσμα. Απέθανε γύρω στο 740, στη Λέσβο, όπου βρέθηκε, είτε επιστρέφοντας στην Κρήτη από την Κων/πολη, είτε εξόριστος, ως υποστηρικτής των Αγίων Εικόνων.

Περιεχόμενο του Μ. Κανόνα: Ανατρέχει σ’ όλα τα πρόσωπα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης προβάλλοντας τις πράξεις – καλές ή κακές -των δικαίων προς μίμηση και των αδίκων προς αποφυγή.

Η κεντρική ιδέα του Κανόνα είναι η μετάνοια. Αυτή θεωρεί ο Ποιητής θύρα του Παραδείσου. Εφ’ όσον δεν έχουμε καρπούς μετανοίας, ας προσφέρουμε στον Θεό τη συντετριμμένη καρδία μας και ας αναγνωρίσουμε την πνευματική μας πτωχεία.

Ολόκληρο το πένθιμο και κατανυκτικό περιεχόμενο του αριστουργήματος αυτού συνοψίζεται στο Τροπάριο: «Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τί καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι (πρόκειται να θορυβηθείς) ανάνηψον ούν, ίνα φείσηταί σου (σύνελθε λοιπόν για να σε λυπηθεί) Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών». Ο Μ. Κανόνας ψάλλεται τμηματικά τις τέσσερις πρώτες ημέρες της «Καθαράς Εβδομάδος», (Δευτέρα έως Πέμπτη), μαζί με το Μέγα Απόδειπνο.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΝΤΙΔΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΗΝ EUROVISION

 

Επιστολή συμπαράστασης προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου αποφάσισε να στείλει,χθες Δευτέρα 8 Μαρτίου, η Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους με αφορμή την πανευρωπαϊκή προβολή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο το οποίο υμνεί τον διάβολο και την λατρεία αυτού και μάλιστα προωθείται από το κρατικό κανάλι ΡΙΚ της Κύπρου.

Σύμφωνα με πληροφορίες του www.ope.gr, η Ιερά Κοινότητα και οι Πατέρες του Αγίου Όρους αναφέρουν στην επιστολή τους προς τον Μακαριώτατο ότι οι ίδιοι πάντοτε επιδεικνύουν ευαισθησία σε θέματα που αφορούν την παράδοση του Κυπριακού λαού. Άλλωστε όπως είναι γνωστό στο Άγιο Όρος είναι αρκετοί οι Κύπριοι Μοναχοί αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των προσκυνητών προέρχονται από την Κύπρο.

Σύμφωνα με το περιεχόμενο της ίδιας επιστολής το τραγούδι αυτό προσβάλλει την πνευματική παράδοση της Κύπρου και την ελληνορθόδοξη συνείδηση του λαού αυτής.

Ευχή και αίτημα των Πατέρων του Αγίου Όρους είναι η απόσυρση του τραγουδιού αυτού ειδικά σε μια περίοδο που στην Κύπρο χρειάζεται περισσότερη προσευχή και πίστη στο Χριστό.

Συγχαίρουν την Εκκλησία της Κύπρου και τον Μακαριώτατο για τη σθεναρή στάση που κράτησε γι’ αυτή την περίσταση.

ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΗ ΜΑΡΤΙΟΥ

 

Την παράταση των μέτρων απαγόρευσης εισόδου στο Άγιον Όρος μέχρι 31 Μαρτίου 2021 αποφάσισε σήμερα η Ιερά Κοινότητα με σκοπό την αποφυγή της διάδοσης του κορωνοϊού.

Μετά από την σημερινή σύναξη των αντιπροσώπων των Ιερών Μονών (Δευτέρα 8 Μαρτίου στις Καρυές του Αγίου Όρους), αφού συζητήθηκε η εξέλιξη της Πανδημίας και συνυπολογίστηκαν και οι αποφάσεις της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του αόρατου εχθρού που απειλεί την ανθρωπότητα αποφασίστηκε η παράταση των μέτρων.

Αυτό σημαίνει ότι η επίσκεψη των πιστών δεν θα επιτραπεί μέχρι τέλος του μήνα Μάρτη για να αποφευχθεί η διασπορά.

Ωστόσο οι μετακινήσεις μεταξύ των Μονών θα γίνεται μόνο μετά από τις κατάλληλες εξετάσεις αν κριθεί αναγκαίο.

Η κάθε Ιερά Μονή άλλωστε έχει λάβει τα μέτρα της και όσοι εργάζονται ή εγκαταβιούν στις Ιερές Μονές έχουν ήδη φροντίσει για τις εξετάσεις.

