Την εκκλησία όπου ο Ιησούς θεράπευσε τη γυναίκα που αιμορραγούσε έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στο Ισραήλ!

 

Εκκλησία που είχε χαθεί από προσώπου Γης για πολύ καιρό και στην οποία πιστεύεται ότι ο Ιησούς θεράπευσε τη γυναίκα που αιμορραγούσε για δώδεκα χρόνια, ανακαλύφθηκε από αρχαιολόγους θαμμένη κάτω από μια αρχαία ρωμαϊκή πόλη!

Οι ειδικοί του πανεπιστημίου της Χάιφα πιστεύουν ότι η εκκλησία βρισκόταν στην αρχαία πόλη Μπανιάς, η οποία μετονομάστηκε σε Καισάρεια Φιλίππου την εποχή κατά την οποία τοποθετείται χρονικά η ζωή του Χριστού.

Ο Βυζαντινός ιστορικός Ευσέβιος έγραψε ότι όταν η αιμορροούσα γυναίκα θεραπεύτηκε, έφτιαξε ένα άγαλμα για να θυμίζει σε όλους το θαύμα σε μια εκκλησία κοντά στις πηγές της Καισάρειας Φιλίππου, που βρίσκεται στα υψίπεδα του Γκολάν, μεταξύ της Συρίας και του Λιβάνου. Η πρόσφατη αρχαιολογική ανασκαφή στην πόλη έφερε στο φως μια εκκλησία που βρισκόταν κάτω από ένα μονοπάτι κοντά στις πηγές.

Η καθηγήτρια Άντι Έλριχ δήλωσε ότι πηγές από την αρχαιότητα υποστηρίζουν ότι το άγαλμα αργότερα έγινε κομμάτια και αυτά τα κομμάτια εκτίθεντο, αλλά και δίνονταν ως κειμήλια. Αν και υπάρχει και άλλη εκκλησία εκεί κοντά, η δρ. Ερλιχ πιστεύει ότι αυτή που ανακάλυψαν είναι αυτή που ταιριάζει καλύτερα στις περιγραφές του μέρους όπου συντελέστηκε το βιβλικό θαύμα.

«Υπάρχει και άλλη εκκλησία που ήρθε στο φως από ανασκαφή περίπου 30 χρόνια πριν, στην άλλη πλευρά των πηγών, αλλά η μικρή μας εκκλησία είναι περισσότερο σαν μνημείο παρά σαν ένας κανονικός ναός όπου πραγματοποιούνται τελετές», εξήγησε και κατέληξε: «Οπότε μπορεί να ήταν ένα μνημείο του θαύματος».

Ιερό αφιερωμένο στο θεό Πάνα

Η αρχαιολόγος και ο συνάδελφός της, Ρον Λάβι, βρήκαν επίσης έναν βράχο που χρονολογείται το 400 μ.Χ. και είναι σημαδεμένος με σταυρούς, οι οποίοι μάλλον είχαν χαραχθεί από προσκυνητές. Στο ίδιο σημείο, όπως συμβαίνει συχνά σε σημεία χριστιανικού ενδιαφέροντος, βρέθηκε ένα πρότερης χρονολογίας ιερό, της Ρωμαϊκής Εποχής, αφιερωμένο στο θεό Πάνα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η εκκλησία που έφεραν στο φως με την ανασκαφή τους είχε σε μια πρώτη φάση χτυπηθεί από σεισμό, που έκανε το μισό κτίριο να υποχωρήσει κατά ένα μέτρο. «Σε δεύτερη φάση εγκαταλείφτηκε, ίσως εξαιτίας της υποχώρησης του χριστιανισμού στην περιοχή και της ανόδου του Ισλάμ, αλλά δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά», εξηγούν.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ,ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ: «ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΣΧΕΔΙΑ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ!»

 

«Εμείς να δούμε τι σχέδια έχει ο Θεός!» (Αρχιμ. Χριστοφόρος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους). Απόσπασμα λόγου του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, Αρχ. Χριστοφόρου, προς τους αδελφούς της Ιεράς Μονής.

Τώρα, βλέπετε, έχουμε και αυτή την περίπτωση με τον κορονοϊό, εξ αιτίας του οποίου υπάρχει μία ταραχή σ’ όλο τον κόσμο. Εμείς οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό. Ακούγονται πολλά σενάρια. Όμως να μη εμπιστεύεστε στο κάθε τι που ακούτε, διότι ο κόσμος έχει τα σχέδιά του. Αλλά και ο Θεός έχει τα δικά Του σχέδια. Πάνω από όλα είναι ο Χριστός. Ο Κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός. Ο Κύριος της ιστορίας είναι ο Θεός· δεν είναι οι άνθρωποι.

Μπορούν οι άνθρωποι να λένε ό,τι θέλουν, να προγραμματίζουν ό,τι θέλουν. Και δεν θα μας σώσει ούτε η Αμερική ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα… ούτε άλλο τίποτε από τα του κόσμου· θα μας σώσει μόνο ο Θεός. Να μη μπλέξουμε σ’ αυτά τα «γρανάζια» των σχεδίων των ανθρώπων. Εμείς να δούμε τι σχέδια έχει ο Θεός. Σ’ εκείνα να εμπλακούμε, να ανακατευτούμε, σ’ εκείνα που ο Θεός θέλει για μας. Και τι θέλει ο Θεός από μας; Ο Θεός θέλει την μετάνοιά μας!

Όπως αναφέρει ο άγιος Βαρσανούφιος, όλες αυτές οι δοκιμασίες γίνονται εξ αιτίας των αμαρτιών μας. Δεν γίνεται κάτι τυχαίο. Και τα αίτια της αμαρτίας είναι η προαίρεσις του ανθρώπου. Δεν έχουμε σωστή προαίρεση, σωστή θέληση. Επειδή δεν κάνουμε το θέλημα του Θεού αλλά κάνουμε τα θελήματα της σαρκός, γι’ αυτό και ο Θεός επεμβαίνει πολλές φορές στην ιστορία. Διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη, ότι όταν οι Ιουδαίοι ξέφευγαν από τον νόμο του Θεού, επέτρεπε ο Θεός τις γειτονικές φυλές να τους πολεμούν και να τους νικούν. Όταν επέστρεφαν στον Θεό, αν και ήσαν λίγοι, νικούσαν.

Ο Θεός τώρα μας ταρακουνάει λίγο, για να ξυπνήσουμε. Όχι για να βλέπουμε τι κάνει ο ένας και ο άλλος, αλλά για να δούμε εμείς τι πρέπει να κάνουμε, για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και για να βοηθήσουμε την κατάσταση. Δεν ωφελεί το να ασχολούμαστε με το τι κάνει ο ένας και ο άλλος, πατέρες, αλλά με το τι πρέπει εμείς να κάνουμε, γιατί ο Θεός για μας επιτρέπει αυτήν την δοκιμασία.

…

Επομένως αυτό που ζητά ο Θεός από μας είναι να κοιτάμε τον εαυτό μας. Η προαίρεσις μας δεν είναι σωστή, διότι αν έχουμε σωστή προαίρεση, ο Θεός θα βρει τρόπο να μας βοηθήση. Να το ξέρετε αυτό, πατέρες. Πάνω από όλα να έχουμε αυτό στον νου μας: Τι ζητάει από μας ο Θεός σε κάθε περίπτωση. Και αυτό που ζητάει ο Θεός από μας είναι η επιστροφή μας κοντά Του. Να επιστρέψουμε όλοι μας. Τίποτε άλλο.

Και όταν επιστρέφουμε εμείς, επιστρέφει ένα μέρος της Εκκλησίας και σιγά‐σιγά διορθώνεται όλη η Εκκλησία. Διότι, αν προσέχουμε «τι κάνει ο ένας και τι κάνει ο άλλος», ενώ εμείς κάνουμε χειρότερα από αυτούς, επειδή κατακρίνουμε τους ανθρώπους, τότε ποιο το όφελος; Δεν ωφελούμε κανένα. Δεν βγαίνει κανένα κέρδος, όταν ασχολούμαστε με τους άλλους. Διότι ούτε εμείς ωφελούμαστε ούτε αυτοί, αλλά μάλλον βλαπτόμαστε. Έτσι όμως δεν μπορεί να προχωρήσει η Εκκλησία.

Όλα αυτά τα είπα με αφορμή το θέμα του κορονοϊού, για να μη ακούτε τα διάφορα σενάρια που λέγονται εδώ και εκεί, διότι δεν γνωρίζουμε τι θα γίνη. Όπως και να έχει το πράγμα, ο Αντίχριστος θα έλθει, αφού η Εκκλησία το έχει πει. Όμως πότε θα έλθει, δεν ξέρουμε. Εμείς ας είμαστε έτοιμοι. Εξ άλλου και ο Αντίχριστος να έλθει, τι μας πειράζει εμάς; Επάνω από όλα είναι ο Χριστός. Τι, δηλαδή, ο Αντίχριστος είναι επάνω από τον Χριστό; Αφού στο τέλος ο Χριστός θα νικήσει.

Δεν θα νικήσουν οι άνθρωποι ή τα σχέδια των ανθρώπων. Εάν εμείς πιστεύουμε στον Θεό, «ει Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών». Να μη συγχιζόμαστε και ταραζόμαστε και στενοχωριόμαστε. Μόνο να μετανοούμε. Να έχουμε σωστή μετάνοια και επιστροφή στον Θεό. Αυτό να κοιτάξουμε. Και αν δεν ταπεινωθούμε, δεν μπορεί να έλθη το έλεος του Θεού στην ζωή μας.

…

Εγώ βλέπω ότι πολλοί άνθρωποι ωφελήθηκαν. Κάνουν προσευχές, παρακαλούν τον Θεό, μελετούν, έρχονται σε συναίσθηση. Λέγουν: «Ο Θεός μας τιμωρεί, διότι και εμείς δεν αξιοποιήσαμε σωστά αυτά που είχαμε στην ζωή μας». Αυτοί που έχουν καλή διάθεση, θα ωφεληθούν. Και πιστεύω ότι μέσα από αυτό το κακό θα βγει κάτι καλό, τουλάχιστον γι’ αυτούς που έχουν καλή διάθεση. Μέσα από αυτή «την μπόρα την δαιμονική θα έλθει και η λιακάδα η θεϊκή».

Γι’ αυτό να μη ανησυχούμε, πατέρες. Εμείς έχουμε τον στόχο μας. Θα αγωνισθούμε σ’ αυτό που οφείλουμε να κάνουμε «καθ’ ημέραν», διότι το αύριο δεν είναι στα χέρια μας. Έχουμε την σημερινή ημέρα. Πώς θα δουλέψουμε σήμερα; Αυτό να κοιτάξουμε. Μη σκεπτόμαστε για αύριο και μεθαύριο.

Όταν θα έλθη η αυριανή ημέρα, πάλι θα είναι σημερινή και εκείνη η ημέρα. Εάν λοιπόν μάθουμε να δουλεύουμε σωστά κάθε ημέρα, όλη μας την ζωή θα δουλεύουμε σωστά. Ενώ, εάν αφήνουμε την ημέρα να περάσει μάταια και σκεπτόμαστε, τι θα γίνη μετά από πέντε και δέκα και είκοσι χρόνια, τότε δεν πρόκειται να κάνουμε τίποτε στην ζωή μας και θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο, χωρίς να έχουμε πάρει τίποτε μαζί μας…

Μουσείο Βυζαντινού πολιτισμού : Διαδικτυακό συνέδριο με θέμα «Ζωγράφοι και εργαστήρια στη Μακεδονία και το Άγιον Όρος»

 

Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού διοργανώνει διαδικτυακό επιστημονικό συνέδριο με θέμα «Ζωγράφοι και εργαστήρια στη Μακεδονία και το Άγιον Όρος (18ος-αρχές 20ού αι.)» το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2020, 09:00-15:00.

Το συνέδριο αποτελεί παράλληλη δράση στο πλαίσιο της περιοδικής έκθεσης του Μουσείου «Δύο συλλογές σμίγουν» με λατρευτικά αντικείμενα από τις συλλογές της Δημοτικής Πινακοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης που βρίσκονται στο Μουσείο με μακροχρόνιο δανεισμό προς χρήση και του Μουσείου, που χρονολογούνται από τον 14ο έως και τις αρχές του 20ου αιώνα. Στην έκθεση, παρουσιάζονται οι ποικίλες εκφάνσεις της ορθόδοξης χριστιανικής τέχνης ενταγμένες στα κοινωνικοοικονομικά τους συμφραζόμενα με έμφαση στον βορειοελλαδικό χώρο της οθωμανικής περιόδου και επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή της κεντρικής Μακεδονίας, ιδιαίτερα τη Θεσσαλονίκη και το Άγιο Όρος.

Στόχος του συνεδρίου είναι η περαιτέρω διερεύνηση ζητημάτων που αφορούν στη μεταβυζαντινή εκκλησιαστική ορθόδοξη ζωγραφική του 18ου, 19ου και αρχών 20ού αιώνα, έως και την απελευθέρωση στην οθωμανοκρατούμενη ελληνική επικράτεια και ειδικότερα στη Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη και το Άγιο Όρος. Θα εξεταστούν ζητήματα που αφορούν την τέχνη, τεχνική και τεχνοτροπία των εικόνων και των έργων μνημειακής ζωγραφικής, τα εργαστήρια και τους μεμονωμένους επώνυμους και ανώνυμους ζωγράφους που εδρεύουν ή δρουν στις προαναφερόμενες περιοχές, τις μετακινήσεις των ζωγράφων και των συνεργείων (συντροφίες) και τα δίκτυα επικοινωνίας.

