Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Βιογραφία

Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (βλέπε 10 Νοεμβρίου), ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου ο ίδιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με τις διηγήσεις για το θαυμαστό βίο του Αγίου Αρσενίου, έλεγε ότι θα γίνει μοναχός από την ηλικία των 5 ετών! Και αφού έμαθε να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανἀγνωση των βίων των Αγίων, των οποίων εμιμείτο τους ασκητικούς αγώνες με θερμό ζήλο.

Το σπίτι όπου μεγάλωσε ο Όσιος

Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του δε θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί το Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε της θέας του Κυρίου, για ένα μόνο φιλότιμο λογισμό, μέσω του οποίου απέκρουσε μία δαιμονική προσβολή του πειρασμού της απιστίας. Από τότε φούντωσε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή.

Ακολούθησαν καιροί ταραχής και αναστάτωσης για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Ο Όσιος όμως, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945 - 1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία. Ήταν πρόθυμος να δώσει κάθε στιγμή και τη ζωή του ακόμα για τη σωτηρία των άλλων. Ευρισκόμενος μάλιστα συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών, συνέβη να σώσει με τις θερμές προσευχές του πολλούς στρατιώτες, αλλά να σωθεί και ο ίδιος με τρόπο θαυμαστό.

Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Οσίου τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Μάλιστα, ο Όσιος φέροντας ως παράδειγμα την ειδικότητά του στον στρατό, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Ύστερα και από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών, με τα φτερά που δίνει ο θείος έρωτας. Έτσι, μετέβη στο Άγιον Όρος, αναζητώντας έναν οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του. Παράλληλα, οι δικοί του βρέθηκαν την ίδια περίοδο σε μεγάλη οικονομική δυσκολία, οπότε τον κάλεσαν να τους βοηθήσει. Έτσι, επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως (1953 μ.Χ.), σε ηλικία 29 ετών πλέον, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία.

Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, ακολούθησε τελικά τη συμβουλή ενός σεβάσμιου γέροντα και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής τότε για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση, υπερβάλλοντας σε κόπους για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός. Έλαβε ρασοευχή και το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο μέσα του τον πόθο για τον ησύχιο και απράγμονα βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε σε κατάσταση ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, κάτω από την καθοδήγηση ενός διακριτικού και σοφού γέροντα, του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ., εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του.

Παναγία Στομίου στην Κόνιτσα

Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, δεν εγκαταστάθηκε στην έρημο, για την οποία προετοιμαζόταν, αλλά στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα. Σε αυτήν έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, παλεύοντας με τους πειρασμούς, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις διδασκαλίες των προτεσταντικών ομάδων που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το Μοναστήρι.

Σινά - Κελί Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης

Τo 1962 μ.Χ., όταν και ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος παρακαλούσε μέσα στους πειρασμούς, που καθημερινά τον πολιορκούσαν, θερμά το Θεό να του δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Έτσι, δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση κάποιου ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους αυτό που χρόνια ποθούσε, την προς Θεόν μόνωση.

Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του μισόκαλου εχθρού και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη μέσα στο καμίνι της απαράκλητης ερήμου. Έγινε μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση στους προσκυνητές ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος.

Δεν θα υπήρχε, έτσι, κανένας λόγος να εγκαταλείψει το στάδιο εκείνο της αρετής, εάν – φεύ! – δεν ενέσκηπτε η σωματική ασθένεια από το τραχύ κλίμα, η οποία τον ανάγκασε να επιστρέψει στην κατά σάρκα πατρίδα του. Επανερχόμενος στο Άγιον Όρος το 1964 μ.Χ., δεν ελάττωσε το πλήθος των ασκητικών αγώνων του, παρά την καταβολή του σώματος, καθώς στο πνεύμα διατηρούσε την πρότερη ζέση του. Ζώντας λοιπόν ως ξένος και παρεπίδημος στη γη, έφτασε να γίνει πολίτης του ουρανού.

Έχοντας, συνεπώς, την πράξη ως την «επίβασιν» της θεωρίας, έφτασε σε υψηλά μέτρα και έγινε κοινωνός θείων μυστηρίων. Εντρύφησε έτσι και στην ωραιότητα του Κυρίου, ενώ επιπλέον έτυχε και της Θεομητορικής ευλογίας. Συνομίλησε με αγίους που εμφανίστηκαν μπροστά του, βίωσε την όραση του Άγγελου Φύλακά του, άκουσε αγγελικούς ύμνους και καταυγάσθηκε από το ουράνιο φως.

Σουρωτή- Μονή Ι.Θεολόγου

Το 1966 μ.Χ. ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδας (Νοσοκομείο Παπανικολάου). Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιον Όρος φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιον Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μ.Χ. μετακινήθηκε στα Κατουνάκια και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπατίου (Βλάχικα).

Στις 12 Αυγούστου 1968 μ.Χ. ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού.

Παναγούδα

Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Εκεί ο Όσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο Όσιος στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.

Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του Οσίου Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες όπως κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά, βουβωνοκήλη και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτά όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.

Μετά το 1993 μ.Χ. παρουσίαζε αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί, λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί έμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει ασθένησε και μεταφέρθηκε στο Θεαγένειο, όπου έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Θεώρησε τον καρκίνο εκπλήρωση αιτήματός του προς το Θεό και ωφέλιμο για την πνευματική του υγεία. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 μ.Χ. χειρουργήθηκε. Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ο Όσιος ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιον Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και ώρα 11:00 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου έχει ως εξής:

«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Tρίτην, 13ην Ἰανουαρίου 2015, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.

Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος: α) ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μοναχόν Παΐσιον Ἁγιορείτην καί β) προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, διά ψήφων κανονικῶν ἐξελέξατο παμψηφεί τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Εἰρηναῖον Ἀβραμίδην, διακονοῦντα ἐν Παρισίοις, Βοηθόν Ἐπίσκοπον παρά τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Γαλλίας κυρίῳ Ἐμμανουήλ, ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρηγίου.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2015
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»



Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Σύναξη της Παναγίας της Τριχερούσας στο Άγιο Όρος

Η εικόνα αυτή είναι εκείνη στην οποία με δίκαιο παράπονο κατέφυγε και προσυχήθηκε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός  κρατώντας το κομμένο δεξί του χέρι, με το οποίο συνέγραφε τους λόγους υπέρ των Αγίων Εικόνων και το οποίο του κόπηκε από επιβουλή των εικονομάχων. Η Παναγία θαυματούργησε συγκολλώντας και ζωογονώντας το νεκρό χέρι του θεράποντος της και εκείνος της αφιέρωσε ασημένιο ανάθημα σε σχήμα χεριού, που η θέση του στην εικόνα το κάνει να φαίνεται σαν ένα τρίτο χέρι της Παναγίας. Η εικόνα που μέχρι το 12 αιώνα μ.Χ. φυλαγόνταν στη Λαύρα του αγίου Σάββα, δωρήθηκε στον άγιο Σάββα Αρχιεπίσκοπο Σερβίας και κτίτορα της μονής Χιλανδαρίου κατά την επίσκεψή του στους Αγίους Τόπους. Αυτός τη μετέφερε στη Σερβία, από όπου αργότερα μετακομίστηκε με θαυμαστό τρόπο στο Άγιο Όρος, όταν κατά τις εσωτερικές ταραχές που συνέβησαν στη Σερβία επί του βασιλέα Ούροση του Ε΄ ο ημίονος που τη μετέφερε πάντοτε προ του στρατεύματος στις διάφορες μάχες χάθηκε και προχωρώντας μόνος του έφθασε μέχρι το Χιλανδράρι.

Σε μεταγενέστερη εποχή όταν προέκυψε διχόνια στην αδελφότητα της μονής Χιλανδαρίου εξαιτίας της εκλογής νέου ηγούμενου, η Τριχερούσα μετατοπίστηκε θαυματουργικά από το Ιερό Βήμα, όπου ήταν μέχρι τότε, στο στασίδι του ηγούμενου, ενώ συγχρόνως ενάρετος ερημίτης μοναχός πληροφόρησε την αδελφότητα ότι στο εξής και προς αποφυγή φιλονικιών να μην εκλέγεται ηγούμενος στο Χιλανδάρι, διότι η Παναγία θα κρατήσει τη θέση αυτή και θα διοικεί το μοναστήρι. Πράγματι μέχρι σήμερα, η χιλανδρινή αδελφότητα, ενώ ζει κοινοβιακά, στερείται Καθηγουμένου και διοικείται κατά το σύστημα των ιδιόρρυθμων μονών.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὴν θείαν Εἰκόνα σου, ἐκ Παλαιστίνης ἡμῖν, ὁ Σάββας ὁ ἔνθεος, ἣν Τριχεροῦσαν Ἁγνή, καλοῦμεν μετήνεγκεν, ἤν περ Χιλανδαρίου, ἡ Μονὴ κεκτημένη, ὕμνον σοι Θεοτόκε, ἀναμέλπει βοῶσα· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σου. (Ἐκ γ´.)

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῆς Θεοτόκου τὴν εἰκόνα τὴν πανσέβαστον ἥ Τριχερούσα ξένῳ θαύματι ὠνόμασται, προσκυνήσωμεν ἐν πίστει καὶ εὐλαβείᾳ. Ἀλλ᾿ ὦ Κόρη τὴν Μονήν σου ταύτην φύλαττε, ἀπὸ πάσης συμφορᾶς καὶ περιστάσεως, ἐκβοώσαν σοι· χαῖρε πάντων ἀντίληψις.

'Ἡ Χιλανδαρίου χαίρει Μονή, ἔχουσα ἐν κόλποις, τὴν Εἰκόνα σου τὴν σεπτήν, ἥτις Τριχεροῦσα, Παρθένε ἐπεκλήθη, ἣν πίστει προσκυνοῦντες, σὲ μεγαλύνομεν.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ " Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ "

     Ιερός Ναός Αγίου Νικοδήμου

                                    Μετόχιον Ι. Μονής Μαρίτσης

                                        (Οδός Αχαϊκής Συμπολιτείας, Ζαβλάνι)

                                       Θρησκευτική Πανήγυρις

                                   Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

                                         Τρίτη 14 Ιουλίου   2020

                                 

1)Δευτέρα 13 Ιουλίου : Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου ώρα 7.30 - 9 μ.μ.(Αρτοκλασία και του συνδέσμου μας).

2)Τρίτη 14 Ιουλίου πρωί : Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος (ώρα 6.30 – 10 π.μ.) προεξάρχοντος του Σεπτού Ποιμενάρχου μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. κ. Χρυσοστόμου.Έναρξις όρθρου  ώρα 6.30 π.μ.  καταβασίες ώρα 7.15 π.μ.

3)Τρίτη 14 Ιουλίου εσπέρας : Μέγας Εσπερινός, Ιερά Παράκλησις ώρα 7 –  8.30  μ.μ.

Εις την εορτή συμμετέχει ο Σύνδεσμος Φίλων Αγίου Όρους «Η Πλατυτέρα»

                                                                                                         Εκ του Ι. Ναού

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Ι.Μ.ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα που αφορούν διάφορες πτυχές της υπόθεσης της Μονής Εσφιγμένου δίνει ο πανοσιολογιότατος αρχιμ. Βαρθολομαίος, καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου Αγίου Όρους.