Την ίδια ώρα οι Ιερές Ακολουθίες όπως και οι Λιτανείες τελούνται κανονικά και προς ενίσχυση αλλά και προστασία του πιστού λαού.

Όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία

 

Δεν πήγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο Άγιον Όρος να βρει ένα κατάλληλο μέρος να περάσει καλά, έστω και πνευματικά, όπως θα νόμιζε κανείς.

Είχε καημό μέσα του. Καθώς τότε ήταν πιο γνήσιοι οι άνθρωποι, ήταν πιο ειλικρινείς, όσοι είχαν έφεση, έβλεπαν ότι κάτι δεν ήταν καλό μέσα τους, και ήθελαν αυτό να αλλάξει, να διορθωθεί. Πήγε λοιπόν και έμεινε σ’ ένα ασκητήριο που είναι πάνω από τη Μεγίστη Λαύρα στους πρόποδες του Άθω, και εκεί επί τρία ολόκληρα χρόνια η κύρια προσευχή του ήταν: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος».

Ο άγιος Γρηγόριος, όπως και άλλοι άγιοι πιο παλιά, είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία. Και αργότερα, όπως ξέρουμε, είχαν ιδιαίτερη ευλάβεια ο άγιος Νικόδημος και ο άγιος Νεκτάριος. Οι άγιες δηλαδή ψυχές που ζητούν τον Χριστό, που αγαπούν τον Χριστό, περνούν από κει που ασφαλέστερα θα βρουν τον Χριστό και, αν θέλετε, γρηγορότερα θα βρουν τον Χριστό και επιτυχέστερα.

Όπως λέγαμε και άλλη φορά, όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία και διαχέονται όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους αγγέλους. Αυτό το τονίζει ο άγιος Γρηγόριος στην όλη διδασκαλία του. Τα πίστευαν αυτά οι άγιοι, και έτσι είναι. Είχαμε αναφέρει, αν ενθυμείσθε, και το τροπάριο του αγίου Ανδρέου Κρήτης: «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα…» Και στη συνέχεια λέει ακριβώς αυτό, ότι μεταδίδει και στους αγγέλους και στους ανθρώπους το πλήρωμα «των εκ Θεού δωρεών».

Παρακαλώ, όσοι τυχόν έχετε κάποιες επιφυλάξεις ως προς αυτά, αφήστε τις κατά μέρος αυτή την ώρα. Καθόλου δεν είναι δύσκολο να τα δεχθεί κανείς αυτά, όταν ο ίδιος ο Θεός, που αποφάσισε να γίνει άνθρωπος, τίμησε αυτό το πρόσωπο που λέγεται Παναγία. Το τίμησε όχι απλώς με το να το πλησιάσει, με το να μιλήσει, αν θέλετε, μαζί του, αλλά με το να λάβει την ανθρώπινη φύση από την Παναγία και να κυοφορηθεί όπως κάθε άνθρωπος. Ποιoς είσαι εσύ, όποιος κι αν είσαι, που θα έλθεις να πεις δεν ξέρω τι; Ποιoς είσαι; Ο Θεός σκύβει εδώ.

Βέβαια, ο Θεός ετοίμασε αυτό τον ναό που λέγεται Παναγία, όπως ψάλλουμε: «Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος…» Αλλά όμως η Παναγία συμμετέχει, είναι συνεργός, επειδή δεν είναι ένα άψυχο όργανο, αλλά είναι λογικό πλάσμα και παραδίνεται σ’ αυτό που θέλει να κάνει ο Θεός και δίνει την όλη βούλησή της, την όλη διάθεσή της. Όπως κι αν έχει το πράγμα, ο άνθρωπος είναι συνεργός.

Επομένως, τιμάται αυτό καθεαυτό το πρόσωπό της. Δεν λένε λοιπόν τυχαία οι άγιοι ότι δέχεται όλες τις ευλογίες η Παναγία από τον Θεό και διοχετεύονται δια μέσου αυτής προς όλα τα λογικά κτίσματα, τους αγγέλους και τους ανθρώπους.

Και, αν θέλετε, για να το καταλάβουμε καλύτερα το όλο θέμα, να πω και αυτό, ότι μετά τη σάρκωση του Χριστού ακόμη και οι άγγελοι είναι πλησιέστερα προς τον Θεό, απ’ ό,τι ήταν. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και έτσι, όπως λέγαμε και άλλη φορά, τιμήθηκε ο άνθρωπος τρόπον τινά περισσότερο από τους αγγέλους, διότι ο Χριστός δεν έγινε άγγελος, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να σωθούν οι πεπτωκότες άγγελοι, και οι άλλοι άγγελοι ήταν στερεωμένοι στο αγαθό.