Λόγω των μέτρων αντιμετώπισης του κορωνοϊού μπορείτε να παρακολουθήσετε το συνέδριο διαδικτυακά, χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο του zoom meeting:  https://zoom.us/j/95632941921?pwd=UWpjQ0svY05UYVhLVUZNbjVCMFhUdz09

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

 

Εκοιμήθη έν Κυρίω χθες το βράδυ στο Νοσοκομείο Ιπποκράτειο της Θεσσαλονίκης ο ιερομόναχος Αγαθάγγελος (κατά κόσμον Απόστολος Καλαφάτης) προσβληθείς από την ασθένεια του κορωνοϊού.

Ο π. Αγαθάγγελος γεννήθηκε στα Τσιμάνδρια Λήμνου το έτος 1940 από πρόσφυγες γονείς, που στην συνέχεια μετακόμισαν στο Άργος. Σε νεαρή ηλικία πήγε ως δόκιμος στην Ιερά Μονή Ιβήρων, όπου και εκάρη Μοναχός, λαβών το μοναχικό όνομα Αγαθάγγελος, χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και ιερομόναχος υπηρετήσας σε πολλά διακονήματα της Μονής και κυρίως ως εκκλησιαστικός και εφημέριος.

Στην Μονή Ιβήρων γνώρισε τον φημισμένο Ρώσσο ασκητή παπά-Τύχωνα, τον Γέροντα του αγίου Παϊσίου, στο Κελλί του οποίου, τον Τίμιο Σταυρό της Καλλιάγρας, πήγαινε τακτικά και τον βοηθούσε ως ιερεύς και ψάλτης στις πολύωρες λειτουργίες του. Τις αναμνήσεις του από την γνωριμία του μαζί του αποτύπωσε στο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Οι αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα».

Το έτος 1978 κατοίκησε στο Ιερό Σιμωνοπετρίτικο Κελλί Τιμίου Σταυρού Καρυών, ενώ συγχρόνως υπηρέτησε ως εφημέριος στην ενορία της Χαλάστρας Θεσσαλονίκης και επί αρκετά χρόνια κάλυψε τις λειτουργικές ανάγκες σε διάφορους Ναούς της Μητροπόλεως Γερμανίας. Τα τελευταία χρόνια, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, διέμενε στην Θεσσαλονίκη εξυπηρετώντας ενίοτε και το Ιερό Μετόχιο του Αγίου Χαραλάμπους της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.

Ήταν πολύ φιλακόλουθος και διακρίθηκε για την απλότητα και την προσήνεια του χαρακτήρος του και την μεγάλη αγάπη του στην Παναγία Πορταΐτισσα της Μονής Ιβήρων, στο παρεκκλήσι της οποίας υπηρέτησε επί πολλά έτη ως βηματάρης.

πηγή: pemptousia

Άγιον Όρος: Απαγορεύτηκαν οι προσκυνηματικές επισκέψεις έως το τέλος Νοεμβρίου

 

Με ανακοίνωση που απέστειλε προς τις μονές , μετά από συνεδρίασή της τη Δευτέρα, η Ιερά Κοινότητα ορίζει ότι δεν θα επιτρέπονται οι επισκέψεις λαϊκών προσκυνητών, με εξαίρεση ελάχιστο αριθμό εργαζομένων και συνεργατών των μονών, μόνο με την επίδειξη της πρόσκλησης από τη μονή και μόνο για τη μονή που έχει εκδοθεί. Επίσης, απαγορεύεται η μετακίνησή τους πέραν της μονής για την οποία ισχύει η πρόσκληση, προς άλλη μονή. Ακόμη, η έξοδος μοναχών από το Άγιον Όρος θα γίνεται με την επίδειξη της άδειας εξόδου που εκδίδεται από κάθε μονή.

Με άλλη απόφαση, ορίζεται και στο Πρωτάτο και στους ναούς σε όλο το Άγιο Όρος η τέλεση αγρυπνίας από το απόγευμα της Παρασκευής μέχρι και το πρωί του Σαββάτου, με παρακλήσεις και προσευχές για την απαλλαγή από την πανδημία του κορωνοϊού, καθώς και η -με την τήρηση, σε κάθε μοναστήρι, των προβλεπόμενων υγειονομικών οδηγιών αποφυγής εξάπλωσης του κορωνοϊού- πραγματοποίηση λιτανειών των ιερών λειψάνων και εικόνων.

Κλειστή λόγω κορονοϊού η Αθωνιάδα

 

Στην αναστολή λειτουργίας του Λυκείου της Αθωνιάδας Σχολής στο Άγιον Όρος  προχώρησε σήμερα το Υπουργείο Παιδείας ύστερα από την επιβεβαίωση κρουσμάτων κορονοϊού μεταξύ των μαθητών.

Πληροφορίες του orthodoxia.info αναφέρουν πως ο «ασθενης 0» ήταν ένας εκ των μελών του προσωπικού. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως ενώ έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις σε όλους τους εμπλεκόμενους με την Αθωνιάδα μικρός αριθμός μαθητών αρνήθηκε να εξετασθεί.

Αυτή τη στιγμή οι μαθητές που βρέθηκαν θετικοί στον ιο βρίσκονται σε καραντίνα εντός του οικοτροφείου αφούς κανείς τους δεν έχει νοσήσει ενώ οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων μαθητών επέστρεψαν στα σπίτια τους μέχρι νεοτέρας.

Σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας το κλείσιμο της Αθωνιάδας  θα διαρκέσει μέχρι και τις 20 Νοεμβρίου κάτι το οποίο όμως δεν θα ισχύσει αφού η σχολή θα πρέπει να ακολουθήσει τις γενικές αποφάσεις της Κυβέρνησης στο πλαίσιο του lockdown.

Εκδόθηκε η νέα ΚΥΑ - Κλειστοί οι Ναοί για τους πιστούς

 

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

 

Εκδόθηκε η νέα ΚΥΑ στην οποία αναφέρεται ο τρόπος Λειτουργίας των χώρων λατρείας στο σύνολο της Επικράτειας για το διάστημα από το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2020 έως και τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020.

Σύμφωνα με την νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση στο εξής οι Ναοί και οι υπόλοιποι χώροι λατρείας θα είναι κλειστοί για τους πιστούς.

Συγκεκριμένα για τους χώρους λατρείας η ΚΥΑ προβλέπει:

Τέλεση λειτουργιών, λατρευτικών συνάξεων, ιεροπραξιών ή κάθε είδους θρησκευτικής τελετής αποκλειστικά και μόνο από θρησκευτικό/ούς λειτουργό/ούς και το αναγκαίο βοηθητικό προσωπικό χωρίς την παρουσία άλλων φυσικών προσώπων. Δεν επιτρέπεται η παρουσία φυσικών προσώπων, πλην των αναφερόμενων στο προηγούμενο εδάφιο, στους χώρους λατρείας αυτής κατά τη διάρκεια αυτής, καθώς και σε κάθε άλλη περίπτωση.

Για τις κηδείες και τις σχετικές λειτουργίες και λοιπές ιεροπραξίες και ταφικές εκδηλώσεις, επιτρέπεται η συμμετοχή μόνο του θρησκευτικού λειτουργού, έως εννέα (9) ατόμων και των προσώπων που επιμελούνται της ταφής.

Οι Άγιοι Αρχάγελλοι και το θαύμα στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου

 

Στα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ’ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος, στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με τη συνοδία του.

Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή.

Τον Ευθύμιο διαδέχθηκε ο ανηψιός του Νεόφυτος. Ο Νεόφυτος είχε στον κόσμο μεγάλη περιουσία, που τη διέθεσε τώρα για να χτίσει εκκλησία και ν’ ασφαλίσει τη μονή με τειχόκαστρο και πύργο. Ήταν όμως λυπημένος, γιατί τα χρήματά δεν επαρκούσαν για την αγιογράφηση του ναού. Ζήτησε τότε τη βοήθεια του Θεού, κι Εκείνος απάντησε με το ακόλουθο θαύμα:

Εξήντα μίλια από το Άγιον Όρος, στο νησί Λόγγος, είχε η μονή ένα μετόχι, κι εκεί κοντά βρισκόταν στύλος αρχαίος με την επιγραφή: «Όποιος με χτυπήσει στο κεφάλι, θα βρει χρυσάφι άφθονο».

Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στην κορυφή του στύλου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Κάποτε ένας εικοσάχρονος νέος, εργάτης στο μετόχι της μονής, αφού συλλογίστηκε πολύ, αποφάσισε να σκάψει στο σημείο όπου έπεφτε η σκιά της κορυφής του στύλου με την ανατολή του ήλιου. Καθώς έσκαβε, βρήκε μια μαρμάρινη πλάκα, και κάτω απ’ αυτήν ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο γεμάτο χρυσά νομίσματα.

Χαρούμενος για το εύρημα, σκεπάζει το δοχείο και τρέχει στο μοναστήρι.

– Γέροντα, λέει εμπιστευτικά στον ηγούμενο Νεόφυτο, βρήκα χρυσάφι πολύ στο μετόχι μας. Δώσε ευλογία να έρθουν μοναχοί, για να το φέρουμε στο μοναστήρι.

Ο ηγούμενος κάλεσε τρεις μοναχούς, που, με οδηγό το νέο, πήγαν, έβγαλαν το χάλκωμα μαζί με το μάρμαρο που το σκέπαζε, μπήκαν στο καΐκι και ξεκίνησαν για το μοναστήρι.

Οι μοναχοί όμως δεν άντεξαν στον πειρασμό. Σκέφτηκαν να ρίξουν τον εργάτη στη θάλασσα και ν’ αρπάξουν το χρυσάφι.

Έτσι κι έκαναν. Όταν άρχισε να βραδιάζει, έδεσαν το μάρμαρο στο λαιμό του νέου και τον πέταξαν στη θάλασσα. Εκείνος ενώ βυθιζόταν, φώναξε:

– Άγιοι αρχάγγελοι, σώστε με!

Αμέσως παρουσιάστηκαν οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ σαν αετοί χρυσόφτεροι, τον άρπαξαν από το βυθό και τον μετέφεραν αστραπιαία μέσα στην εκκλησία του Δοχειαρίου.

Οι μοναχοί, στο μεταξύ, μοιράστηκαν το χρυσάφι, το έκρυψαν έξω από το μοναστήρι και οι ίδιοι έμειναν στον αρσανά.

Ο νέος, μέσα στην εκκλησία, από το φόβο του κοκάλωσε και αποκοιμήθηκε.

Όταν σήμανε ο όρθρος και πήγε ο εκκλησιαστικός ν’ ανοίξει την εκκλησία, είδε μέσα το νέο και τρόμαξε. Τρέχει τότε στον ηγούμενο και του λέει:

– Γέροντά μου, είδα ένα φάντασμα στην εκκλησία και δεν μπορώ να μπω.

– Μη φοβάσαι, του απαντάει εκείνος. Κάνε το σταυρό σου και προχώρησε με θάρρος.

Ο μοναχός έκανε δεύτερη απόπειρα, αλλά είδε και πάλι το νέο. Κάλεσε τότε τον ηγούμενο, που διαπίστωσε πως το φαινόμενο ήταν αληθινό. Ο νέος κοιμόταν πεσμένος στο έδαφος, με την πέτρα δεμένη στο λαιμό. Ο γέροντας χτύπησε κάτω το ραβδί του και το παιδί ξύπνησε.

– Πού βρίσκομαι; ρώτησε. Μου φαίνεται πως είμαι στη θάλασσα, όπου μ’ έριξαν οι μοναχοί.

– Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι; Είσαι στο μοναστήρι, μέσα στην εκκλησία. Εγώ είμαι ο ηγούμενος Νεόφυτος. Πες μου λοιπόν, πώς βρέθηκες εδώ;

Το παιδί ζήτησε να το αφήσουν λίγο για να συνέλθει, κι ύστερα διηγήθηκε ό,τι είχε συμβεί.

Το πρωί ο ηγούμενος συνάντησε τους τρεις εκείνους μοναχούς, που είχαν στο μεταξύ ανεβεί στη μονή, και τους ρώτησε:

– Πατέρες, τι έγινε με το θησαυρό;

– Ψέματα ήταν, γέροντά μου, απάντησαν εκείνοι. Μας απάτησε ο νέος, γι’ αυτό τον απειλήσαμε κι έφυγε.

– Καλά. Πάμε τώρα στην εκκλησία να ευχαριστήσουμε το Θεό.

Μπαίνοντας στο ναό, βλέπουν κατάπληκτοι το παιδί με την πέτρα δεμένη στο λαιμό του. Ήταν τόσο αναπάντεχο, που έμειναν άφωνοι. Ο ηγούμενος τους απείλησε κι έφεραν όλο το θησαυρό στο μοναστήρι. Ύστερα τους έδιωξε για πάντα, ενώ το νέο τον κούρεψε μοναχό. Την εκκλησία την αγιογράφησε και την αφιέρωσε στους αγίους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ.