Στις 8 Ιουλίου συζητήθηκαν στον Άρειο Πάγο οι τρεις αιτήσεις αναστολής που κατέθεσαν οι «ζηλωτές» της Μονής Εσφιγμένου κατά ισάριθμων αποφάσεων του Εφετείου Θεσσαλονίκης, το οποίο αποφάσισε να σας αποδοθεί η κινητή και η ακίνητη περιουσία τής υπό κατάληψης Μονής. Πόσα χρόνια κρατάει αυτή η αντιπαράθεση και πώς φτάσαμε έως εδώ;
Αντιπαράθεση των κατεχόντων την Μονή Εσφιγμένου με την Ιερά Κοινότητα, δηλαδή το σύνολο του Αγίου Όρους, υπήρχε έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 για λόγους παραβίασης του Καταστατικού Χάρτη του Αγίου Όρους, καθώς συνέστησαν απαγορευμένη ομάδα και διεξήγαγαν προσηλυτισμό και προπαγάνδα κατά τής Ορθόδοξης Εκκλησίας εντός Αγίου Όρους, προωθώντας παράλληλα μη ορθόδοξες θέσεις. Αφού οι προσπάθειες για συνεννόηση δεν απέδωσαν, λόγω αδιαλλαξίας των καταληψιών, η Ιερά Κοινότητα αποφάσισε την απέλασή τους, ως ώφειλε βάσει του Καταστατικού Χάρτη. Από εκεί και πέρα εκκρεμεί απλώς η εφαρμογή των αποφάσεων από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Η Μονή Εσφιγμένου ήταν κενή από νομικής άποψης και υπήρξε ανάγκη ορισμού αδελφότητας, που θα την αναλάμβανε.
Αναλυτικότερα, από τα έτη 1972-1974 εισήλθε στο Άγιο Όρος μια ομάδα ανθρώπων, που δεν ανήκε στον Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αυτή ανήκε και ο σημερινός αρχηγός της κατάληψης. Αυτή η ομάδα, εκμεταλλευόμενη την τότε κατάσταση λειψανδρίας νέων μοναχών και ελλιπούς πληροφόρησης, κατέλαβε διά της βίας την τότε διοίκηση της Μονής Εσφιγμένου και τα κτήρια της, εκδιώκοντας Εσφιγμενίτες μοναχούς και βιαιοπραγώντας εναντίον όσων διαφωνούσαν με τις ενέργειές τους.
Το ανώτατο διοικητικό όργανο της αθωνικής πολιτείας, η Ιερά Κοινότητα, το 1974, όπως και το 2002, έλαβε αποφάσεις για απέλαση των πρωταιτίων, οι οποίες, όμως, δεν εκτελέστηκαν, κατόπιν σοβαρών παραλείψεων των τότε υπαλλήλων των οργάνων της πολιτείας.
Για 30 χρόνια όλες οι προσπάθειες διαλόγου δεν απέδωσαν καρπούς, λόγω της αδιαλλαξίας των καταληψιών και των διαφόρων τεχνασμάτων που χρησιμοποιούσαν για να καθυστερήσουν την επίλυση του θέματος.

Το 2002, μετά την απόφαση για οριστική απέλασή τους, όχι μόνο δεν αποχώρησαν από τους χώρους της Μονής, αλλά και παρανόμως εκποίησαν το σύνολο σχεδόν της ακίνητης περιουσίας της Μονής σε ιδιώτες και σωματεία συνεργατών τους. Έως και σήμερα κάνουν παράνομη χρήση του ονόματος της Μονής Εσφιγμένου και προβαίνουν κάθε τόσο σε πράξεις απάτης και βίας, ακόμη και εντός Αγίου Όρους.
Το 2005 η αδελφότητά μας ορίστηκε από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, ως η αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της. Συν τοις άλλοις, η Mονή Εσφιγμένου αποτελεί νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, συνεπώς η διοίκησή της έχει αυξημένες ευθύνες έναντι του κράτους για τη διασφάλιση της περιουσίας του νομικού προσώπου και την προστασία της από την οποιαδήποτε κατάχρηση. Υποχρεούμαστε να ασκούμε χρηστή διαχείριση για τα ακίνητα, τα κειμήλια, το όνομα κτλ της Μονής.

Μετά τις αγιορείτικες αποφάσεις, ανέλαβαν, ως όφειλαν, οι αρχές της πολιτείας και η δικαιοσύνη. Έτσι, υπάρχει πλειάδα καταδικαστικών αποφάσεων εναντίον των καταληψιών. Με συνεχείς αιτήσεις αναστολών και εφέσεις καθυστέρησαν την τελεσιδικία των αποφάσεων όσο μπορούσαν. Εκκρεμεί ακόμα η εκτέλεση πολλών αποφάσεων. Οι καταληψίες απαγορεύουν την είσοδο στο κατειλημμένο κτήριο σε υπηρεσίες του κράτους, όπως αστυνομία, λιμενικό, πυροσβεστική, ΚΕΔΑΚ, αρχαιολογική υπηρεσία κτλ.
Για να καθυστερεί η εκκαθάριση της κατάληψης για τόσες δεκαετίες, εύλογο θα ήταν να υποθέσει κανείς πως η ύπαρξη ενός χώρου όπου δεν εφαρμόζονται οι νόμοι, με την κάλυψη μάλιστα ενός εθνικοθρησκευτικού μανδύα που «δικαιολογεί» τα πάντα, εξυπηρετεί παρασκηνιακά πολύ περισσότερους από μια μικρή ομάδα καταληψιών, για λόγους όπως π.χ. ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, λαθρεμπόριο παντός είδους, απόκρυψη ποινικών εγκληματιών κτλ.
Ο όρος «ζηλωτές», που χρησιμοποιούν οι καταληψίες καταχρηστικά για τον εαυτό τους, είναι παραπλανητικός, ώστε να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως δήθεν τους μόνους τηρητές της πίστης, ενώ όλους τους κανονικούς μοναχούς του Αγίου Όρους ως «χαλαρούς», ακόμη και «προδότες». Όμως, η στάση τους και τα πιστεύω τους ουδεμία σχέση έχουν με την πίστη και την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά σχετίζονται με τα πιστεύω άλλου είδους θρησκευτικών κοινοτήτων. Παραπλανητικό, επίσης, είναι και το επιχείρημά τους περί δήθεν διαφωνίας με τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, στην προσπάθειά τους να παρουσιαστούν ως ανήκοντες μεν στην οικογένεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, διαφωνούντες δε με ένα δήθεν «καταδυναστικό» πρόσωπο, που δήθεν «τους κατατρέχει για πνευματικούς λόγους». Είναι τακτική τους να χρησιμοποιούν αυτά και άλλα παραπλανητικά επιχειρήματα και όρους, ώστε να δικαιολογήσουν την ύπαρξή της κατάληψης και να προσελκύουν οπαδούς.