Ο άνθρωπος ήταν ο πεπτωκώς, και έπρεπε λοιπόν ο Κύριος να γίνει άνθρωπος. Και δια μέσου του ανθρώπου-Χριστού, ο οποίος έλαβε από την Παναγία την ανθρώπινη φύση, και οι άγγελοι προσλαμβάνουν όλο και περισσότερο το φως του Θεού.

Δεν είναι λοιπόν αυτά υπερβολές, όπως θα έλεγε, όπως θα νόμιζε κανείς, και κακώς μερικοί διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις. Οι μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας έτσι ευλαβούνταν την Παναγία, έτσι τιμούσαν την Παναγία. Και βλέπουμε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά να έρχεται στο Όρος, να κάθεται σ’ ένα κελάκι και να φωνάζει: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος, Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος». Τρία ολόκληρα χρόνια η κυρίως προσευχή του ήταν αυτή. Όχι ότι δεν έκανε άλλες προσευχές, αλλά η κυρίως προσευχή ήταν αυτή.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Το μυστήριο της σωτηρίας»

Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 234

ΗΓ. ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE: ΓΕΛΟΙΟ ΤΟ ΑΝΤΙΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ- Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Πως εξελίσσεται το ζήτημα της πανδημίας και πως το βιώνετε εσείς ο ίδιος στο Άγιο Όρος; Η πανδημία που περνούμε τώρα αυτή την περίοδο είναι κάτι το πρωτοφανές για όλο τον κόσμο, όχι μόνο για μένα αλλά για όλους τους ανθρώπους. Είναι παγκόσμιο φαινόμενο γι’αυτό λέγεται Πανδημία. Πανδημίες είχαμε πάντα μέσα στην ιστορία. Όσοι διαβάζουμε, ακούμε και μαθαίνουμε γνωρίζουμε ότι υπήρχαν. Το ξεχωριστό σε αυτή την Πανδημία είναι ότι πλέον δεν τη διαβάζουμε μέσα από την ιστορία αλλά τη ζούμε εμείς οι ίδιοι. Η πανδημία θα εξελιχθεί θα κάνει το γύρο της, θα πρέπει να περάσουμε αυτά που περνάμε και όπως τα περνάμε, και θα τελειώσει, κάποια στιγμή θα τελειώσει. Το μέγα πρόβλημα όμως είναι ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας δεν μπορούμε σαν άνθρωποι, όχι σαν χριστιανοί μόνο,γενικώς σαν άνθρωποι να διαχειριστούμε μία τέτοια κρίση, ένα πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Την πανδημία δεν μπορούμε να τη διαχειριστούμε, ειδικότερα για μας τους Χριστιανούς που είμαστε αγωνιστές του πνεύματος, ο χριστιανός είναι αθλητής ο οποίος προσπαθεί να μάθει τον εαυτό του, να τον ελέγχει και να τον τιθασεύει, φανήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων. Δεν μπορούμε να δείξουμε ποιος είναι ο πραγματικός χριστιανός στον κόσμο, να δείξουμε ότι η έννοια της υπακοής είναι δεδομένη, όχι της ανυπακοής. Όταν δηλαδή έρχεται σαν σώμα η Εκκλησία, σαν αρχή που είμαστε όλοι κάτω από την αρχή και σου λέει κάτι, παίρνει την ευθύνη επάνω της. Πραγματική ευθύνη δεν έχει κανένας χριστιανός τη στιγμή που την αναλαμβάνει η ίδια η εκκλησία. Αναλαμβάνει την ευθύνη και λέει ”παιδιά μου κάνετε αυτό, συντασσόμεθαμε τους ειδικούς και με την Πολιτεία που έχει την ευθύνη για την υγεία όλων, όχι μόνο των χριστιανών αλλά όλων των ανθρώπων και συντασόθεμα με αυτά