Αμμουλιανή : Το νησάκι απέναντι από την χερσόνησο του Άθω (ΒΙΝΤΕΟ)

 

Ένα νέο drone βίντεο του GeorgeSal από την Αμμουλιανή Χαλκιδικής. – Απολαύστε από ψηλά το μοναδικό κατοικημένο νησάκι στην Κεντρική Μακεδονία, απέναντι ακριβώς από το Άγιον Όρος.Το νησί αυτό ανήκε παλαιότερα στην Ι.Μ.Βατοπαιδίου καί χαρίστηκε στο Ελληνικό κράτος με νόμο,γιά να κατοικήσουν πρόσφυγες εκ της Μικράς Ασίας.

Αμμουλιανή:Ένα μικρό μαγευτικό νησάκι, το μοναδικό κατοικημένο στη Μακεδονία, απέναντι ακριβώς από το Άγιον Όρος. Γύρω από αυτό ένα σύμπλεγμα μικρότερων νήσων τα Δρένια, ιδανικά για ψάρεμα, κολύμπι και καταδύσεις. Περιτρυγυρισμένο από την θαλασσινή αύρα και το συναίσθημα της φιλοξενίας των ντόπιων προσφέρει πολλές επιλογές διαμονής και διασκέδασης.Για να φτάσετε στο λιμανάκι της Αμμουλιανής θα πρέπει να πάρετε το καραβάκι απο την Τρυπητή το οποίο ιδίως τα καλοκαιρια κανει ανα μισή ώρα δρομολόγιο. Η απόσταση είναι μικρή και υπολογίζεται σε 20 λεπτά περίπου.

Παράδοση:Οι περίπατοι μέσα στο νησί αποκαλύπτουν τα καπετάνικα σπίτια, τις αυλές τα δίχτυα και τα σύνεργα του ψαρέματος, τους μικρούς κήπους με τα λαχανικά, τους ολάνθιστους κήπους. Όλα περιποιημένα και καθαρά. Οι κάτοικοι ασχολούνται με το ψάρεμα, διαθέτοντας μάλιστα τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο της Μακεδονίας, τον τουρισμό και την καλλιέργεια της ελιάς.

Ιστορία:Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού έφτασαν στο νησί το 1925, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και πιο συγκεκριμένα από τα νησιά της Προποντίδος (Γαλλιμή, Πασαλιμάνι, Σκουπιά). Μαζί τους έφεραν ακριβά ήθη και έθιμα, μία πολύτιμη γαστρονομία, την τέχνη της αλιείας, αλλά και αντικείμενα που φυλάσσουν στο Λαογραφικό Μουσείο του νησιού.

Παραλίες

1- Καραγάτσια
2- Άγιος Γεώργιος
3- Αλυκές
4- Πόρτο Άγιο

O Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης την Άνοιξη του 1929

 Ο ποιητής και ο όσιος. Το οδοιπορικό του Νικόλα Κάλας στον Άθω και η συνάντησή του με τον γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη

  ...στου Όρους τις σταυρόφυτες πλαγιές,*

φθάνουν τρεις νέοι κατά το τέλος της Άνοιξης του 1929. Ο ένας από αυτούς, 22 ετών, είναι φοιτητής της Νομικής στην Αθήνα και τελευταίος γόνος μιας αρχοντικής οικογένειας με μακρά παράδοση: ο Νίκος Καλαμάρης.

Ο πατέρας του, ο Ιωάννης Καλαμάρης, είναι επιχειρηματίας και πολιτεύεται στη Σύρο με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Η μητέρα του, Ρόζα, είναι η μοναχοκόρη του στρατηγού Αλέξανδρου Καρατζά και πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της, Ρόζα Μπότσαρη, κόρη του ήρωα της Επανάστασης Μάρκου Μπότσαρη που με την καλλονή της εντυπωσίασε τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης. 

Ο Νίκης, όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του, το 1929 είναι ένας νέος με ομορφιά, πνεύμα, σπάνια καλλιέργεια, πλούτο και μαρξιστική ιδεολογία. Πηγαίνει όμως ταπεινός προσκυνητής στο Άγιο Όρος. Εκεί αποτυπώνει με την φωτογραφική του μηχανή τα θαυμαστά που βλέπει μέσα από τα φίλτρα της φυσικής συστολής και ευαισθησίας που τον διακρίνουν.  Τις φωτογραφίες από το οδοιπορικό του τις συγκέντρωσε σε ένα λεύκωμα όπου τις κόλλησε σε φύλλα από μαύρο χαρτόνι και τις υπομνημάτισε με λευκό μελάνι. Το λεύκωμα περιλήφθηκε στο τμήμα του αρχείου του που ο ίδιος, ως Νικόλας Κάλας πλέον, αναγνωρισμένος ποιητής και τεχνοκριτικός, δώρισε στο ΕΛΙΑ και σήμερα φυλάσσεται στο Φωτογραφικό Αρχείο.

 

 

Σελίδα του λευκώματος από το οδοιπορικό του Νικόλα Κάλας στον Άθω το 1929. 

Κατουνάκια-Καρούλια σημειώνει επάνω αριστερά σαν τίτλο της σελίδας.

 

Ο Κάλας, αφού επισκέφθηκε όλες τις μονές, κατευθύνθηκε στη νοτιοδυτική πλευρά του Άθω με τις απόκρημνες πλαγιές, στη λεγόμενη έρημο του Αγίου Όρους. Από τα Καρούλια σκαρφαλώνει στα δυσπρόσιτα Κατουνάκια και φωτογραφίζει από μακρυά το "κελί του περιφήμου Δανιήλ", όπως σημειώνει στο λεύκωμα. Όταν φθάνει κοντά φωτογραφίζει και τον ίδιο τον Γέροντα Δανιήλ Κατουνακιώτη, τον ιδρυτή της αδελφότητας των Δανιηλαίων αγιογράφων και άξιων υπηρετών της ψαλτικής τέχνης. Είναι το μοναδικό ατομικό πορτρέτο σε όλο το λεύκωμα. Ο Κάλας έχει σταθεί σε απόσταση 4-5 μέτρων από τον γέροντα μοναχό. Με δεδομένο ότι ο Κάλας ήταν πολύ ψηλός τον φαντάζομαι να λυγίζει τα γόνατα, να χαμηλώνει, γονατιστός σχεδόν μπροστά στον γέροντα ώστε να μπορέσει να τον φωτογραφίσει εντελώς μετωπικά.

 

 

Ο οσιολογιώτατος Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης, σημείωσε με λευκό μελάνι πάνω στο μαύρο χαρτόνι του λευκώματος δίπλα στην φωτογραφία του οσίου Δανιήλ ο νεαρός ποιητής.

Ο γέροντας, αποστεωμένος, κοιτά τον φωτογράφο με αυστηρό, καρτερικό βλέμμα κάτω από το ρυτιδωμένο μέτωπο. Το κοντό μανίκι του ρούχου του αποκαλύπτει ένα σκελεθρωμένο καρπό που καταλήγει σε μία σφιγμένη παλάμη. Ίσως να κρατά κάποιο μαντήλι στο δεξί του χέρι. Στο βάθος της εικόνας, στα αριστερά, το αμπέλι έχει αγκαλιάσει τα δοκάρια του μπαλκονιού του κελιού.

Η αξία αυτής της φωτογραφίας μας επισημάνθηκε από τον ιερομόναχο Ιουστίνο Σιμωνοπετρίτη, τον ευχαριστούμε. Είναι η τελευταία εικόνα του γέροντα Δανιήλ που κοιμήθηκε λίγους μήνες αργότερα  σε ηλικία 83 ετών, στις 8 Σεπτεμβρίου 1929.

Φέτος τον Μάρτιο, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε την αγιοκατάταξη του Οσίου Δανιήλ του Κατουνακιώτη. Αναγράφηκε στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και θα εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου.

 *στίχος από ποίημα του Κάλας

Βασιλική Χατζηγεωργίου

Φωτογραφικό Αρχείο ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ

Άγιον Όρος: Εγκρίθηκε το έργο αποκατάστασης των ζημιών στον δρόμο Δάφνης– Καρυών

 

Την άμεση αποκατάσταση του δρόμου Δάφνης- Καρυών στο Άγιον Όρος, ο οποίος καταστράφηκε από τις καταρρακτώδεις βροχές και κατολισθήσεις του περασμένου Απριλίου, ενέκρινε σήμερα το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς (ΚΕΔΑΚ), το οποίο συνεδρίασε διαδικτυακά υπό την προεδρία του υφυπουργού Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης) Θεόδωρου Καράογλου.

Στις περιοχές που σημειώθηκαν τα ρήγματα απαιτείται η κατασκευή ειδικών γεωτεχνικών έργων, καθώς και η πλήρης ανακατασκευή του δρόμου Δάφνη- Καρυές, η διάνοιξη του οποίου είχε γίνει το 1961. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται σε 7.200.000 ευρώ.

«Μολονότι η χώρα αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση με την πανδημία, η Πολιτεία δεν σταματά να λειτουργεί. Εγκρίναμε το ταχύτερο δυνατό την αποκατάσταση ενός δρόμου ζωτικής σημασίας για την ομαλή κυκλοφορία εντός του Αγίου Όρους. Από την πρώτη στιγμή, το Υπουργείο Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας και Θράκης) και το ΚΕΔΑΚ βρίσκονται στο πλευρό της Αγιορείτικης κοινότητας. Σε αγαστή συνεργασία με την Ιερά Επιστασία και την Πολιτική Διοίκηση προχωρούμε σε σειρά στοχευμένων παρεμβάσεων για την επίλυση ζητημάτων που απασχολούν το Άγιον Όρος», δήλωσε ο κ. Καράογλου.

Καράογλου: «Είμαστε στο πλευρό της Αγιορείτικης Κοινότητας»

Εικόνα από τις πρόσφατες καταστροφές στον δρόμο Δάφνης-Καρυών

 Την άμεση αποκατάσταση του δρόμου Δάφνη-Καρυές στο Άγιον Όρος, ο οποίος καταστράφηκε από τις καταρρακτώδεις βροχές και κατολισθήσεις του περασμένου Απριλίου που έπληξαν την Αθωνική Πολιτεία, ενέκρινε σήμερα το Διοικητικό Συμβούλιο του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς (ΚΕΔΑΚ), το οποίο συνεδρίασε διαδικτυακά υπό την προεδρεία του Υφυπουργού Εσωτερικών (Μακεδονίας και Θράκης) κ. Θεόδωρου Καράογλου.

Η πολυπλοκότητα του έργου οφείλεται στο εύρος των εκτεταμένων καταστροφών και ρηγμάτων που σημειώθηκαν σε τρία διαφορετικά σημεία του κεντρικού οδικού άξονα που συνδέει το λιμάνι της Δάφνης με τη διοικητική πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τις Καρυές.

Υπενθυμίζεται ότι κλιμάκιο με υπηρεσιακούς παράγοντες του ΚΕΔΑΚ μετέβη από την πρώτη στιγμή στο Άγιον Όρος όπου πραγματοποίησε αυτοψία στις πληγείσες περιοχές και προχώρησε άμεσα στην προσωρινή αποκατάσταση της οδικής συγκοινωνίας μέσω παρακαμπτηρίων.

Στις περιοχές που σημειώθηκαν τα ρήγματα απαιτείται η κατασκευή ειδικών γεωτεχνικών έργων, καθώς και η πλήρης ανακατασκευή του δρόμου Δάφνη-Καρυές, ο οποίος διανοίχθηκε το 1961. Επίσης, σε δυο ενδιάμεσες θέσεις όπου κατολίσθησαν ορύγματα από τα απότομα πρανή και καλύφθηκε ο δρόμος, προβλέπεται η κατασκευή κατάλληλων τοίχων αντιστήριξης των ασταθών πρανών για την προστασία του δρόμου. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται σε 7.200.000 ευρώ.

Μετά το τέλος της συνεδρίασης του ΚΕΔΑΚ ο κ. Καράογλου επισήμανε: “Μολονότι η χώρα αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση με την πανδημία, η Πολιτεία δεν σταματά να λειτουργεί. Εγκρίναμε το ταχύτερο δυνατό την αποκατάσταση ενός δρόμου ζωτικής σημασίας για την ομαλή κυκλοφορία εντός του Αγίου Όρους. Από την πρώτη στιγμή, το Υπουργείο Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας και Θράκης) και το ΚΕΔΑΚ βρίσκονται στο πλευρό της Αγιορείτικης κοινότητας. Σε αγαστή συνεργασία με την Ιερά Επιστασία και την Πολιτική Διοίκηση προχωρούμε σε σειρά στοχευμένων παρεμβάσεων για την επίλυση ζητημάτων που απασχολούν το Άγιο Όρος”.

Ο Γέροντας Εφραίμ σε μια σπάνια συνέντευξη (ΒΙΝΤΕΟ)

Στην εκπομπή "Αλήθειες" με τη Ζήνα Κουτσελίνη που πραγματοποίησε οδοιπορικό στο Άγιον Όρος, μίλησε ο Καθηγούμενος της ΙΜΜ Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ.

Ο Γέροντας Εφραίμ μιλώντας στον δημοσιογράφο Σπύρο Σιγουρό, αναφέρθηκε στην μοναχική ζωή, στο κάλλος της Ορθοδόξου παραδόσεως, στον γέροντα Ιωσήφ και στην μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε Τέμενος.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Γέροντα Εφραίμ:

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ.ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΑΤΩ ΔΕΞΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ.