Δυστυχώς, το θέμα παρουσιάστηκε πολλές φορές λανθασμένως από τα ΜΜΕ στο παρελθόν, ως δήθεν ενδοαγιορείτικη-ενδοορθόδοξη διένεξη, ως δήθεν «εμφύλιος πόλεμος» και «κόντρα» μεταξύ ορθοδόξων μοναχών, ενώ αυτό απέχει από την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει καμιά διένεξη μεταξύ δύο αδελφοτήτων. Αντιθέτως, η ομάδα των καταληψιών, με την υποστήριξη παραγόντων εκτός Αγίου Όρους, στέκεται έναντι όλων των Αγιορειτών και γενικότερα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι καταληψίες πολλές φορές έχουν δηλώσει πως δεν ανήκουν στην ίδια Εκκλησία με τους υπόλοιπους Αγιορείτες και την πλειοψηφία των Ελλήνων, αλλά σε άλλη, και για αυτό προχωρούν σε αναβαπτισμούς και υβρίζουν αγίους της Εκκλησίας μας, όπως τους αγίους Παΐσιο και Πορφύριο. Εφόσον, όμως, δεν ανήκουν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, τα επιχειρήματα τους περί εσωτερικής ενδοεκκλησιαστικής διαφωνίας για θέματα πίστεως είναι ανεδαφικά και έωλα. Το Άγιο Όρος επί μακρόν έκανε υπομονή μήπως αυτοί οι άνθρωποι μετανοήσουν και μεταστραφούν. Αυτοί όμως γίνονταν όλο και πιο αδιάλλακτοι, προκαλώντας προβλήματα στο Άγιο Όρος.
Εμείς, ως ορθόδοξοι χριστιανοί, αναγνωρίζουμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ελευθερία του να ασκεί τα όποια πιστεύω του, είτε είναι προτεστάντης είτε αλλόδοξος είτε ανήκει σε κάποια εκκλησία ΓΟΧ κτλ. Δικαίωμα, όμως, να εξασκήσουν τη λατρεία τους και να μονάσουν εντός Άγιου Όρους έχουν μόνο όσοι ανήκουν στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οι μη ανήκοντες στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία μπορούν να μονάσουν οπουδήποτε στην υπόλοιπη Ελλάδα, σε μοναστήρι ομοίων τους, ή να κτίσουν ένα μοναστήρι μόνο για την ιδιαίτερη ομάδα τους. Η πίστη τους δεν θα αλλοιωθεί με την μετακόμισή τους από το Άγιο Όρος, όπως θέλουν να παρουσιάζουν. Όμως, συμφέρει στους καταληψίες να παραμένουν στο Άγιο Όρος για να εκμεταλλεύονται το όνομα και την περιουσία μιας μονής που ανήκει σε αυτό.
2. Πολλοί εκτιμούν ότι το ζήτημα της Μονής Εσφιγμένου δεν θα λυθεί μέσω δικαστικών ή πολιτικών αποφάσεων. Δεν θα ήταν ορθότερο να το λύσετε μεταξύ σας; Να κάνετε μια προσπάθεια προσέγγισης των εγκαταβιούντων στο κεντρικό κτηριακό συγκρότημα της Μονής;
Για σχεδόν μισό αιώνα το Άγιο Όρος και η Εκκλησία έκαναν άπειρες προσπάθειες προσέγγισης με αυτούς, τους λιγοστούς ανθρώπους, που ήρθαν σε αντιπαράθεση με την πλειοψηφία των μοναχών του Αγίου Όρους.
Η απάντησή τους ήταν εμπαιγμός, ύβρεις, πυροβολισμοί, ξυλοδαρμοί, βομβιστικές ενέργειες, εσκεμμένη δυσφήμιση του Αγίου Όρους, συνεχή ψεύδη, ακόμα και αναβαπτισμοί ορθοδόξων χριστιανών. Υπήρξε πεισματική άρνηση των ανθρώπων αυτών να συμμορφωθούν με τους αγιορείτικους και εκκλησιαστικούς κανόνες.
Το χιλιόχρονο καθεστώς του Αγίου Όρους για πρώτη φορά τέθηκε υπό αμφισβήτηση, λόγω της διατάραξης του καθεστώτος συμμετοχής 20 μονών στη διοίκησή του. Το Άγιο Όρος έπρεπε να προστατεύσει τον τρόπο ύπαρξης, που του χάρισε τη μακροβιότητα και ιδιαιτερότητά του. Έτσι, μετά από δεκαετίες ατελέσφορων συζητήσεων και εφόσον εξαντλήθηκαν όλα τα περιθώρια συνεννόησης, τα διοικητικά όργανα του Αγίου Όρους πήραν τις κατάλληλες αποφάσεις για την προστασία του.
Εφόσον το ίδιο το Άγιο Όρος, ως αυτοδιοίκητο τμήμα της ελλαδικής επικράτειας, λαμβάνει αποφάσεις υπέρ της προστασίας του από την βία και την παρανομία, τα όργανα της πολιτείας οφείλουν να τις εκτελούν. Αν τα αρμόδια όργανα παραλείπουν να εκτελούν τα καθήκοντά τους, ζημιώνοντάς πολλαπλώς το Άγιο Όρος, η προσφυγή στην Δικαιοσύνη είναι επιβεβλημένη από τις υποχρεώσεις της διοίκησης ενός νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, όπως είναι ένα αγιορείτικο μοναστήρι.
3. Στις αρχές του 2013 καταθέσατε αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου, ζητώντας αποζημίωση για ηθική βλάβη και διαφυγόντα κέρδη, τα οποία προέκυψαν από την πολυετή κατάληψη του μοναστηριού. Τι κέρδη εμφανίζουν τα μοναστήρια και γιατί εμφανίζετε ένα μεγάλο ποσό;
Κάθε μοναστήρι έχει διαφορετικούς πόρους και έσοδα, που το ίδιο γνωρίζει.
Οι πόροι μιας μονής με ουσιαστικά λεηλατημένη περιουσία, όπως η δική μας, είναι πρακτικώς ελάχιστοι και οριακώς επαρκούν για τις αυξημένες ανάγκες και υποχρεώσεις της.
Όσον αφορά τα έξοδα, καταρχάς μία μονή είναι μια μικρή κοινωνία ανθρώπων, η οποία έχει καθημερινές ανάγκες διαβίωσης και στέγασης. Σε αυτούς προστίθενται οι φιλοξενούμενοι προσκυνητές. Το σημαντικότερο, όμως, έξοδο μιας αγιορείτικης μονής είναι η συντήρηση αιωνόβιων κτηρίων και η διάσωση κειμηλίων από την φθορά του χρόνου κλπ.
Η Μονή μας, λόγω της κατάληψης του κεντρικού κτηριακού συγκροτήματος, στερήθηκε από τους απαραίτητους χώρους για την στέγαση και λειτουργία της, οπότε και αναγκάστηκε να κτίσει νέα κτήρια. Την ευθύνη για τη στέρηση αυτή και την πραγματοποίηση εξόδων, που δεν θα ήταν απαραίτητα σε κανονικές συνθήκες, φέρει το κράτος, που δεν εφάρμοσε τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων.