τα μέτρα.” Άρα εμένα σαν χριστιανό αυτό που με διέπει είναι η υπακοή. Άρα εγώ θα κάνω υπακοή στην Αρχή μου που είναι η Εκκλησία μου. Τώρα το πώς έχουν αναγάγει σε πνευματικά θέματα όλα αυτά τα ζητήματα το αν θα φοράμε ή δεν θα φοράμε μάσκα, είναι πολύ λυπηρό γιατί δείχνει το πόσο χαμηλά έχουμε την πίστη μας. Δηλαδή βάζουμε στην ίδια ζυγαριά την πίστη μας με τη μάσκα, δηλαδή εάν φοράω μάσκα έχω χαμηλή πίστη,εάν δεν φοράω έχω υψηλή πίστη. Αυτό μας δείχνει το πόσο πραγματικά πιστεύουμε. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της αναταραχής είναι αυτή η διχόνοια που προκαλείται. Δυστυχώς εάν κρατούσαμε από την αρχή, όταν πρώτοακούστηκε το πρόβλημα της πανδημίας στη χώρα μας, στοιχειωδώς τα πρώτα τα μέτρα τα ελαφριά, θα ήμασταν όλοι πολύ άνετοι τώρα, αλλά δυστυχώς ακούγονταν περισσότερο κάποιες φωνές, οι οποίες ήταν λίγες, γιατί ο περισσότερος κόσμος έκανε και υπακοή, έδειξε και υπομονή και δείχνει και υπομονή ακόμη, κρατάει τα μέτραπροσπαθεί και φυλάγεται, αλλά δυστυχώς αυτοί οι λίγοι επέβαλλαν αυτή τη δύσκολη κατάσταση που ζούμε τώρα. Δεν θέλουν να το παραδεχτούν, δεν θέλουν να το δουν κατάματα και δυστυχώς όλοι υποκείμεθα και το αποτέλεσμα και του lockdown που περνούμε τώρα και αυτή την εξέλιξη είναι αποτέλεσμα πιστεύω αυτής της, να το πω έτσι, δεν μου αρέσει αυτή η έκφραση, αλλά θα το πω: σαν ανεγκεκεφαλιά κάποιων, ο εγωισμός κάποιων, που θέλανε να φανούν πιο πάνω από τους υπόλοιπους, να φανούν πιο ειδικοί των ειδικών. Δεν έχω δει κάποιον να διαμαρτύρεται όταν κάνει το παιδί του τα εμβόλια που πρέπει να κάνει μέχρι να φτάσει σε κάποια ηλικία, όλα τα παιδιά και εμείς και όλοι και μέχρι και σήμερα όλα τα παιδιά κάνουν κάποια εμβόλια. Κανείς δεν έκανε το κίνημα του εμβολίου και να ρωτήσει τι περιέχουν αυτά τα εμβόλια. Γιατί τώρα να γίνεται αυτό. Το χειρότερο είναι ότι γινόμαστε όλοι οι ειδικοί γινόμαστε όλοι οι γιατροί και επιστήμονες και δεν ξέρω πού θα βγάλει αυτό το πράγμα. Εγώ αυτό που λέω και πως το βιώνω και εγώ προσωπικά και στο Άγιον Όρος, εφιστώ την προσοχή. Θέλει σοβαρότητα, θέλει να δείξουμε αγάπη ο ένας προς τον άλλον, θέλει να δείξουμε υπομονή. Δοκιμάζεται η πίστη μας. Από την άποψη ότι πρέπει να κάνουμε υπομονή για να περάσει. Κάνοντας υπομονή, ελπίζεις. Αν δεν ελπίζεις δεν κάνεις υπομονή, αγχώνεσαι και τρελαίνεσαι. Όταν κάνεις υπομονή, ελπίζεις. Και τι ελπίζεις, σε κάτι που πιστεύεις. Άρα εάν πιστεύουμε πραγματικά στο Θεό και στο Χριστό μας ο οποίος είναι η ελπίδα μας, πρέπει να κάνουμε υπομονή. Γιατί αυτός είναι πάνω από όλους και από όλα. Αυτός επιτρέπει και Αυτός αποτρέπει. Πώς βλέπετε τη στάση της εκκλησίας στο θέμα της πανδημίας από την αρχή έως τώρα; Καταρχάς δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος που θα κρίνω την εκκλησία. Η στάση της εκκλησίας ήταν επίσημα η επίσημη φωνή της εκκλησίας. Από τη μεριά του Οικουμενικού Πατριάρχου του Πατριαρχείου μας που ανοίκει το Άγιον Όρος και από την μεριά της Εκκλησίας της Ελλάδος που ανήκει η υπόλοιπη Ελληνική επικράτεια. Και