Χριστιανοί και νόμοι της Πολιτείας

 

Υπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ὡς χριστιανοί, ἀλλά καί ὡς ἕλληνες πολῖτες, ἔχουμε ὑποχρέωση νά τηροῦμε τούς νόμους τῆς Πολιτείας, φυσικά, μέ τή βασική προϋπόθεση, ὅτι οἱ συγκεκριμένοι νόμοι δέν ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τήν ἁγία μας Πίστη.

Εἶναι ἄξιο παρατηρήσεως, ὅτι ὁ Μητροπολίτης, πρίν ἀναλάβει τή διαποίμανση τῆς Μητροπόλεώς του, δίνει «Ἔνορκη Διαβεβαίωση», δηλαδή ὁρκίζεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ (τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου) καί τοῦ λαοῦ (Προέδρου τῆς Δημοκρατίας), ὅτι, κατά τή Διοίκηση, μεταξύ τῶν ἄλλων, θά τηρεῖ καί τούς νόμους τοῦ Κράτους.

«Διαβεβαιοῦμαι, ἐπί τῆ Ἀρχιερωσύνῃ μου, ὅτι θά ἐκπληρῶ τῇ θεία χάριτι τά ἀρχιερατικά μου καθήκοντα μετά πάσης σπουδῆς καί δυνάμεως, τηρῶν ἀπαρασαλεύτως τούς Ἱερούς Ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνας, καί τάς Ἱεράς Παραδόσεις, διαδηλῶ δέ ὑπακοήν εἰς τό Σύνταγμα καί τούς νόμους τοῦ Κράτους».

Αὐτό τό λέει ὅλα. Καί δέν εἶναι μόνο αὐτό.

Ἄς ὑποθέσουμε, ὅτι κυβερνούμαστε ἀπό τόν Αὐτοκράτορα Νέρωνα!

Πῶς θά συμπεριφερόμασταν, ἔχοντας αὐτόν τόν εἰδωλολάτρη καί διώκτη τῶν χριστιανῶν πάνω ἀπό τό κεφάλι μας; Τήν ἀπάντηση τή δίδει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

«Κάθε ἄνθρωπος νά ὑποτάσσεται στίς κρατικές ἐξουσίες» (Ρωμ. 13:1), ἔγραφε στούς χριστιανούς τῆς Ρώμης πού ἦταν ὑπό τήν ἐξουσία τοῦ Νέρωνα.

Καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σχολιάζει: «Κάθε ἄνθρωπος, ὅποιος καί ἄν εἶναι αὐτός, προφήτης, εὐαγγελιστής, ἀπόστολος» (λαϊκός, μοναχός, παπᾶς, δεσπότης) «ὀφείλει νά ὑποτάσσεται στήν κοσμική ἐξουσία» (Ὁμιλία 23 εἰς τήν πρός Ρωμαίους. P.G.60:615).

Ὁ Παῦλος προσθέτει καί τοῦτο τό «σκανδαλιστικό»: «Ὅποιος ἀντιτάσσεται στήν ἐξουσία, εἶναι σάν νά ἀντιτάσσεται στό Θεό!» (Ρωμ.13:2). Πρέπει (συνεχίζει) νά ὑποτάσσεσθε στήν κοσμική ἐξουσία ἀκόμα «καί λόγους συνειδήσεως!» (Ρωμ. 13:5).

Ἐρχόμαστε τώρα καί στήν ἐπικαιρότητα. Ἡ Πολιτεία, προκειμένου νά προστατέψει τή δημόσια ὑγεία ἀπό τήν «ἐπιδρομή» τοῦ κορωνοϊοῦ, θέσπισε τούς γνωστούς νόμους.

Λοιπόν, μέ βάση τή διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἡ ὁποία εἶναι καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἄς διερωτηθοῦμε, ἄν ἡ ἐν ψυχρῷ καταφρόνηση τῶν συγκεκριμένων νόμων, εἶναι πράξη ἀξιέπαινη ἤ ἀξιοκατάκριτη, ἁμαρτία ἤ ὄχι.

Διακηρύσσεις, «ἄν πιστεύεις, σέ φυλάει ὁ Θεός». Καί ἄν τηρήσεις τά σχετικά μέτρα, θά ἀδυνατίσει ἡ πίστη σου; «Οὐδέν γάρ ἀνατρέπει τήν εὐσέβειαν ἡ τοιαύτη ὑποταγή», διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (P.G. 60: 615).

Καί ἄν ἔχεις τέτοια (μεγάλη) πίστη, πρέπει αὐτή τήν πίστη νά τή δείχνεις στό ἐκκλησίασμα, καταφρονώντας τίς σχετικές διατάξεις τῆς Πολιτείας;

Ὅτι δηλαδή ἐσύ δέν εἶσαι σάν τούς ἄλλους, πού δέν πιστεύουν, καί φορᾶνε μάσκα....! Καί ἡ ψυχή σου νά ἐπαίρεται! Τί διαφορετικό θά ἔκανε ἕνας φαρισαῖος;

Μά ἄν πράγματι πίστευες, ἐσύ θά ἤσουν ὁ πρῶτος πού θά τηροῦσες τούς νόμους τῆς Πολιτείας, καί «γιά λόγους συνειδήσεως», ἀλλά καί γιατί ἡ (γνησία) πίστη, σχετίζεται μέ τήν ταπείνωση, ἡ ὁποία ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑπακοή.

Ὑπάρχουν καί ἄλλοι, πού μέσα σ' αὐτούς τούς νόμους (τούς σχετικούς μέ τόν κορωνοϊό) διαβλέπουν μιά πολεμική τῆς Πολιτείας κατά τῆς Ἐκκλησίας, καί ἀντιστέκονται.

Καί ὅσοι δέν ἀντιστέκονται, Ἀρχιεπίσκοπος, Πατριάρχης, Μητροπολίτες, Ἱερεῖς κ.λ.π, τί εἶναι; Ἄπιστοι ἤ προδότες τῆς Πίστεως;!

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ: Η όλη αλήθεια για το Ουκρανικό Εκκλησιαστικό Ζήτημα

 

 

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ότι το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας έχει απασχολήσει όλον τον ορθόδοξο κόσμο και όχι μόνο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό γεγονός των τελευταίων δεκαετιών, όχι τόσο γιατί δημιουργήθηκε η δέκατη πέμπτη στην σειρά ορθόδοξη ανεξάρτητη Εκκλησία, όσο για την αντίδραση της Εκκλησίας της Ρωσίας που προκάλεσε διχασμό στην Ορθοδοξία με την διακοπή του μνημοσύνου και της κοινωνίας μεταξύ των πιστών της και όλων όσων αναγνωρίζουν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας.

Στηριζόμενοι επιλεκτικά σε κάποιους κανόνες προσπαθούν να πείσουν ότι βαδίζουν σύμφωνα με αυτούς, αγνοώντας, όμως, εκουσίως πολλούς άλλους, ακόμη δε την Ιερά παράδοση και την εκκλησιαστική πράξη, που αναιρούν τους ισχυρισμούς τους. Οι ίδιοι, βέβαια, συνεχίζουν την πολεμική εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αγνοώντας την ρήση του Ευαγγελίου· «ἐὰν ᾗ ἐξ ἀνθρώπων ἡ βουλὴ αὕτη ἢ τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ δὲ ἐκ Θεοῦ ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι αὐτό, μήποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε»1.

Ως απάντηση στους ισχυρισμούς εκείνων που εκπροσωπούν το Πατριαρχείο Μόσχας, καταθέτουμε γνωρίζοντας και μετέχοντας στο εκκλησιαστικό πρόβλημα που έχει προκύψει όσα ακολουθούν, με στόχο την προβολή της αλήθειας περί του θέματος και τη διαφώτιση των πιστών. 

1. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΙΣΠΗΔΗΣΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

Tο 988 εκχριστιανίσθηκε το κράτος των Ρως από τους Βυζαντινούς. Η βάπτιση του λαού έγινε στον ποταμό Δνείπερο στο Κίεβο. Η πρώτη μητροπολιτική έδρα ήταν το Κίεβο και από τότε υπάγονταν  στον Οικουμενικό Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Κατά τον 14ο αιώνα η πολιτική δύναμη μεταφέρθηκε από το Κίεβο στην Μόσχα. Όλη η περιοχή όμως παρέμενε στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Θρόνου. Οι περιοχές της Ουκρανίας είχαν προσαρτηθεί στα Πολωνολιθουανικά Βασίλεια. Το 1589 ο Μητροπολίτης Μόσχας διεκδίκησε και πήρε τον τίτλο του Πατριάρχη. Το 1685 ο Πατριάρχης Μόσχας Ιωακείμ από κοινού με τον τσάρο Μ. Πέτρο ζήτησε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄ την υπαγωγή στην εκκλησιαστική του δικαιοδοσία των προσαρτηθεισών στην κυριαρχία του Βασιλείου της Μεγάλης Ρωσίας Ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης απέρριψε το αίτημα του Πατριάρχη Μόσχας, αλλά υπέγραψε οικονομικώς την γνωστή Συνοδική πράξη του 1686. Στην Πατριαρχική αυτή πράξη δίνεται οικονομικώς η άδεια2 στον Πατριάρχη Μόσχας να χειροθετεί και να ενθρονίζει τον εκλεγμένο Μητροπολίτη Κιέβου, υπό τον απόλυτο όμως και απαραίτητο όρο ότι ο Μητροπολίτης Κιέβου θα μνημονεύει σε κάθε θεία Λειτουργία το όνομα του Οικουμενικού Πατριάρχη3, πράγμα που σημαίνει ότι θα παρέμενε στην κανονική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Χειροτονώντας τον Μητροπολίτη Κιέβου ο Πατριάρχης Μόσχας θα δρούσε ως εντολοδόχος και εκπρόσωπος του Οικουμενικού Θρόνου. Κατά τον ίδιο τρόπο, εξάλλου, είχε δράσει το 1620 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεοφάνης, απεσταλμένος του Οικουμενικού Πατριάρχη, χειροτονώντας Μητροπολίτη στο Κίεβο. Ο Θεοφάνης δεν θεώρησε βέβαια πως με την από εκείνον χειροτονία του Μητροπολίτη της η Μητρόπολη Κιέβου περιερχόταν στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων4.  Από καμία γραπτή μαρτυρία, ωστόσο, δεν προκύπτει ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρέδωσε πλήρως και οριστικώς την Μητρόπολη Κιέβου στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Μόσχας· το αντίθετο μάλιστα. Εκτός αυτού το Πατριαρχείο Μόσχας ποτέ δεν εφάρμοσε τους όρους αυτού του γράμματος και προσάρτησε αυθαιρέτως στην δικαιοδοσία του μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, το 1945, την Εκκλησία της Ουκρανίας, υποβιβάζοντάς την σε Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, λόγω των νέων προσαρτηθεισών επαρχιών της στην Σοβιετική Ένωση. Έπειτα, το 2000, με τον νέο καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Ρωσίας, υποβίβασε εκ νέου την Αυτόνομη Εκκλησία της Ουκρανίας σε Αυτοδιοίκητη Εκκλησία, προκειμένου να την εντάξει πλαγίως και αθορύβως στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου Μόσχας, έτσι ώστε να την χαρακτηρίσει εμμέσως κανονικό έδαφός της5. Το Πατριαρχείο Μόσχας, δηλαδή, ενήργησε εν προκειμένω χωρίς την ευλογία της Μητρός Εκκλησίας. Και ό,τι γίνεται χωρίς ευλογία, δεν έχει καλό τέλος. Ποτέ δεν μνημονεύτηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Διότι η μνημόνευση σημαίνει, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε, ότι η πνευματική αναφορά αρμόζει σε αυτόν που μνημονεύεται: π.χ. κάθε περιοχή που μνημονεύει τον Πατρι- άρχη Σερβίας έχει την αναφορά της στο Πατριαρχείο Σερβίας· κάθε περιοχή που μνημονεύει τον Πατριάρχη Ρουμανίας έχει την αναφορά της στο Πατριαρχείο Ρουμανίας κοκ. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο θέλοντας να δώσει Αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας ακύρωσε την ισχύ του γράμματος αυτού, δηλαδή την άδεια να χειροθετεί και να ενθρονίζει τον Μητροπολίτη Κιέβου ο Πατριάρχης Μόσχας. Ουσιαστικά αυτό το γράμμα δεν ακυρώθηκε τώρα, άλλα εκείνον τον καιρό από το Πατριαρχείο Μόσχας. Ποτέ δεν εφαρμόστηκε, διότι ποτέ δεν τηρήθηκαν όλοι του οι όροι. Και δεν είναι περίεργο που από την πλευρά της Εκκλησίας της Ρωσίας δεν αναφέρουν τίποτα γι’ αυτό· επικαλούνται μόνο την εκκλησιαστική συνείδηση, η οποία, όμως, διαμορφώνεται μέσα από την εκκλησιαστική πράξη, τον τρόπο, δηλαδή, με τον οποίο ενεργεί η Εκκλησία ανά τους αιώνες. Και αυτό δεν αφαιρεί το δικαίωμα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να ανακαλέσει την ισχύ του γράμματος και να βάλει τα πράγματα στην θέση τους χάριν της σωτηρίας των πιστών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, παρ᾽ όλη την εισπήδηση που ουσιαστικά υπέστη στο έδαφός του από την Εκκλησία της Ρωσίας, ενήργησε μόνον τώρα που τόσος λαός ήταν καταδικασμένος να είναι σχισματικός χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Δεν κινήθηκε από τα δικά του συμφέροντα, όπως θα μπορούσε να κάνει, αλλά από την αγάπη του για την σωτηρία όλου του Ουκρανικού λαού την ώρα που ήταν μεγάλη ανάγκη. Το 1991 η Ουκρανία έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ως φυσικό επακόλουθο η Εκκλησία της Ουκρανίας ζήτησε από το Πατριαρχείο Μόσχας να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την Αυτοκεφαλία της. Άπασα η Ιεραρχία της Ουκρανίας με ομόφωνη απόφαση υπέγραψε το αίτημα το 1992. Ήταν όμως πολύ δύσκολο για την Εκκλησία της Ρωσίας να επιτρέψει την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας, διότι εάν την αναγνώριζε ως Αυτοκέφαλη, αυτό θα σήμαινε ότι θα έχανε πολλά σημαντικά εδάφη και προσκυνήματα που συνδέονται άμεσα με την ιστορία της, και ταυτόχρονα θα έχανε την επιρροή της σε αυτήν. Προτίμη- σε, λοιπόν, την δημιουργία σχίσματος μέσα στην Ουκρανία από το να δεχτεί την απόδοση Αυτοκεφαλίας. Ουσιαστικά δημιουργήθηκαν δύο στρατόπεδα: το ένα που υποστήριζε την ανεξαρτησία της Εκκλησίας της Ουκρανίας (σχισματικοί) και το έτερο που ήταν φίλα προσκείμενο στην Ρωσική Εκκλησία. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επανειλημμένως ζήτησε από το Πατριαρχείο Μόσχας να δώσει λύση στο ζήτημα της Ουκρανίας· αφού, όμως, είδε την επίμονη απροθυμία από πλευράς του Πατριαρχείου Μόσχας, κινήθηκε καθηκόντως ως Μητέρα Εκκλησία, που έχει την ευθύνη και την κηδεμονική πρόνοια για την επίλυση και επάνοδο των εκκλησιαστικών πραγμάτων στην κανονική τους τροχιά, και με βάση τα προνόμια που έχει λάβει από τις Οικουμενικές Συνόδους «εἰς ἑνότητα πάντας τοὺς ἀντιμαχομένους ἐκάλεσε»6, για να επανέλθει η ειρήνη στην τοπική Εκκλησία της Ουκρανίας. Στους συμφωνήσαντες στην πρόσκληση της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, απέδωσε την πολυπόθητη Αυτοκεφαλία. Αν ήθελε η Εκκλησία της Ρωσίας την ενότητα στο πλήρωμα της ορθοδόξου Εκκλησίας, τα πράγματα θα ήταν εύκολα. Δυστυχώς, όμως, όπως φαίνεται, ενδιαφέρθηκε περισσότερο να μη χάσει την επιρροή της στην Ουκρανία. Και αυτό δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στην παγκόσμιο Ορθοδοξία, αφού διέκοψε το μνημόσυνο και την κοινωνία των πιστών της με αυτούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όλων όσων αναγνωρίζουν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η στάση όμως του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι διαφορετική. Θα μπορούσε εύκολα να πάρει εκδίκηση με την αντίστοιχη ακοινωνησία ή με οποιεσδήποτε άλλου τύπου κυρώσεις. Αντίθετα, όμως, ενερ- γεί ως αληθινή Μητέρα Εκκλησία και όλα τα ανέχεται και περιμένει με υπομονή την διόρθωση των αχάριστων παιδιών της. Αυτό ευλογεί ο Θεός, όχι τις πράξεις εκδίκησης. Πράγματι, είναι αλήθεια αυτό που λένε, ότι αυτή η Αυτοκεφαλία δεν μοιάζει με τις άλλες. Έχει όντως μια σημαντική διαφορά· είναι πολύ περισσότερο θεάρεστη, αφού με αφορμή αυτήν την Αυτοκεφαλία έ- χουμε και την επαναφορά στην κανονικότητα τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων που ήταν σχισματικοί. Επίσης, ισχυρίζονται, ότι η Αυτοκεφαλία δεν έφερε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Όμως ποιά άλλη επιθυμία θα μπορούσε να έχει εκτός από την σωτηρία αυτών των εκατομμυρίων πρώην σχισματικών; Και ο Χριστός αυτό επιζητεί· την σωτηρία των ανθρώπων. Όποιες αντιδρά- σεις υπάρχουν είναι προσωρινές και θα ατονήσουν, γιατί είναι ενάντια στο θέλημα του Θεού που «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»7. 

2. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΩΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ

Από την Εκκλησία της Ρωσίας ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξε μετάνοια από τους πρώην σχισματικούς που αποκαταστάθηκαν, δηλαδή τον Μητροπολίτη Φιλάρετο και τον Μητροπολίτη Μακάριο. Η διάλυση, όμως, των «εκκλησιαστικών δομών» που υπηρετούσαν δείχνει το αντίθετο. Εκτός αυτού, δεν αρνήθηκαν την ορθόδοξη πίστη και τα δόγματα. Το αίτημά τους ήταν η Αυτοκεφαλία, διοικητικά πράγματα δηλαδή, που είχαν όλο το δικαίωμα να ζητήσουν. Οι κύριες κατηγορίες όσον αφορά τον Μητροπολίτη Κιέβου Φιλάρετο ήταν: α) ότι ηγήθηκε της αποφάσεως για να υποβληθεί αίτημα για την Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας και β) ότι δεν παραιτήθηκε μετά από τις πιέσεις του Πατριαρχείου Μόσχας από την Μητρόπολη Κιέβου. Αφού είδε ότι δεν επιθυμεί το Πατριαρχείο Μόσχας να επιτρέψει την απόδοση Αυτοκε- φαλίας στην Ουκρανία, δημιούργησε το σχισματικό Πατριαρχείο Κιέβου με αποτέλεσμα να καθαιρεθεί και να αφορισθεί από την Εκκλησία της Ρωσίας. Πώς όμως μπορούμε να πούμε ότι δεν μετανόησε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος; Η πράξη που έδειξε την πραγματική μετάνοιά του ήταν η απόφασή του να διαλύσει το «Πατριαρχείο Κιέβου», το οποίο υπηρετούσε για 27 ολόκληρα χρόνια. Αν δεν είχε μετανοήσει δεν υπήρχε περίπτωση να υπογράψει την διάλυσή του. Όταν όμως από την Εκκλησία της Ρωσίας λένε ότι δεν μετανόησε, ουσιαστικά εννοούν ότι δεν μετανόησε ως προς το θέμα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας. Μάλιστα θέλουν να μετανοήσει και να ζητήσει συγγνώμη σε αυτούς τους ίδιους που τον καθαίρεσαν. Δηλαδή να τους ζητήσει συγγνώμη που ήθελε την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της χώρας του και όχι την εξάρτησή της από την Εκκλησία της Ρωσίας. Εκτός αυτού έξι φορές αιτήθηκε με Έκκλητο προσφυγή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αποκατάστασή του. Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης τελικώς τον αποκατέστησε. Και στο πρόσωπο αυτού αποκατέστησε και τα πολλά εκατομμύρια Ουκρανών πιστών που ήταν και αυτοί σχισματικοί, αφού ανήκαν στο σχισματικό Πατριαρχείο Κιέβου. Μπορεί μετά την αποκατάστασή του να άλλαξε γνώμη. Αυτό όμως είναι προσωπική του επιλογή. Εκτός από τον Μητροπολίτη Φιλάρετο, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποκατέστησε και τον Μητροπολίτη Μακάριο, τον οποίο κατηγορούν ότι είναι αυτοχειροτόνητος. Στο πρόσωπό του αποκαταστάθηκαν και αυτά τα εκατομμύρια πιστών που ακολουθούσαν την σχι- σματική Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Όμως ο Μητροπολίτης Μακάριος κατηγορήθηκε αδίκως ως αυτοχειροτόνητος. Όλα τα έγγραφα της χειροτονίας του βρίσκονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Με υπομονή άντεξε και αντέχει την σκληρή και άδικη αυτή συκοφαντία. Και αυτό τον αγιάζει. Χωρίς φιλοδοξία (θα μπορούσε άνετα να ζητήσει πολλά «δικαιώματα» ως αρχηγός της πρώην σχισματικής Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας) εργάζεται για το καλό του ποιμνίου του και της χώρας του. Κάποιος όφειλε να ενδιαφερθεί γι’ αυτά τα εκατομμύρια πιστών. Να αφήσει τα 99 πρόβατα και να πάει να βρει το απολωλώς8. Όλοι ανέμεναν αυτή η λύση να δοθεί από την Εκκλησία της Ρωσίας. Όμως μάταια. Εκατομμύρια Ουκρανών βρίσκονταν 27 χρόνια στο σχίσμα, χωρίς να ξέρουν τον λόγο. Θα πρέπει όλοι μας να χαιρόμαστε, γιατί ο Ουκρανικός λαός στο σύνολό του πλέον βρήκε «ὁδόν σωτηρίας»9. Πολλά εκατομμύρια νέα μέλη αριθμεί η Εκκλησία του Χριστού. 

3. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΤΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΑ 

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αναγνώρισε το σχίσμα, όπως ισχυρίζονται από την Εκκλησία της Ρωσίας, αλλά το θεράπευσε. Πλέ- ον κανένας σχισματικός δεν υπάρχει στην Ουκρανία. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε το δικαίωμα να το αποκαταστήσει, διότι, όπως αποδείχτηκε, η Ουκρανία ανήκει στην δικαιοδοσία του, κυρίως, όμως, γιατί η Εκκλησία μέσω των Οικουμενικών Συνόδων έδωσε το προνόμιο στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ως πρώτη Εκκλησία μεταξύ ίσων, να παρεμβαίνει αυτεπαγγέλτως όπου χρειαστεί, αλλά και να δέχεται Έκκλητο προσφυγή και από άλλες τοπικές Εκκλησίες και να κρίνει και να  8 διευθετεί τις υποθέσεις τους10. Ακόμη αυτό μόνο φέρει την ευθύνη για την επαναφορά στους κόλπους της Εκκλησίας αιρετικών και σχισματικών11. Ρυθμίζει, δηλαδή, τα εκκλησιαστικά πράγματα σαν ανώτατο δικαστήριο. Αυτό το προνόμιο υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων, όταν ο Πάπας Ρώμης δίκαζε υποθέσεις που αφορούσαν άλλα Πατριαρχεία. Για το Οικουμενικό Πατριαρχείο το δικαίωμα να δέχεται το Έκκλητον και από τους άλλους Πατριαρχικούς Θρόνους της Ανατολής συνδέεται με τον 28ο κανόνα της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου, σύμφωνα με τον οποίο στον Θρόνο της Νέας Ρώμης δίδονται «τα ίσα πρεσβεία» με αυτά της Πρεσβυτέρας Ρώμης12. Επίσης, αυτό διασφαλίζεται από τους υπ᾽ αριθμ. 9 και 17 κανόνες της ιδίας Οικουμενικής Συνόδου13. Η Εκκλησία της Ρωσίας στηρίζεται μόνο σε ένα σχόλιο του Ιωάννου Ζωναρά, κανονολόγου του 12ου αιώνα, στον 17ο κανόνα που ήδη αναφέρ- θηκε («οὐ γὰρ δεῖ καὶ τοὺς ἄκοντας ἑλκῦσαι δικάσαι παρ᾽ αὐτῷ»)14, αψηφώντας, όμως, τους σύγχρονους του Ιωάννου Ζωναρά ερμηνευτές του ίδιου κανόνα15, αλλά και την Ιερά Παράδοση και εκκλησιαστική πράξη που είναι ανώτερες από κάθε ερμηνευτή. Και ήταν τόσο εδραιωμένο αυτό στην Ιερά παράδοση της Εκκλησίας, που στην ερώτηση του Ρωσικού κλήρου προς τους Πατριάρχες της Ανατολής το 1663, αν το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει το δικαίωμα να κρίνει υποθέσεις άλλων τοπικών Εκκλησιών, όλοι οι Πατριάρχες ομοφώνως απάντησαν καταφατικά και ότι μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει αυτό το δικαίωμα16. Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από περιπτώσεις Εκκλήτου προσφυγής στο Οικουμενικό Πατριαρχείο από άλλες τοπικές Εκκλησίες. Μάλιστα και το Πατριαρχείο της Μόσχας έχει με την χρήση της Εκκλήτου προσφυγής καταφύγει στον Οικουμενικό Θρόνο για την λύση δυσεπίλυτων προβλημάτων που είχε να αντιμετωπίσει. Λόγου χάρη, ο Πατριάρχης Μόσχας Αδριανός (1690-1700), ο οποίος πιεζόταν από τον τσάρο Μ. Πέτρο να χειροτονήσει τον λατινόφρονα Διονύσιο στην επισκοπή Λούτσκ, απευθύνθηκε και έκρινε αναγκαία την άμεση παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριάρχη για την αποτροπή της17. Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα στην ιστορία της ορθοδόξου Εκκλησίας κάποια εξαίρεση που να αποδεικνύει ότι κατατέθηκε κάποτε αίτημα σε άλλον Προκαθήμενο εκτός του Οικουμενικού Πατριάρχη. Και είναι φανερό ότι το Πατριαρχείο Μόσχας προσπαθεί να πλήξει με οποιονδήποτε τρόπο το κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου να δεχθεί το Έκκλητον του καθαιρεθέντος Μητροπολίτη Κιέβου Φιλαρέτου και να τον αποκαταστήσει στην εκκλησιαστική κοινωνία. Διότι όποιος αποδέχεται αυτό το προνόμιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου (το Έκκλητον), αποδέχεται και την αποκατάσταση των πρώην σχισματικών στην Ουκρανία. 

4. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΣΧΥ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ 

Δυστυχώς, από την Εκκλησία της Ρωσίας αγνοούν (εσκεμμένα ίσως) πολλά αντίστοιχα και δυσκολότερα περιστατικά, τα οποία αντιμετώπισε η ορθόδοξη Εκκλησία στην υπερχιλιετή ιστορία της. Ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής: α) Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων χειροτονήθηκε επίσκοπος από Αρειανούς. Έπειτα προσήλθε στην Ορθοδοξία και έγινε δεκτός ως Αρχιερέας όχι μόνο αυτός, αλλά και οι υπ’ αυτού χειροτονηθέντες χωρίς αναχειροτονία. β) Όλοι οι χειροτονηθέντες από τον Πέτρο τον Μογγό τον αιρετικό, αφού αποτάθηκαν την αίρεση των Ευτυχιανών και παραδέχτηκαν την εν Χαλκηδόνα Σύνοδο, έγιναν δεκτοί από την του Χριστού Εκκλησία στους οικείους τους βαθμούς χωρίς αναχειροτονία. γ) Στον Βίο του αγίου Σάββα του Ηγιασμένου αναφέρεται ότι όταν εκοιμήθη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ηλίας, προχειρίσθη από τους Σεβηριανούς στον Θρόνο ο Ιωάννης, ο ομόφρονάς τους, ο οποίος με την εισήγηση των αγίων Σάββα και Θεοδοσίου, ασπάσθηκε την ορθόδοξη πίστη. Το γεγονός όμως ότι έλαβε την χειροτονία από αιρετικούς δεν του καταλογίσθηκε18. Επίσης κάτι ανάλογο έγινε και με την Εκκλησία της Βουλγαρίας, η οποία βρισκόταν σε σχίσμα 75 χρόνια. Το 1945 αποκαταστάθηκε το σχίσμα και, φυσικά, όλοι οι επίσκοποι, ιερείς και διάκονοι δεν αναχειροτονήθηκαν, παρόλο που όλοι ήταν πρώην σχισματικοί. Ας σημειωθεί, επίσης, ότι ο όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο νέος Άγιος της Εκκλησίας, χειροτονήθηκε ιερέας το 1936 από τον παλαιοημερολογίτη Αρχιερέα Κυκλάδων Γερμανό, τον οποίο είχε καθαιρέσει η επίσημη Εκκλησία. Ενώ, λοιπόν, ο όσιος Εφραίμ δεν είχε χειροτονηθεί από κανονικό ιεράρχη, η Εκκλησία τον έκανε δεκτό στους κόλπους της χωρίς αναχειροτονία (μετά την αποκάλυψη που είχε ο όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, που είχε ως αποτέλεσμα να αφήσει τόσο αυτός όσο και ο όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης τον ζηλωτισμό) και τον κατέταξε στη χορεία των Αγίων της19. Είναι άδικο που το Πατριαρχείο Μόσχας κατηγορεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο για αναγνώριση αντικανονικών χειροτονιών, τη στιγμή που το 2007 έπραξε ακριβώς το ίδιο με την Ρωσική Εκκλησία της διασποράς (ROCOR). Αυτούς που σχεδόν για έναν αιώνα τους θεωρούσε σχισματικούς, τους αποκατέστησε με μία απλή υπογραφή20 και δέχτηκε όλα τα μυστήριά τους χάριν της ενότητας. Για αποστολική διαδοχή όμως, ούτε λόγος. Τέτοιες αποφάσεις τις παίρνει η Εκκλησία οικονομικώς ανά τους αιώνες για να υπάρχει ενότητα και σωτηρία για τον άνθρωπο. Δεν λειτουργεί τυπολατρικά και ορθολογιστικά. Λειτουργεί σωτηριολογικά. Ο σκοπός της είναι η σωτηρία των ανθρώπων. Πώς να σώσει, όχι πώς να καταδικάσει. Δεν δημιούργησαν οι κανόνες την Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία δημιούργησε τους κανόνες. Και όπου χρειαστεί «ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται»21. Έχουμε, όπως είδαμε, πολύ πιο σκανδαλώδη γεγονότα, που αναγνωρίστηκαν επίσκοποι χειροτονηθέντες από αιρετικούς, οι οποίοι προκάλεσαν μεγάλη ζημιά στην Εκκλησία. Η περίπτωση της Ουκρανίας είναι πολύ πιο εύκολη από τόσες δύσκολες περιπτώσεις που αντιμετώπισε η Εκκλησία στο παρελθόν με τους αιρετικούς. Εδώ οι διαφορές είναι διοικητικές (αίτημα Αυτοκεφαλίας) και όχι δογματικές. Εκεί όμως δέχτηκαν χειροτονίες που έγιναν από ανθρώπους με αντίθεση στο δόγμα, δηλαδή από αιρετικούς.Ακόμα, μη ξεχνάμε ότι η Εκκλησία δέχεται και το αεροβάπτισμα, το οποίο κάνουν λαϊκοί σε βρέφη πριν από τον θάνατο. Επίσης, στον Βίο του Μεγάλου Αθανασίου διαβάζουμε, ότι όταν ήταν παιδί, παίζοντας, βάπτισε κάποια άλλα παιδιά και η Εκκλησία δέχτηκε αυτό το βάπτισμα22. Το Άγιο Πνεύμα «ὅπου θέλει πνεῖ»23. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση. Μήπως δεν μπορεί ο Θεός «ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ;»24.

5. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΕΥ ΙΣΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΩΣ ΠΑΠΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ 

Είναι γνωστό ότι τα πρεσβεία τιμής του Οικουμενικού Πατριάρχη έχουν κατοχυρωθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους. Με αποφάσεις των Δ΄ και ΣΤ΄ Οικουμενικών Συνόδων, στον Πατριάρχη Κωνσταντι- νουπόλεως απονέμονται τα ίσα πρεσβεία τιμής με αυτά του Πάπα Ρώμης. Έτσι μετά το σχίσμα των Εκκλησιών (1054), παρέμεινε ο μόνος έχων αυτά τα πρεσβεία. Η ιστορία και οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων μας δείχνουν τον πρωτεύοντα ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και ποιό είναι το περιεχόμενο αυτού του ρόλου25. Τα πρεσβεία τιμής δεν είναι απλώς ένα τυπικό προβάδισμα, αλλά έχουν και κανονικές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων είναι και η χορήγηση της Αυτοκεφαλίας. Όλες οι Αυτοκεφαλίες και οι Πατριαρχικές αξίες των νεότερων τοπικών Εκκλησιών δόθηκαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο έδωσε το Αυτοκέφαλο σε όλες τις τοπικές Εκκλησίες από την Ρωσία τον 16ο αιώνα και έπειτα στις άλλες, με τελευταία την Ουκρανία26. Τώρα από το Πατριαρχείο της Μόσχας στο θέμα της Ουκρανίας, ζητούν απόδοση Αυτοκεφαλίας μόνο με την συναίνεση όλων των τοπικών Εκκλησιών, με κάποια μορφή Πανορθοδόξου Συνόδου. Όμως καμία Αυτοκεφαλία δεν δόθηκε με Πανορθόδοξη Σύνοδο, εφόσον αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τις αποφάσεις δεν τις παίρνει μόνος του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά με την περί αυτόν Ιερά Σύνοδο, γιατί στην ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει συνοδικότητα· δεν υπάρχει το αλάθητο του Πάπα. Πολλές αποφάσεις έχουν αλλάξει ή έχουν καθυστερήσει με την περαιτέρω εξέταση των θεμάτων που ζητούν συνοδικοί Αρχιερείς. Και το υγιές είναι ότι όλοι οι συνοδικοί Αρχιερείς αλλάζουν κατά τακτά διαστήματα, κάτι που εξασφαλίζει την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία των αποφάσεων. Το Πατριαρχείο Μόσχας θέλοντας να ακυρώσει τα προνόμια που απέδωσε η Εκκλησία μέσω των Οικουμενικών Συνόδων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επινόησε έναν νέο τρόπο πραγματοποίησης Συνόδων μέσα από την συναίνεση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Μια τέτοια συνάντηση έγινε στο Αμμάν της Ιορδανίας και φυσικά ήταν καταδικασμένη να αποτύχει, αφού δεν έχει καμία σχέση με την Ιερά παράδοση της Εκκλησίας. Είναι πλέον φανερό ότι κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν την πεπατημένη και ασφαλή οδό της παραδόσεως και της ιστορίας της Εκκλησίας και ψάχνουν να βρουν νέες «πλατφόρμες» για την πραγματοποίηση Συνόδων. Αναμφίβολα, κεφαλή της ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ο Χριστός, και, αδιαμφισβήτητα, η συνοδικότητα πάντοτε υπάρχει στην ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως σε κάθε Σύνοδο ένας είναι που την συγκαλεί και προεδρεύει. Στο Πατριαρχείο Μόσχας ο Πατριάρχης Κύριλλος, στο Πατριαρχείο Σερβίας ο Πατριάρχης Ειρηναίος, στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κοκ. Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με την καθιερωμένη κανονική παράδοση και εκκλησιαστική πράξη, στις συνάξεις των Προκαθημένων όλων των τοπικών Εκκλησιών ο συγκαλών και προεδρεύων είναι πάντοτε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Ακούγονται πολλές γνώμες που δεν έχουν σχέση με την Ιερά παράδοση της Εκκλησίας. Ακόμα και «ότι στην συνάντηση του Αμμάν όλοι ήταν ίσοι, καθισμένοι σε στρογγυλό τραπέζι, και ότι έτσι είναι το σωστό και ότι έτσι πρέπει να γίνονται οι Πανορθόδοξες συνάξεις. Χωρίς κεφαλή, γιατί κεφαλή είναι ο Χριστός». Κανείς δεν αμφισβήτησε ότι κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός. Αυτά όμως είναι πράγματα ξένα προς την ορθόδοξη παράδοση και επικίνδυνα. Ποτέ δεν έπραξε έτσι η Εκκλησία. Πάντοτε υπήρχε κάποιος, ο οποίος ήταν πρώτος εις τύπον και τόπον Χριστού. Βλέπουμε π.χ. στην θεία Λειτουργία πάντα ένας είναι που προεξάρχει και τελεί το Μυστήριο. Μπορεί να είναι όλοι ίσοι στον βαθμό, κάποιος, όμως, πρέπει να είναι πρώτος εις τύπον Χριστού. Ακόμη και στην πρώτη Αποστολική Σύνοδο υπήρχε κάποιος επικεφαλής· ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Απόστολοι ήταν όλοι· όμως κάποιος προήδρευσε στην Σύνοδο και κατηύθυνε την συζήτηση. Δεν μπορεί, λοιπόν, να είναι ακέφαλη μια Σύνοδος. Στην συνάντηση του Αμμάν έχουμε ένα πλήγμα στην Ιερά παράδοση της ορθοδόξου Εκκλησίας. Όλοι οι διαλογισμοί των συντελεστών αυτής της «αδελφικής σύναξης» έγιναν φανεροί. Σκοπός ήταν (και είναι) να υποβαθμιστεί ο ρόλος του Οικουμενικού Πατριάρχου στην Ορθοδοξία. Να μην έχει το δικαίωμα να είναι ρυθμιστής των εκκλησιαστικών πραγμάτων, να χορηγεί Αυτοκεφαλίες, να δέχεται Έκκλητο προσφυγή από άλλες τοπικές Εκκλησίες κλπ. Να παραμείνει μόνο το πρωτείο τιμής τυπικά, χωρίς την ύπαρξη όλων των προνομίων που η Εκκλησία μέσω των Οικουμενικών Συνόδων του έδωσε. Αυτά όλα, όμως, είναι πράγματα τα οποία είναι καθιερωμένα μέσα στην παράδοση της ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία βαδίζει έτσι πολλούς αιώνες. Και εμείς, πορευόμενοι μέσα σε αυτά που μας παρέδωσε η Εκκλησία, πορευόμαστε με ασφάλεια. Όλα τα άλλα είναι επικίνδυνοι νεωτερισμοί και γνώμες αυτών που ενοχλούνται για τα προνόμια που έδωσε η Εκκλησία στον Οικουμενικό Πατριάρχη. Και είναι σημαντικό ότι δεν τα πήρε μόνος του, ούτε τα απαίτησε, αλλά τα έδωσαν Οικουμενικές Σύνοδοι και, δυστυχώς, όποιος τα αμφισβητεί, αμφισβητεί τις αποφάσεις πολλών θεοφόρων Πατέρων. Και είναι όλα καρποί του Αγίου Πνεύματος που είναι τέλειος Θεός, και ό,τι δημιούργησε ο Θεός είναι τέλειο και δεν θέλει διόρθωση. Δεν μπορεί να γίνει καλύτερο. Εάν παρέμβουμε, μπορούμε να το κάνουμε μόνο χειρότερο. Ο Πατριάρχης, λοιπόν, δεν είναι Πάπας και πρώτος άνευ ίσων. Δεν κάνει τίποτε παραπάνω από ό,τι επιτάσσουν τα προνόμια που του χορήγησε η Εκκλησία, τα οποία του αναθέτουν την ευθύνη και την μέριμνα για την ευστάθεια όλων των λοιπών τοπικών Εκκλησιών27. 

6. ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΕΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ 

Η αναγνώριση κάποιας νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας είναι μια διαδικασία που μπορεί να κρατήσει πολλές δεκαετίες. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το Πατριαρχείο Βουλγαρίας αναγνωρίσθηκε μετά από 75 χρόνια, ενώ η Εκκλησία της Πολωνίας αναγνωρίσθηκε πλήρως μετά από 24 χρόνια. Τα αντίποινα που υπέβαλλε το Πατριαρχείο Μόσχας στις Εκκλησίες που αναγνώρισαν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας  είναι η ακοινωνησία, η άρση της οικονομικής υποστήριξης και φυσικά η απειλή της παράνομης εισπήδησης στα εδάφη τους με την ίδρυση ενοριών, χωρίς ευλογία από τους τοπικούς Αρχιερείς. Η διακοπή της μνημόνευσης και η ακοινωνησία είναι μέτρα τα οποία χρησιμοποιεί η Εκκλησία για σκοπούς παιδαγωγικούς. Δυστυχώς, όμως, στην περίπτωση της Εκκλησίας της Ρωσίας βλέπουμε πως χρησιμοποιούνται ως εκδικητικά μέσα για αυτούς που δεν συμφωνούν με τους ιδιοτελείς σκοπούς τους. Ως αντίποινα για την αναγνώριση της Εκκλησίας της Ελλάδος έλαβε μία απόφαση άνευ προηγουμένου στα εκκλησιαστικά χρονικά: Διέκοψε την κοινωνία με τις ελληνικές Μητροπόλεις των οποίων οι Μητροπολίτες τάχτηκαν υπέρ της αναγνώρισης της νέας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, ενώ διατήρησε την κοινωνία με τις ελάχιστες Μητροπόλεις, των οποίων οι Μητροπολίτες αντιτάχθηκαν στην αναγνώριση. Είναι, λοιπόν, φανερή η προσπάθεια της Ρωσικής Εκκλησίας να διαιρέσει την ελληνική Εκκλησία σε επίπεδο Μητροπόλεων28, αλλά και να προειδοποιήσει εμμέσως και τις άλλες κατά τόπους Εκκλησίες, οι οποίες γνωρίζουν πολύ καλά τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει η πολιτικά και οικονομικά πανίσχυρη Ρωσική Εκκλησία στις περιοχές τους, όπως ήδη έχει προκαλέσει στην παγκόσμιο Ορθοδοξία, αποκόπτοντας τους Ρώσους πιστούς από την κοινωνία με αυτούς που έχουν ήδη αναγνωρίσει. Πρόκειται, άλλωστε, για την μεγαλύτερη σε πληθυσμό Εκκλησία. Είναι αλήθεια ότι οι Ρώσοι πιστοί είναι πολύ καλοί και πολύ ευλαβείς. Δεν υπολογίζουν τον κόπο και την θυσία. Και το βασικότερο, κάνουν υπακοή στην Εκκλησία τους. Κανείς δεν μπορεί να τους καταλογίσει ως σφάλμα το γεγονός ότι κάνουν υπακοή. Οι περισσότεροι, βέβαια, έχουν τις αντιρρήσεις τους, όμως δεν μπορούν να κάνουν κάτι, αν δεν δοθεί εντολή από την Εκκλησία τους. Άλλοι πράττουν κατά συνείδηση, χωρίς να υπολογίζουν τις απαγορεύσεις. Είχαν τόσα χρόνια την αθεΐα και τον κομμουνισμό και πάνω που πήγαν να αρχίσουν να χαίρονται την Ορθοδοξία, τους αποκόπτουν. 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 

Βλέπουμε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ενεργεί με επίγνωση της ευθύνης που έχει, όντας η πρώτη Εκκλησία μεταξύ ίσων· της ευθύνης που ανέλαβε μέσω των προνομίων που του απέδωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης γνωρίζει ότι θα ήταν υπόλογος ενώπιον του Θεού, αν άφηνε αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων να παραμείνουν στο σχίσμα. Είχε το χρέος να το πράξει και να δώσει την λύση. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το Ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα με τα θαύματα του Κυρίου. Οι Φαρισαίοι έβλεπαν τα θαύματα, αλλά κατηγορούσαν τον Κύριο ότι κατέλυε το Σάββατο. Ήταν προσκολλημένοι στις διατάξεις του Νόμου29. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν το μεγαλείο του Θεού· ότι, δηλαδή, είναι ανώτερος και πάνω από τον Νόμο. Τον κατηγορούσαν για δαιμόνιο30 και Αυτός έσωζε τους ανθρώπους. Βλέπουμε ότι η Εκκλησία της Ρωσίας περιπίπτει σε όλα αυτά που κατηγορεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο: α) Κατηγόρησε για εισπήδηση στο έδαφός της, ενώ η ίδια έχει κάνει εισπήδηση στο έδαφος της Ουκρανίας που ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και συνεχίζει να κάνει εισπηδήσεις σε περιοχές που ανήκουν σε αυτό. Επιπλέον, απειλεί με εισπήδηση σε όλες τις Εκκλησίες που αναγνωρίζουν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. β) Κατηγορεί για αναγνώριση πρώην σχισματικών, έχοντας κάνει ακριβώς το ίδιο (μη έχοντας το κανονικό δικαίωμα) με την Ρωσική Εκκλησία της διασποράς (ROCOR). γ) Επικαλείται εσφαλμένως την εκκλησιαστική συνείδηση, αψηφώντας την Ιερά παράδοση της Εκκλησίας που δημιουργεί την εκκλησιαστική συνείδηση και που μας υπαγορεύει τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη και ενεργεί με πράξεις ξένες προς την καθιερωμένη κανονική παράδοση και προς αυτήν την εκκλησιαστική πράξη. δ) Κατηγορεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι θέλει να είναι πρώτος άνευ ίσων, ενώ την ίδια ώρα προσπαθεί να οργανώσει Συνόδους (μη έχοντας το κανονικό δικαίωμα) με σκοπό την υποβάθμιση του Οι- κουμενικού Πατριαρχείου, έτσι ώστε να έχει η ίδια ρυθμιστικό ρόλο στα θέματα της Ορθοδοξίας. ε) Κατηγορεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο ότι δημιούργησε σχίσμα, την ώρα που απαγορεύει την κοινωνία και την μνημόνευση αυτών που αναγνωρίζουν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας.Το σχίσμα έγινε από την Εκκλησία της Ρωσίας και όχι από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Όλες οι κατά τόπους Εκκλησίες έχουν κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αντίθετα, η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε την κοινωνία με εκείνες που αναγνώρισαν την νέα Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Είναι γεγονός ότι η Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας είναι μια τετελεσμένη εκκλησιαστική πράξη. Και σιγά-σιγά θα πρέπει όλοι μας να το αποδεχτούμε. Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας είναι κάτω από την ευλογία της Μητρός Εκκλησίας, που παρείχε σε όλες τις Εκκλησίες την Αυτοκεφαλία· και αυτό χαριτώνει τους αδελφούς ορθοδόξους της Ουκρανίας. Ο χρόνος θα δείξει ότι «τὰ γενόμενα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ οὐ παραγίνονται». Πολλοί νομίζουν ότι είναι ομολογητές της πίστεως κατακρίνοντας και υβρίζοντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Όμως η αληθινή ομολογία είναι η στήριξη της αλήθειας που μας υπαγορεύουν οι κανόνες και η Ιερά παράδοση της Εκκλησίας. Και στο συγκεκριμένο Ουκρανικό ζήτημα, η στήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου που σύμφωνα με αυτά ενήργησε. Έτσι έκαναν και στους Αγίους των Συναξαρίων. Τους συκοφαντούσαν, τους κατηγορούσαν, τους έβριζαν και αυτοί συγχωρούσαν και ευλογούσαν τους εχθρούς τους. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με τους ανθρώπους που νομίζουν πως εργάζονται για την Ορθοδοξία και πως ομολογούν την πίστη τους βρίζοντας και συκοφαντώντας τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος όλους τους ευλογεί. «Μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾽ οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν. Ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν»31. Όσο κι αν τον κατηγορούν και επιθυμούν να κάνουν τον κόσμο να τον μισήσει, δεν θα τα καταφέρουν, γιατί ο Θεός γνωρίζει την αλήθεια. Αν κάποιος ασχοληθεί αντικειμενικά με αυτά τα ζητήματα, καταλαβαίνει που βρίσκεται η αλήθεια και θα γνωρίσει ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Αν κάποιος είναι καλοπροαίρετος και πιστεύει ότι δεν είναι αλάθητος, τότε ίσως σκεφτεί πως κάποιες γνώμες του πάνω στο ζήτημα αυτό είναι εσφαλμένες. Το δυστύχημα είναι για αυτόν που δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει λάθος. Θα παραμείνει στις γνώμες του, που νομίζει πως είναι οι μόνες σωστές. Η Εκκλησία πάντοτε είχε τέτοιου είδους ταραχές, γιατί όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν και προβλήματα. Αλλά πάντοτε βαδίζει μπροστά, στηριζόμενη στις Θείες Γραφές, στις Ιερές παραδόσεις της και σε αυτά που καλώς θέσπισαν οι θεοφόροι Πατέρες.