Το ποσό της ζητούμενης αποζημίωσης, που τα δικαστήρια επεδίκασαν στην Μονή, αποτελεί μόνο μέρος της πραγματικής βλάβης που υπέστη η ανεκτίμητη πολιτιστική-εθνική κληρονομιά της Μονής, που της στερείται συντήρηση και επιστημονική μελέτη. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ο συμβολισμός της εκδίκασης της αποζημίωσης, καθώς αποδεικνύει το μέγεθος της παράνομης παράλειψης εκτέλεσης καθήκοντος από τα αρμόδια όργανα του κράτους.
4. Αν υποθέσουμε ότι λύνεται το ζήτημα, τι σκέφτεστε για τους εγκαταβιούντες εντός του κεντρικού κτηριακού συγκροτήματος; Προκρίνετε την απέλασή τους -όπως ορίζουν οι δικαστικές αποφάσεις- ή θα επιδιώκατε να μείνουν και να συνυπάρξετε μαζί τους; Τι πιστεύετε γι ́αυτούς; Γιατί συνηθίζετε να λέτε πως δεν είναι αγιορείτες μοναχοί, δεδομένου ότι μένουν χρόνια στην Αθωνική Πολιτεία; Κι αν δεν είναι αγιορείτες μοναχοί, όπως λέτε, γιατί έχετε δηλώσει παλαιότερα πως θα δεχθείτε στην αδελφότητά σας όσους το θελήσουν;
Καταρχάς, για το Άγιο Όρος πλέον δεν υπάρχει ζήτημα, εφόσον το ζήτημα έχει επιλυθεί ήδη από το 2005 με τον ορισμό εσφιγμενίτικης αδελφότητας και την απόφαση απέλασης των καταληψιών. Παραμένει, όμως, ως πρόβλημα και υπόθεση που πρέπει να τακτοποιηθεί.
Οι καταληψίες πολλές φορές έχουν δηλώσει πως ανήκουν σε άλλη εκκλησία, με την έννοια της θρησκευτικής κοινότητας, και δεν αναγνωρίζουν την δική μας. Συνεπείς στα πιστεύω τους προτείνουν το δικό τους βάπτισμα σε ορθόδοξους χριστιανούς επισκέπτες τους και δεν αποδέχονται τους νεοφανείς αγίους της Εκκλησίας μας.
Αυτή, την δική τους οικειοθελή απόσχιση από την ορθόδοξη Εκκλησία αποτύπωσαν εν τέλει οι αποφάσεις και διοικητικές πράξεις του ανώτατου οργάνου της αθωνικής πολιτείας, της Ιεράς Κοινότητας, και της συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το Άγιο Όρος αποτελεί πνευματικώς έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και μοναστική πολιτεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στην οποία ανήκει και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Σχισματικοί, αλλόδοξοι ή αλλόθρησκοι δεν επιτρέπεται να εγκαταβιούν στο χώρο του.
Σε περίπτωση που οι καταληψίες μεταστραφούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και θελήσουν να ενταχθούν στην αδελφότητα της Μονής μας, φυσικά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ήδη ορισμένοι από αυτούς το έχουν κάνει! Για την μετάνοια της ηγετικής ομάδας δεν τρέφουμε ιδιαίτερες ελπίδες, αλλά μεταξύ των υπολοίπων υπάρχουν και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, οι οποίοι είτε παρασύρθηκαν είτε παγιδεύτηκαν από τις περιστάσεις.
Δυστυχώς, το πρόβλημα υφίσταται για πολλά έτη, λόγω του ότι οι καταληψίες εξαρχής εκμεταλλεύτηκαν την μακροθυμία των αγιορείτικων αρχών και εκ των υστέρων την ανοχή και τις παραλείψεις ενεργειών οργάνων της πολιτείας. Το πολυετές, όμως, της παράνομης εγκαταβίωσής τους εντός κατειλημμένων χώρων της Μονής δεν κάνει την πράξη τους λιγότερη παράνομη ή νόμιμη.
5. Ένα ζήτημα που συχνά πυκνά ανασύρεται είναι το πόσοι είναι οι «ζηλωτές» και πόσοι είναι τα μέλη της νόμιμης αδελφότητας;
Αυτό είναι ένα από τα πλαστά επιχειρήματα των καταληψιών του κεντρικού κτηριακού συγκροτήματος της Μονής, στην απόπειρα τους να δικαιολογήσουν τα δήθεν «δικαιώματά τους» επί των χώρων της Μονής. Ο αριθμός των παρανόμων δεν δικαιολογεί, ούτε νομιμοποιεί την παρανομία.
Ενημερωτικά, εντός του κατειλημμένου κεντρικού κτηρίου της Μονής εγκαταβιούν παρανόμως ως καταληψίες ρασοφόροι περίπου 35 άτομα και κάποια επιπλέον άτομα ως έμμισθοι φύλακες των χώρων κατάληψης και σωματοφύλακες. Αρκετά μέλη της κατάληψης έχουν αποχωρήσει, λόγω εσωτερικών συγκρούσεων, ξυλοδαρμών και αυταρχικής ηγεσίας. Ορισμένα πρώην μέλη της μάλιστα ζήτησαν και έγιναν δεκτοί διά χρίσματος στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την αδελφότητά μας. Οι καταληψίες πάντα παρουσιάζουν υπερπολλαπλάσιο αριθμό μελών της ομάδας τους από τον πραγματικό και ανακυκλώνουν φωτογραφίες ηλικιωμένων ατόμων, τα οποία έχουν αποβιώσει εδώ και δεκαετίες.
Η αδελφότητα της Μονής μας αριθμεί σήμερα περί τα 25 άτομα, αριθμός ο οποίος αυξάνεται. Δυσκολίες στην ανάπτυξη της αδελφότητας προκαλεί βεβαίως η στέρηση του απαραίτητου χώρου.
6. Κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας διάφορα περιστατικά, διόλου ευχάριστα, όπως οι αιματηρές συμπλοκές στο κονάκι της Εσφιγμένου το 2006 ή πιο πρόσφατα, τον Ιούλιο του 2013 το επεισόδιο με τις βόμβες μολότωφ, που μάλιστα οδήγησε σε πολυετείς καταδίκες για τον «ηγούμενο των ζηλωτών» και έναν «μοναχό». Πώς τα σχολιάζετε όλα αυτά; Τιμούν το Άγιον Όρος και την μοναστική πολιτεία;
Τα πρόσωπα των ποινικών καταδίκων, που κατονομάσατε, δεν είναι ηγούμενος ή μοναχός της μονής Εσφιγμένου, αλλά ηγετικά στελέχη των καταληψιών του κεντρικού κτηριακού της συγκροτήματος.
Πέρα από όσα αναφέρατε υπάρχουν και άλλα περιστατικά βίας από την πλευρά των καταληψιών, αλλά και συνεχής «πνευματική κάλυψη» και ηθική αυτουργία για περιστατικά βίας εντός και εκτός Αγίου Όρους!