οι δύο στάσεις ήταν να συνταχθούμε με τα μέτρα που επιτάσσει η Πολιτεία, η ελληνική κυβέρνηση και οι ειδικοί. Μέσα σε αυτό το διάστημα από τον Μάρτιο όταν ξεκίνησε (η πανδημία) μέχρι και τώρα δεν είναι κρυφό υπήρξαν κάποιες φωνές οι οποίες αντιδρούσαν. Εγώ ήμουν κάθετα αντίθετος στις φωνές που αντιδρούσαν. Δε σου απαγορεύω να έχεις την άποψη σου. Όπως έχω και εγώ την άποψή μου το καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Αλλά σε περιόδους κρίσης, ειδικές περιόδους, όπως είναι μία πανδημία που περνάει μία φορά στα 100 χρόνια, πρέπει αυτές οι καταστάσεις να μας ενώνουν ακόμη περισσότερο και όχι να μας διχάζουν. Δυστυχώς αυτές οι φωνές δίχασαν τον κόσμο, μπέρδευαν τον κόσμο. Εκεί ήταν που κάπου ο κόσμος έχει χάσει λίγο από την εμπιστοσύνη του. Γιατί όταν κάνει το λάθος ένας ο οποίος είναι ρασοφόρος,δυστυχώς, υπάρχει αυτή η νοοτροπία σε πολλούς να στιγματίζεται όλη η εκκλησία. Όταν κάνει το λάθος ένας. Δεν παύει μέσα στο χώρο της εκκλησίας αυτοί που ζουν και είτε είναι στα ανώτερα κλιμάκια του κλήρου είτε σε όλα τα επίπεδα δεν παύουν και αυτοί να είναι άνθρωποι και να έχουν τις απόψεις τους και να κάνουν και κάποιο λάθος. Είναι μέσα στη ζωή και ανθρώπινο να κάνουν κάποιο λάθος. Τι μας διασφαλίζει η υπακοή στην εκκλησία; Όταν λέει η αρχή, όταν λέει η εκκλησία να κάνουμε αυτό, οφείλουμε εμείς σαν καλοί χριστιανοί να υπακούσουμε. Αυτό που είπα και προηγουμένως, να υπακούσουμε. Κάνοντας αυτή την υπακοή, δεν έχουμε πνευματική ευθύνη, αν συμβεί κάτι και πέραν όλων των άλλων θα δείξουμε στους υπόλοιπους τι εστί Χριστιανός. Πώς θα πούμε στους ανθρώπους που δεν είναι κοντά στο Χριστό που δεν είναι μέσα στο χώρο της εκκλησίας ότι το να είσαι χριστιανός είναι χαρά είναι ζωή είναι φως, όταν εμείς οι χριστιανοί εξαπολυουμε οργή, θυμό, κατάρες εναντίον όσων διαφωνούν μαζί μας; Φαίνεται τελείως έξω από το Χριστό. Δυστυχώς αυτά στιγμάτισαν το σύνολο της εκκλησίας. Ήταν αυτό το λάθος, ήταν κάποιες φωνές μεμονωμένες. Η διαφορά με τις προηγούμενες πανδημίες,από αυτήν που περνούμε τώρα (του κορονοϊού), είναι ότι την βοηθάει η διάδοση της μέσω του διαδικτύου. Στις προηγούμενες πανδημίες δεν υπήρχε διαδίκτυο. Δεν υπήρχε αυτή η διάδοση των νέων, των ειδήσεων και των γεγονότων. Σήμερα όμως αυτό που περνάμε γίνεται και το έχουν σαν όπλο τους αυτοί που θέλουν να δημιουργούν ταραχή, αναστάτωση και διχασμό στον κόσμο. Εκμεταλλεύονται την δυνατότητα που τους δίνεται μέσω του διαδικτύου, όποτε βρίσκει ο ιός την δύναμη να κολλάει πλέον όχι μόνο με την επαφή αλλά κολλάει και μέσω του διαδικτύου. Δεν στιγματίζω το διαδίκτυο αλλά τη χρήση συγκεκριμένων ανθρώπων (του διαδικτύου). Βλέπουμε ότι πέρασαν τόσοι μήνες.