 Ιερομόναχος Νικήτας Παντοκρατορινός 

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ 

Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α.Θ.Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τάς τακτικάς αὐτῆς συνεδρίας κατά τάς ἡμέρας 9-11 τ.μ. Ὀκτωβρίου 2018. Κατ᾿ αὐτήν ἐξητάσθησαν καί συνεζητήθησαν τά ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει περιλαμβανόμενα θέματα. Τό ἱερόν σῶμα ἠσχολήθη ἰδιαιτέρως καί διά μακρῶν μέ τό ἐκκλησιαστικόν θέμα τῆς Οὐκρανίας, παρόντων καί τῶν Ἐξάρχων τῶν ἀποσταλέντων εἰς Οὐκρανίαν, ἤτοι τοῦ Πανιερ. Ἀρχιεπισκόπου Παμφίλου κ. Δανιήλ καί τοῦ Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Edmonton κ. Ἱλαρίωνος, καί, κατόπιν διεξοδικῶν συζητήσεων, ἀπεφάσισε: 1) Νά ἀνανεώσῃ τήν ἤδη εἰλημμένην ἀπόφασιν ὅπως τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον χωρήσῃ εἰς τήν χορήγησιν αὐτοκεφαλίας εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας. 2) Νά ἀνασυστήσῃ τό ἐν Κιέβῳ τό γε νῦν Σταυροπήγιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἕν ἐκ τῶν πολλῶν ἐν Οὐκρανίᾳ Σταυροπηγίων Αὐτοῦ ἐκ τῶν παρελθόντων αἰώνων. 3) Κατά τάς κανονικάς προνομίας τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ὅπως δέχηται ἐκκλήτους προσφυγάς ἀρχιερέων καί ἄλλων κληρικῶν ἐκ πασῶν τῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, νά δεχθῇ τάς σχετικάς αἰτήσεις τοῦ Φιλαρέτου Ντενισένκο καί τοῦ Μακαρίου Μαλετίτς καί τῶν σύν αὐτοῖς, οἵτινες εὑρέθη- σαν ἐν σχίσματι ὄχι διά δογματικούς λόγους, καί νά ἀποκαταστήσῃ αὐτούς μέν εἰς τόν ἀρχιερατικόν ἤ ἱερατικόν αὐτῶν βαθμόν, τούς δέ πιστούς αὐτῶν εἰς ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν. 4) Νά ἅρῃ τήν ἰσχύν τοῦ Συνοδικοῦ Γράμματος Ἐκδόσεως τοῦ ἔτους 1686, τοῦ ἐκδοθέντος διά τάς τότε περιστάσεις, διά τοῦ ὁποίου ἐδίδετο, κατ᾿ οἰκονομίαν, τό δικαίωμα εἰς τόν Πατριάρχην Μόσχας νά χειροτονῇ τόν ἑκάστοτε Μητροπολίτην Κιέβου, ἐκλεγόμενον ὑπό τῆς Κληρικολαϊκῆς Συνελεύσεως τῆς Ἐπαρχίας αὐτοῦ καί ὀφείλοντα νά μνημονεύῃ “ἐν πρώτοις” τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς ἔνδειξιν κανονικῆς ἐξαρτήσεως. 5) Νά κάμῃ ἔκκλησιν πρός πάσας τάς ἐμπλεκομένας πλευράς νά ἀποφεύγουν καταλήψεις Ναῶν, Μονῶν καί ἄλλων περιουσιακῶν στοιχείων, ὡς καί πᾶσαν πρᾶξιν βίας καί ἐκδικητικότητος, εἰς ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Πρξ. 5, 38-392. 2. «δοθῆναι ἄδειαν τῷ μακαριωτάτῳ πατριάρχῃ Μοσχοβίας χειροτονεῖν μητροπολίτην Κιόβου» και «δίδοντος οἰκονομικῶς ἐκείνῳ τὴν τοιαύτην ἄδειαν». 3. «Ἡνίκα δὲ ἐκτελῶν εἴη ὁ μητροπολίτης οὗτος Κιόβου … τὴν θείαν καὶ ἱερὰν καὶ ἀναίμακτον Θυσίαν, μνημονεύῃ ἐν πρώτοις τοῦ σεβασμίου ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριάρχου, ὡς ὄντος πηγὴ καὶ ἀρχὴ καὶ ὑπερκειμένου πάντων τῶν πανταχοῦ παροικιῶν τε καὶ ἐπαρχιῶν». 4. Αλ. Μασσαβέτα, Η Τρίτη Ρώμη. Η Μόσχα και ο Θρόνος της Ορθοδοξίας, Αθήνα 2019, σ. 161-162.5. Β. Φειδά, Το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ουκρανίας εκ πηγών αψευδών, Αθήναι 2019, σ. 26. 6. Πρβλ. Κοντάκιον Πεντηκοστής.7. Α´ Τιμ. 2, 4.8. Λουκ. 15, 4 9. Πρξ. 16, 17.10. Αρχιμ. Καλλίνικου Δελικάνη, Τὰ ἐν τοῖς κώδιξι τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἀρχειοφυλακίου σωζόμενα ἐπίσημα ἐκκλησιαστικὰ ἔγγραφα, τὰ ἀφορῶντα εἰς τὰς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὰ Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων καὶ Κύπρου (1574-1863) περισυλλεγέντα καὶ συναρμολογηθέντα κελεύσει τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἰωακεὶμ τοῦ Γ´, ἐν Κωνσταντινουπόλει 1904, σ. δ´-ε´: «Οὐ μόνον περὶ δογμάτων … ἀλλὰ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς σχετικῶς σπουδαίοις ἐπὶ μέρους ζητήμασι τοῖς ἐνδιαφέρουσι ταύτην ἢ ἐκείνην τὴν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν, ἡ κηδεμονικὴ πρόνοια καὶ ἀντίληψις τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας παρεμβαινούσης –ποῖ μὲν αὐτεπαγγέλτως καὶ ὡς ἐκ καθήκοντος, ποῖ δὲ κατ᾽ ἐπίκλησιν τῶν ἐνδιαφερομένων– καὶ παρεχούσης τὴν ἀποτελεσματικὴν αὐτῆς συμβολὴν πρὸς διαίτησιν καὶ ἐπίλυσιν διαφορῶν ἀναφυεισῶν μεταξὺ τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, πρὸς διευθέτησιν διαφωνιῶν μεταξὺ ποιμένων καὶ ποιμνίου…». 11. Ματθαίου Βλαστάρεως, Σύνταγμα κατά στοιχείων τῶν ἐμπεριειλημμένων ἁπασῶν ὑποθέσεων τοῖς θείοις καὶ ἱεροῖς κανόσι, εκδ. Γ. Ράλλη – Μ. Ποτλῆ, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, ἐν Ἀθήναις 1859, τ. ΙΙ, σ. ζ´: «τῷ δὲ Κωνσταντινουπόλεως Προέδρῳ ἔξεστι … καὶ τὰς ἐν τοῖς ἄλλοις Θρόνοις γινομένας ἀμφισβητήσεις ἐπιτηρεῖν καὶ ἀνορθοῦσθαι καὶ πέρας ἐπιτιθέναι ταῖς κρίσεσιν· ὡσαύτως καὶ μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς ἁμαρτημάτων καὶ αἱρέσεων, αὐτὸς καὶ μόνος καθίσταται διαιτητής τε καὶ γνώμων». 12. «τῷ θρόνῳ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης, διὰ τὸ βασιλεύειν τὴν πόλιν ἐκείνην, οἱ Πατέρες εἰκότως ἀποδεδώκασι τὰ πρεσβεῖα. Καὶ τῷ αὐτῷ σκοπῶ κινούμενοι οἱ ἑκατὸν πεντήκοντα θεοφιλέστατοι ἐπίσκοποι, τὰ ἴσα πρεσβεῖα ἀπένειμαν τῷ τῆς Νέας Ῥώμης ἁγιωτάτῳ θρόνῳ». 13. Κανών Θ´: «Εἰ δὲ πρὸς τὸν τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας μητροπολίτην, ἐπίσκοπος, ἢ κληρικὸς ἀμφισβητοίη, καταλαμβανέτω τὸν ἔξαρχον τῆς διοικήσεως, ἢ τὸν τῆς βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως θρόνον, καὶ ἐπ’ αὐτῷ δικαζέσθω». Κανών ΙΖ´: «Εἰ δέ τις ἀδικοῖτο παρὰ τοῦ ἰδίου μητροπολίτου, παρὰ τῷ ἐξάρχῳ τῆς διοικήσεως, ἢ τῷ Κωνσταντινουπόλεως θρόνῳ δικαζέσθω». 14. Το σχόλιο του Ιωάννου Ζωναρά ουσιαστικά αναφέρεται στο αν έχει το δικαίωμα το Οικουμενικό Πατριαρχείο να παρεμβαίνει αυτεπαγγέλτως ή όχι και έξω από τα όρια της δικαιοδοσίας του· αν, δηλαδή, μπορεί να παρεμβαίνει μετά από αίτημα κάποιας Εκκλησίας ή από μόνο του, όταν αυτό κρίνει. Δεν αμφισβητεί σε καμία περίπτωση το Έκκλητον που είναι η εκούσια προσφυγή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την επίλυση οποιασδήποτε υποθέσεως των ενδιαφερομένων Εκκλησιών. 15. Τ. Μπαρσόφ, Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και η εξουσία του επί της Ρωσικής Εκκλησίας, Αγ. Πετρούπολη 1878, σ. 198-199. 16. «Εἰ τῷ Κωνσταντινουπόλει θρόνῳ ἐφεῖται πᾶσα κρίσις ἄλλων Ἐκκλησιῶν … Ἡ ὁμόφωνη ἀπόκρισις τῶν τεσσάρων Πατριαρχῶν ἦταν σαφής: Τὸ προνόμιον τοῦτο τῷ πάπᾳ Ῥώμης ἦν πρὸ τοῦ διαρραγῆναι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας … ἤδη δὲ διαρραγέντος, αἱ ὑποθέσεις αὗται τῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τὸν τῆς Κωνσταντινουπόλεως θρόνον ἀναφέρονται καὶ παρ᾽ αὐτοῦ τὰς ἀποφάσεις λαμβάνουσιν, ὡς τὰ ἴσα πρωτεῖα κατὰ τοὺς κανόνας ἔχοντος τῆς παλαιᾶς Ῥώμης». Βλ. Β. Φειδά, ό.π., σ. 74-75.17. Β. Φειδά, ό.π., σ. 75-76.18. Για άλλα παραδείγματα, βλ. τη μελέτη του Μητροπολίτη Χίου Γρηγορίου, Περί ενώσεως των Αρμενίων μετά της Ανατολικής Oρθοδόξου Εκκλησίας, εν έτει 1871. 19. Βλ. το άρθρο του Ιερομ. Αντίπα, «Σχισματικοί που επέστρεψαν στην Εκκλησία και αγίασαν»: https://orthodoxia.info/news/σχισματικοί-που-επέστρεψαν-στην- εκκλ/ 20. Υπογραφή της Συνθήκης Κανονικής Επανένωσης της ROCOR με το Πατριαρχείο Μόσχας. 21. Εβρ. 7, 12. 22. Η παράδοση αυτή θησαυρίζεται στην Εκκλησιαστική Ιστορία του ιστορικού του Δ´ αιώνα Ρουφίνου και από εκεί περνά στη σχετική με τον άγιο Αθανάσιο Αλεξανδρείας βυζαντινή αγιολογική παράδοση. 23. Ιωάν. 3, 8. 24. Πρβλ. Μτθ. 3, 9.25. Τ. Μπαρσόφ, ό.π., σ. 232-233. 26. Ρωσία 1589, Ελλάδα 1850, Σερβία 1879, Ρουμανία 1885, Πολωνία 1924, Αλβανία 1937, Βουλγαρία 1945, Γεωργία 1990, Τσεχία 1998, Ουκρανία 2019.27. Αρχιμ. Καλλίνικου Δελικάνη, ό.π., σ. ια’: «ἔφθασεν ὁ καθ᾽ ἡμᾶς Οἰκουμενικὸς Θρόνος Κανονικὴν πλουτισθῆναι δύναμιν ὡς καὶ τὰς προβαλλομένας ἐπὶ διαίτησιν αὐτῷ ἀνακρίνειν ὑποθέσεις, τὰς τ᾽ ἐπισυμβαινούσας ἀταξίας ταῖς ἐν ἑτέροις κλίμασι τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαις καταστέλλειν, κἀπὶ τὸ εὔθετον ματαρρυθμίζειν τὰ τοιαῦτα».28. Βλ. Α. Μασσαβέτα, ό.π., σ. 419. 29. Μρκ. 2, 27: Τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον. 30. Ιωάν. 8, 48-49. 31. Ρωμ. 10, 2-3. 20 

_____________________

Eικόνα Εξωφύλλου: Η Α´ εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδος Ζαχαρίου Καστροφύλακος, έτ. 1779 (εκ του Σκευοφυλακίου της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος)

Ιερά Μονή Παντοκράτορος, Άγιον Όρος 2020 630 86, Καρυαί, Τηλ.: 23770 23253, Fax: 23770 23685

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ : Η Απελευθέρωση του Αγίου Όρους το 1912

 

Στις 2 Νοεμβρίου 1912, ελάχιστες ημέρες μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός στόλος, με επικεφαλής το θρυλικό θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ, κατευθύνεται προς το Άγιον Όρος. Η παρουσία του αντιμετωπίζεται με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες καμπάνων ενώ ο στόλος ανταποδίδει με 21 χαιρετιστήριες βολές.

Το Αντιτορπιλικό «Θύελλα» αγκυροβολεί στην Δάφνη, αποβιβάζει άγημα από 40 άνδρες και ο εκπρόσωπος του Σουλτάνου, που έδρευε στον Πύργο του Πρωτάτου παραδίνει το Άγιον Όρος στο Ελληνικό Βασίλειο. Το «Γ. Αβέρωφ» με τα ανιχνευτικά «Ιέραξ» και «Πάνθηρ» κατευθύνονται στον όρμο του Πρόβλακα, κοντα στα Νέα Ρόδα, όπου αποβιβάζουν 200 άνδρες, οι οποίοι καταλαμβάνουν την διώρυγα του Ξέρξη. Όλα αυτά μαρτυρούν ένα κλίμα αισιοδοξίας και συγκινητικών στιγμών, καθώς μετά από 488 χρόνια σκλαβιάς το Άγιον Όρος απελευθερώνεται.

 

 

Στις 4 Νοεμβρίου 1912 η Ιερά Κοινότητα αποστέλλει ευχαριστήριο τηλεγράφημα για την απελευθέρωση του Αγίου Όρους στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος και απάντησε ως εξής:

«Ὁ Πρόεδρος τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου

Ἐν Ἀθήναις τῇ 25ῃ Νοεμβρίου 1912

Πανοσιολογιώτατοι,

Μετά βαθυτάτης συγκινήσεως, ἀποδεχόμενος τόν φιλόστοργον ὑμῶν ἀσπασμόν, εὐχαριστῶ ἀπό μέσης καρδίας ἐπί ταῖς τιμητικαῖς ἐκφράσεσι, δι’ ὧν μέ περιβάλλουσι αἱ ὑμέτεραι Ἁγιότητες.

Ἀντισυγχαίρων δέ ἐπί ταῖς νίκαις, αἵτινες θείᾳ συνάρσει στέψασαι τά ἑλληνικά ὅπλα, ἀπελύτρωσαν καί τούς τῆς Ἀθωνιάδος τόπους, ἐπικαλοῦμαι τάς πρός τόν Ὕψιστον ὑμετέρας δεήσεις ὑπέρ τῆς κατά τούς κοινούς πόθους περατώσεως τοῦ Ἱεροῦ ἀγῶνος.

Ἐλευθέριος Κ. Βενιζέλος»

Τα γεγονότα που ακολούθησαν με το Βουλγαρικό απόσπασμα να εγκαθίσταται στη Μονή Ζωγράφου προκάλεσαν ένοπλες αντιδράσεις. Ομάδα κελιωτών και λαϊκών με επί κεφαλής τον αστυνόμο, πολιόρκησε την οχυρωμένη μονή Ζωγράφου και έριξε μερικές εκφοβιστικές βολές. Η στενή πολιορκία και η πάροδος του χρόνου ανάγκασαν το βουλγαρικό τμήμα να παραδοθεί στις 21 Ιουνίου και να μεταφερθεί αιχμάλωτο στον Πειραιά.

 

Τα γεγονότα έχουν ιδιαίτερη ιστορική, εθνική, πολιτιστική και διορθόδοξη σημασία. Με αφορμή και την εκατονταετηρίδα για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης η Αγιορειτική Εστία σχεδιάζει σειρά εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν συνέδριο, ερευνητικό έργο, εκδόσεις, εκθέσεις. Θα γίνουν κυρίως στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε πόλεις του εξωτερικού και είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον επιστημόνων και όχι μόνο. Θα είμαστε εκεί λοιπόν, για να μάθουμε περισσότερα για τα γεγονότα την ιστορία και παράδοση του Αγίου Όρους κατά τα χρόνια της απελευθέρωσης του.