Ο φονταμενταλισμός πάντοτε συνδέεται με την βία. Ελλείψει αληθινού πνευματικού υποβάθρου, ο πνευματικός αγώνας αντικαθίσταται με αγώνα σωματικής βίας και εξόντωση του «άλλου». Βέβαια, στην περίπτωση των καταληψιών κτηριακών χώρων της Μονής έχει διαπιστωθεί πως γίνονται και στημένα επεισόδια. Κάποιες φορές στήνονται κατά τρόπο, ώστε να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως θύματα. Άλλοτε προχωρούν σε πράξεις βίας ή «ευλογούν» τρίτους να προχωρήσουν σε αυτές, με σκοπό να «πουλήσουν» πλαστή επαναστατικότητα, καπηλευόμενοι την αγάπη του κόσμου για την πατρίδα και την θρησκεία του.
Φυσικά και τέτοιου είδους γεγονότα δεν αρμόζουν σε τόπο μοναχισμού και ησυχασμού. Για αυτό το λόγο οι αρχές του ελληνικού κράτους πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να διαφυλάξουν το Άγιο Όρος, όπως ορίζεται στο Ελληνικό Σύνταγμα και τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους.
Το κράτος οφείλει να διαφυλάττει τους Αγιορείτες από τις επιθέσεις εξωγενών στοιχείων, καθώς και τα σύνορα του Αγίου Όρους, για να σταματήσει η ανεξέλεγκτη είσοδος παρανόμων.
Οι καταληψίες απειλούν πως θα ανατινάξουν την Μονή για να «περάσει το δικό τους», κατά τρόπο όπως έχουμε δει πολλές φορές να αυτοκτονούν και να αυτοπυρπολούνται θρησκευτικές σέκτες στο εξωτερικό. Έχουν αποδείξει πως δεν διστάζουν να σκοτώσουν ανθρώπους. Η ηγετική ομάδα θα μπορούσε να διατάξει ριψοκίνδυνες αυτοκτονικές συμπεριφορές για λόγους «υπακοής στον γέροντα» και δήθεν «θυσίας για τη πίστη», όπως ήδη διαπιστωμένα έχει γίνει στο παρελθόν! Αυτοί μπορεί να είναι παράφρονες, η πολιτεία, όμως, οφείλει να προστατέψει το Άγιο Όρος, την πολιτιστική κληρονομιά του και τις ζωές αθώων ανθρώπων – υποτακτικών τους που αυτοί παρασύρουν.
7. Πώς είναι η καθημερινότητά σας ως αδελφότητα λόγω της ιδιαίτερης αυτής κατάστασης; Χωρίς τον χώρο σας, το καθολικό σας και τα κειμήλια της Μονής; Νιώθετε λίγο αποκομμένοι από της κανονικότητα της μοναστικής πολιτείας;
Η διαφορά της Μονής μας από τις υπόλοιπες 19, που συναρπατίζουν το Άγιο Όρος, είναι πως το κεντρικό της κτηριακό συγκρότημα βρίσκεται υπό κατάληψη και πως το όνομά της και τα δικαιώματά της υφίστανται συνεχή καταπάτηση από εξωαγιορείτικα στοιχεία.