Πέρασε μία περίοδος που κάναμε μία παύση από τα lockdown και τους περιορισμούς. Ξαναμπήκαμε σε μία περίοδο στην οποία άρχισαν να σφίγγουν τα μέτρα (το lockdown)τους περιορισμούς. Φτάσαμε στο lockdown που ζούμε τώρα ,σε αυτό τον αποκλεισμό. Πρέπει να μείνουμε όλοι στον εγκλεισμό, μέσα στα σπίτια μας. Παρόλα αυτά βλέπουμε ότι δεν είναι κάτι το ξένο πλέον, η διασωλήνωση στο νοσοκομείο ή ακόμη χειρότερα ο θάνατος. Έχουν χτυπήσει τις πόρτες όλων. Παρόλο που ο θάνατος έχει χτυπήσει τις πόρτες όλων, εξακολουθούν κάποιοι να είναι όχι απλά γραφικοί,αλλά δυστυχώς να είναι και επικίνδυνοι πλέον για τη δημόσια υγεία. Ποια η γνώμη σας για τα μέτρα που έχουν ορίσει οι ειδικοί αλλά και για το ζήτημα του εμβολίου καθώς από ότι φαίνεται πηγαίνουμε σε μία νέα εποχή πλέον δηλαδή αυτό που αναφέρατε πριν από λίγο για αυτούς που βλέπουν το εμβόλιο σαν μία πολύ καλή λύση και σε αυτούς που δεν θέλουν να εμβολιαστούν; Το λεγόμενο αντιεμβολιαστικό κίνημα, που από ότι φαίνεται αρχίζει να μεγαλώνει και εδώ . Ποια η γνώμη σας για αυτό και ποια η γνώμη σας για τα μέτρα που έχουν ορίσει οι ειδικοί Το λέει και η λέξη οι ειδικοί. Όταν είναι κάποιος ειδικός έχει εξειδικευτεί σε κάποιον τομέα. Άρα όταν έχουμε πανδημία όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα το οποίο άπτεται της υγείας και όχι μόνο της προσωπικής υγείας, αλλά της Δημόσιας Υγείας θα ρωτήσουμε τους ειδικούς. Είναι οι επιστήμονες και οι γιατροί, αυτούς θα ρωτήσουμε. Εγώ αν αρρωστήσω θα πάω στο γιατρό, θα παω στο νοσοκομείο, έτσι και σε μία τέτοια περίπτωση θα ρωτήσουμε τους ειδικούς. Σε συνεννόηση η ελληνική πολιτεία με τους ειδικούς ορίζουν κάποια μέτρα. Πως πρέπει να διαχειριστούμε μία κατάσταση. Η πολιτεία πρέπει να συμφωνεί ή όχι με τους ειδικούς και να παίρνει τις αποφάσεις για την εκτέλεση των απαιτούμενων πράξεων. Ο τρίτος παράγοντας, ο βασικός είμαστε εμείς, να δείξουμε αυτή την ευθύνη την υπεύθυνη σταση που έχουμε δείξει έως τώρα. Έτσι όπως έχει εξελιχθεί η κατάσταση πρέπει να δείξουμε αυτή την υπευθυνότητα και να σεβαστούμε τους ειδικούς και την πολιτεία. Υπάρχει αυτό το αντιεμβολιαστικό κίνημα το οποίο εγώ το θεωρώ, συγνώμη για την έκφραση, γελοίο, γιατί δεν έχω δει καμία άλλη αντίδραση τέτοιου είδους που να έχουν αναγάγει σε υψίστης σημασίας, ότι μας κυνηγούν φαντάσματα με το θέμα του εμβολίου και έχουμε ακούσει ότι το πιο γραφικό υπάρχει. Θα έχουνε τσιπάκι μέσα για να μας παρακολουθούν, έρχεται ο αντίχριστος, όλα αυτά τα χαζά στην κυριολεξία που ακούγονται, λέγονται και διασπείρονται τόσο εύκολα και έχουν δημιουργήσει ένα τρόμο στον κόσμο και ένα πανικό . Δηλαδή το λέω από τη μεριά τη δική μας, που είμαι εγώ ένας άνθρωπος ο οποίος έχει τάξει τον εαυτό του να ζει μέσα στο χώρο της εκκλησίας, μέσα στο μοναστήρι μέσα στο Άγιο Όρος. Έχει μεγαλύτερη εξουσία δηλαδή ο διάβολος από το Χριστό για να με πιάσει μία τρομοκρατία; Δηλαδή εάν ήθελαν αυτοί να μας επιβάλλουν κάποια πράγματα είτε λέγονται τσιπ είτε οτιδήποτε άλλο φανταστεί το μυαλό τους, θα περίμεναν δηλαδή τώρα να τα περάσουν; Έχουν δημιουργηθεί τόσα φάρμακα και δίνονται. Όλοι τρέχουμε και παίρνουμε. Και μάλιστα από διάφορες εκθέσεις που έχουν συνταχθει στο παρελθόν μας έχουν χαρακτηρίσει ίδιως τους Έλληνες σαν τους μεγαλύτερους καταναλωτές αντιβιώσεων. Χρησιμοποιούμε μεγάλο ποσοστό αντιβιώσεων με το παραμικρό. Έχει γίνει ποτέ ένας έλεγχος; τι είναι αυτά τα φάρμακα; γιατί τώρα, ειδικά τώρα που βλέπουμε ότι πλέον ο θάνατος είναι πολύ κοντά μας; Δεν τον βλέπουμε μόνο στις οθόνες αλλά τον μυρίζουμε. Tα τηλέφωνά μας δεν σταματούν ποτέ. Είτε δια ζώσης είτε με μηνύματα να μας μιλούν οι άνθρωποι με πόνο για τους δικούς τους που υποφέρουν, έχουν ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή. Τόσο τραγικά ζουν και περνούν πάρα πολλοί άνθρωποι. Δηλαδή αν υπήρχε δυνατότητα να δει κάποιος τα μηνύματα που έρχονται συνέχεια και τις τηλεφωνικές κλήσεις που γίνονται συνέχεια και σε τι απόγνωση και λύπη έχει φτάσει ο κόσμος δεν ξέρω ποια θα ήταν η άποψη του καθενος. Θα άλλαζε πλέον ακόμη και το πιο αρρωστημένο μυαλό. Πονάει ο κόσμος, υποφέρει και θα πρέπει και εμείς σαν άνθρωποι οι οποίοι έχουμε ταχθεί να είμαστε όλη μας τη ζωή μέσα στο χώρο της εκκλησίας, να δείχνουμε το καλό παράδειγμα. Οτι συντασσόμεθα στον πόνο των ανθρώπων, προσπαθούμε να απαλύνουμε τον πόνο τους και προσευχόμαστε για τους ανθρώπους. Προσευχόμαστε ακόμα περισσότερο εμείς για αυτούς που τους έχει καταβάλει ο πόνος, η λύπη και η στεναχώρια . Ζητούμε το έλεος του Θεού, να βρεθεί όπως ακούγεται πως έχει ήδη βρεθεί το εμβόλιο, και να δοθεί στους ανθρώπους έτσι ώστε να βρει ο κάθε άνθρωπος υγεία του και από κει και πέρα να προσπαθήσουμε να επανέλθουμε σε μία κατάσταση όσο γίνεται καλύτερη. Όπως ήμασταν πριν και ακόμη καλύτερα Μήνυμα προς τον κόσμο Θα πω κάτι μέσα από το Ευαγγέλιο ” Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία”. Έτσι είπε ο Χριστός. Να κρατήσουμε την ειρήνη μας, να κρατήσουμε τη γαλήνη μας. Να κάνουμε την υπομονή μας, να δείξουμε την εμπιστοσύνη μας στον ίδιο τον Θεό. Μέσα από αυτή την δοκιμασία πραγματικά δοκιμάζεται η πίστη μας, αλλά δοκιμάζεται από μας τους ίδιους και αν πραγματικά πιστεύουμε στον ίδιο το Θεό, και από κει και πέρα να μην προκαλούμε τον Θεό αλλά να ζητούμε το έλεος Του για να έρθει κοντά μας. Όσο δεν παρακαλούμε τον Θεό να έρθει το έλεος ΤΟΥ επάνω μας, τόσο περισσότερο θα περνούμε ακόμη μεγαλύτερη ταλαιπωρία. Ο Θεός μας δίνει την υπομονή ας δώσει τη φώτιση στους ειδικούς να βρουν τα φάρμακα και ότι χρειάζεται για την ανθρωπότητα για να έχουμε μία ζωή όσο το δυνατόν υγιή και να προσπαθήσουμε στα χρόνια που ζούμε σε αυτόν τον κόσμο να πορευόμαστε με γαλήνη, με ηρεμία και το βλέμμα μας και η σκέψη μας πάντα προς το Χριστό, ελπίζοντας σε Αυτόν. Η ελπίδα μας είναι ο Χριστός, πότε δεν έχει χαθεί η ελπίδα, ελπίζουμε στο Χριστό μας, είναι η μόνη μας ελπίδα να δώσει φως σε μας να βλέπουμε τα λάθη μας, να δώσει φως τους γιατρούς να βλέπουν και αυτοί τους ανθρώπους. Να δώσει δύναμη πάνω από όλα και στους νοσηλευτές μας που τη χρειάζονται αυτές τις δύσκολες ώρες που περνούμε, και από κει και πέρα όλοι μαζί ενωμένοι να δώσουμε τον αγώνα μας να ξεπεράσουμε και αυτό τον κίνδυνο. Γιατί σαν άνθρωποι είμαστε ασθενικοί και αδύναμοι αλλά όταν ενωνόμαστε γινόμαστε ένα, τότε γινόμαστε μια μεγάλη δύναμη που μπορούμε να ξεπεράσουμε την κάθε δυσκολία.