Το νέο κονάκι της Μονής στις Καρυές

Η Ιερά μας Μονή είναι πλήρως ενταγμένη στην κανονικότητα της μοναστικής πολιτείας. Η καθημερινότητα των μοναχών της Μονής είναι ίδια με όλες τις άλλες μονές, τελώντας τα μοναχικά καθήκοντα με το καθιερωμένο αγιορείτικο πρόγραμμα. Η αδελφότητα της Μονής μας μετέχει κανονικά στο κεντρικό διοικητικό όργανο του Αγίου Όρους, δηλαδή την Ιερά Κοινότητα, και ανά 4 έτη τελεί ετήσια θητεία στην Ιερά Επιστασία.
Εξαιτίας της κατάχρησης του ονόματος της Μονής εκτίθεται το Άγιο Όρος και η σύνολη Ορθόδοξη Εκκλησία από ενέργειες ατόμων που ουδεμία σχέση έχουν μαζί της. Επίσης, πολλές οικονομικές και λοιπές απάτες γίνονται στο όνομα της Μονής, αφού οι καταληψίες νιώθουν πως βρίσκονται σε συνεχή ασυλία για οποιαδήποτε πράξη τους.
Η τύχη πολλών κειμηλίων αγνοείται, καθώς οι καταληψίες απαγορεύουν την είσοδο στις αρμόδιες αρχές, όπως την αρχαιολογική υπηρεσία. Η συντήρηση αρχιτεκτονικών στοιχείων, τοιχογραφιών, ιστορικών κειμηλίων, περγαμηνών και παλαιτύπων βιβλίων ανεκτίμητης αξίας είτε είναι ανύπαρκτη είτε γίνεται από αναρμόδια και ανειδίκευτα άτομα, με άμεσο κίνδυνο να καταστραφούν. Για παράδειγμα, παρενέβησαν παρανόμως και με λάθος τρόπο στην ιστορική εικόνα της Παναγίας της Αρσανιώτισσας, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί το πρόσωπό της, αλλά και διέλυσαν την αρχαία μαρμάρινη φιάλη της Μονής! Τα κειμήλια της Μονής είναι θησαυρός του γένους μας, ο οποίος βρίσκεται σε κίνδυνο σε ένα χώρο όπου δεν λειτουργεί ο νόμος, στα χέρια ατόμων που έως τώρα δεν αγγίζει ο νόμος.
Πολλές φορές οι καταληψίες λένε πως θα μπορούσαν να πάρουν κονδύλια για τη συντήρηση κτηρίων και κειμηλίων, αλλά πως δήθεν δεν τα δέχονται για πνευματικούς λόγους. Αυτό αποτελεί μια ακόμα παραπλανητική επίδειξη ψευδοηρωισμού, αφού και να θέλουν, δεν μπορούν να αιτηθούν κονδύλια, καθώς δεν είναι Αγιορείτες, δεν εκπροσωπούν την Μονή Εσφιγμένου και δεν έχουν καμία νομική υπόσταση.
Ανησυχία υπάρχει, επίσης, για την ανεξέλεγκτη λεηλάτηση του φυσικού περιβάλλοντος, των δασών και των ακτών των εκτάσεων της Μονής.
Σε πνευματικό επίπεδο, θλίψη μας προκαλεί ότι η αγία τράπεζα του καθολικού της μονής μας, αυτή επί της οποίας λειτουργούσε και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, δεν λειτουργείται αυτή τη στιγμή από ορθόδοξους ιερείς, αλλά βεβηλώνεται από σχισματικούς.
8. Το τελευταίο διάστημα αποκαλύφθηκε ότι ο ψευτογιατρός, Νικόλαος Κοντοστάθης, επισκεπτόταν το Άγιο Όρος και μάλιστα είχε σχέσεις με τους καταληψίες του κεντρικού κτηρίου της Μονής. Πρόσφατα βγάλατε μια σκληρή ανακοίνωση. Τι πληροφορίες έχετε για την «δράση» του στο Άγιον Όρος και γιατί εκδώσατε αυτή την ανακοίνωση;
Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή. Άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους πιστεύοντας σε μια απάτη και άλλοι είχαν σοβαρές επιπλοκές στην υγεία τους.
Οι έως σήμερα πληροφορίες μας αναφέρονται ήδη στην πρόσφατη ανακοίνωσή μας. Οι αρμόδιες αρχές συνεχίζουν τις έρευνές τους στην υπόθεση. Μόλις αυτές ολοκληρωθούν, θα έχουμε εικόνα για όλο το εύρος της κατάχρησης του ονόματος και των κατειλημμένων χώρων της Μονής σε σχέση με αυτή την υπόθεση.
Από τη στιγμή που το όνομα και οι χώροι της Μονής μας ενεπλάκησαν παρανόμως και άθελά μας σε αυτή την υπόθεση ήταν υποχρέωση μας να ενημερώσουμε τον κόσμο, ο οποίος μας τηλεφωνούσε καθημερινά για να μας ρωτήσει για το θέμα. Πολλώ δε μάλλον όταν παρουσιάστηκαν σε δελτίο ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού δηλώσεις αγνώστου ατόμου, ως δήθεν εκπροσώπου της Μονής, με αλλοιωμένη φωνή, ανώνυμα και χωρίς φωτογραφία, όπως συνήθως κάνουν οι ένοχοι.
Η ιστορία της απάτης του ψευδογιατρού ομοιάζει με την ιστορία της απάτης των ψευδοποιμένων, δήθεν σοφών γερόντων. Στη μια περίπτωση καταστρέφεται η υγεία των ανθρώπων και στην άλλη η ψυχή τους. Και στις δυο περιπτώσεις γίνεται εκμετάλλευση του πόνου και του φόβου του ανθρώπου για το μέλλον. Όμως, και ο κόσμος οφείλει στον εαυτό του να προσέχει και να μην παρασύρεται από τις απόψεις αυτών που παρουσιάζουν πως είναι οι μόνοι σωτήρες και πως όλοι οι άλλοι δεν ξέρουν ή θέλουν το κακό του. Τότε δεν θα έχουν πεδίο δράσης οι απατεώνες. Διαφορετικά, έως ότου αποκαλυφθούν και φθάσουν στην δικαιοσύνη οι απατεώνες, μπορεί να είναι πολύ αργά και η ζημιά να έχει γίνει.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ : Νά μήν προσκυνᾶμε τήν ἀνάπαυση