Ένας σιδηρόδρομος στο Άγιον Όρος!

 Ο σιδηροδρομόφιλος προσκυνητής που θα επισκεφθεί το Ρωσικό Μοναστήρι Αγ. Παντελεήμονα στο Άγιον Όρος θα δοκιμάσει ζωηρή συγκίνηση βλέποντας να υπάρχει στο μοναστήρι αυτό μια μονή σιδηροδρομική γραμμή DECAUVILLE που τώρα βέβαια βρίσκεται σε αχρηστία.

Τα τεχνικά στοιχεία της είναι βέβαια άγνωστα και πολύ αμφιβάλλω αν στα αρχεία της Μονής υπάρχουν σχετικά έγγραφα. Δεν επιζεί πια κανένας από τους μοναχούς της Προεπαναστατικής Εποχής/προ του 1917/ και οι νέοι μοναχοί σε ερωτήσεις μας δήλωσαν άγνοια. Θα προσπαθήσω να δώσω μια επιπόλαια περιγραφή απ’ ότι αντελήφθην ο ίδιος.

Η μονή γραμμή έχει πλάτος περίπου 1 μ., και ξεκινά από την άκρη της προκυμαίας όπου προφανώς πλεύριζε το Ρωσικό πλοίο της γραμμής που κατέπλεε εκεί κάθε 15 μέρες. Τα βαγονέτα ακολουθούσαν μια ευθεία και ελαφρώς ανηφορική κατεύθυνση και σε απόσταση 150 περίπου μέτρων υπήρχε επί της γραμμής δίσκος δια του οποίου το βαγονέτο έστρεφε κατά 90 μοίρες και ακολουθώντας πιά πορεία κάθετη προς την προη-γούμενη έμπαινε σε μιά μεγάλη αποθήκη όπου γινότανε η εκφόρτωση. Η αποθήκη αυτή ήταν κλειστή και δεν μπόρεσα να δω το εσωτερικό της. Ψάχνοντας όμως απ' έξω βρήκα σκουριασμένο και σε κακό χάλι τουλάχιστον ένα βαγονέτο με διαστάσεις περίπου ίδιες με αυτές των βαγονέτων ορυ¬χείων.

Παρατηρώντας προσεκτικά διεπίστωσα να υπάρχουν εκεί γύρω πε¬ταμένα και χαλασμένα σχοινιά και τροχαλίες με τα οποία προφανώς υπεβοηθείτο η κίνηση του ή των βαγονέτων. Ίσως στο βάθος της αποθήκης να υπήρχε κανένας "εργάτης” με τον οποίο τραβούσαν το βαγονέτο ενώ άλλοι το έσπρωχναν. Αυτή η έλξη φαίνεται απαραίτητη γιατί όπως γράφω και παραπάνω η γραμμή ακολουθεί πορεία με ελαφρώς ανηφορική κλίση.

Από πότε υπάρχει η γραμμή εκεί, δεν γνωρίζουμε. Αν όμως σκεφθούμε ότι το Μοναστήρι αυτό γνώρισε μεγάλη ακμή από τα μέσα του 19ου αιώνα έως το 1920/ στις αρχές του αιώνα μας είχε 1.500 -μοναχούς/ συμπεραίνουμε οτι η γραμμή έχει ζωή τουλάχιστον 120 ετών.-

Ελπίζω και εύχομαι κάποιος από τους συναδέλφους του Σ. Φ.Σ. να θελήσει να ερευνήσει περισσότερο το θέμα βρίσκοντας σχετικά στοιχεία που οπωσδήποτε θα έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον. 

Γιάννης Νιώτης

Σιδηροτροχιά τεύχος 9ο

sidirodromikanea.blogspot.com

Άγιον Όρος: Παράταση των μέτρων του κορωνοϊού μέχρι τις 15 Μαρτίου

 

Την παράταση των  περιοριστικών μέτρων που ισχύουν εν μέσω πανδημίας έως τις 15 Μαρτίου αποφάσισε η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, η οποία συνεδρίασε χθες 1η Μαρτίου.