– Ὅταν, Γέροντα, λέω: «Τόσο μπορῶ νὰ δουλέψω, αὐτὴ εἶναι ἡ ἀντοχή μου», ἀπὸ φιλαυτία τὸ λέω;
– Ὅσο κάθεται κανείς, τόσο χαλαρώνει· ὅσο δουλεύει, τόσο δυναμώνει. Ἐκτὸς ποὺ διώχνει τὴν μούχλα μὲ τὴν δουλειά, βοηθιέται καὶ πνευματικά.
Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ φθάση νὰ χαίρεται ὁ ἄνθρωπος περισσότερο ἀπὸ τὴν κακοπάθεια παρὰ ἀπὸ τὴν καλοπέραση. Ἂν ξέρατε πῶς ζοῦν μερικὰ γεροντάκια ἐκεῖ στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀλλὰ καὶ τί χαρὰ νιώθουν!
Νά, ἕνα γεροντάκι, ποὺ ἔμενε μόνο του ἕνα χιλιόμετρο πιὸ πέρα ἀπὸ τὸ Καλύβι μου, τί αὐταπάρνηση εἶχε! Τὸ Καλύβι του ἦταν ψηλά, σὲ ἕνα πολὺ ἀπότομο μέρος, καὶ τὸ καημένο ἀρκουδώντας κατέβαινε ἀπὸ τὸ μονοπάτι γιὰ νὰ πάη σὲ ἕνα ἄλλο γεροντάκι πιὸ κάτω, ὅταν χρειαζόταν κάτι.
Ἤθελαν νὰ τὸ πάρουν στὸ γηροκομεῖο, ἀλλὰ δὲν δεχόταν, καὶ ὅλοι μετὰ ἔλεγαν: «αὐτὸς εἶναι πλανεμένος», γιατί καθόταν μόνος του ἐκεῖ.
Μιὰ μέρα ποὺ ἦρθε στὸ Καλύβι, μοῦ εἶπε γιὰ ποιὸν λόγο δὲν ἤθελε νὰ φύγη: Ὅταν ζοῦσε ὁ Γέροντάς του, τὸ Καλύβι τους δὲν εἶχε ναὸ καὶ ἐκεῖνος παρακαλοῦσε τὸν Γέροντά του νὰ κάνουν ναό.
«Ἂς κάνουμε ναό, τοῦ εἶπε τελικὰ ὁ Γέροντάς του, ἀλλὰ μετὰ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ φύγης ἀπὸ ‘δῶ, γιατί θὰ μένη στὸ Ἱερὸ ὁ Φύλακας Ἄγγελος καὶ δὲν κάνει νὰ τὸν ἀφήσης μόνον». Τότε αὐτὸς τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ μείνη γιὰ πάντα στὸ Καλύβι, καὶ ἔτσι ἔκαναν τὸν ναό.
Τελευταία εἶχε γκρεμισθῆ καὶ τὸ Κελλί του καὶ ἔμενε μέσα στὴν ἐκκλησία· κοιμόταν σὲ ἕνα στασίδι. Τέτοια αὐταπάρνηση!
Εἶχα φροντίση νὰ ἔχη μερικὰ ροῦχα, γιὰ νὰ ἀλλάζη τουλάχιστον, γιατί ὑπέφερε ἀπὸ τὰ ἔντερα καὶ εἶχε κοψίματα. Μία μέρα ἔστειλα ἕναν γνωστὸ γιατρὸ νὰ πάη νὰ τὸν δῆ. Πῆγε μὲ ἕναν ἄλλον, χτυποῦν, ξαναχτυποῦν, τίποτε.
Ὅταν ἄνοιξαν, τὸν βρῆκαν πεθαμένο στὸ στασίδι ποὺ ἔμενε, σκεπασμένο μὲ μιὰ κουβέρτα. Ἐκεῖ ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ!
Ἡ σκληρότητα στὴν ζωή μας γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ φέρνει στὴν καρδιὰ τὴν τρυφεράδα τοῦ Χριστοῦ. Οἱ θεῖες ἡδονὲς γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ὀδύνες. Οἱ Πατέρες ἔδωσαν αἷμα καὶ ἔλαβαν πνεῦμα. Μὲ ἱδρώτα καὶ κόπο πῆραν τὴν Χάρη. Πέταξαν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὸν βρῆκαν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Πολὺ μὲ συγκίνησε τὸ συναξάρι τῶν Ἁγίων Ἀσκητῶν τοῦ Σινᾶ. Πέντε χιλιάδες ἀσκητὲς ἔζησαν στὸ Σινᾶ καὶ πόσοι ἄλλοι στὸ Ἅγιον Ὅρος! Χίλια χρόνια πόσοι Πατέρες ἁγίασαν! Ἀλλὰ καὶ οἱ Ὁμολογητὲς καὶ οἱ Μάρτυρες τί τράβηξαν!
Καὶ ἐμεῖς γκρινιάζουμε γιὰ τὴν παραμικρὴ ταλαιπωρία. Ζητᾶμε νὰ ἀποκτήσουμε χωρὶς κόπο τὴν ἁγιότητα. Σπανίζει ἡ αὐταπάρνηση. Οὔτε ἐμεῖς οἱ μοναχοὶ δὲν καταλάβαμε ὅτι «τὰ καλὰ κόποις κτῶνται» καὶ ἔχουμε τὴν ἐπιείκεια στὸν ἑαυτό μας· δικαιολογοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ βρίσκουμε ἐλαφρυντικὰ γιὰ τὸ καθετί.
Ἀπὸ ‘κεῖ ξεκινάει τὸ κακό. Καὶ ὁ διάβολος βρίσκει δικαιολογίες γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὰ χρόνια περνᾶνε.
Γι’ αὐτὸ νὰ μὴν ξεχνιώμαστε· νὰ θυμώμαστε καὶ λίγο ὅτι ὑπάρχει καὶ θάνατος. Μιὰ ποὺ θὰ πεθάνουμε, νὰ μὴν προσέχουμε καὶ τόσο πολὺ τὸ σῶμα· ὄχι νὰ μὴν προσέχουμε καὶ νὰ παθαίνουμε ζημιές, ἀλλὰ νὰ μὴν προσκυνοῦμε τὴν ἀνάπαυση.

ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ

Άγιον Όρος 10 Ιουλίου: Σύναξη πάντων των Βατοπαιδινών Αγίων

Ο μεγαλύτερος πλούτος του πανσέβαστου Αγίου Όρους είναι αναμφισβήτητα το πλήθος των αγίων του. Ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στον ωραιότατο εγκωμιαστικό του λόγο προς αυτούς αναφέρει:
«Άγιον Όρος θέλει να είναι τόπος αγιότητος· τόπος καθαρότητος· τόπος όπου απάτησαν τόσων αγίων πόδες. Τόπος, όστις έχει έζυμωμένα τα χώματα από τα αίματα, από τους ιδρώτας, και από τα δάκρυα εκατοντάδων και χιλιάδων οσίων πατέρων, εν ενί λόγω το Άγιον Όρος είναι τόπος αρετής και αγαθοεργίας».
Ο ωραίος αυτός τόπος απέβη εργαστήρι αρετής, καλλιέργειας, και τελειοποιήσεως πολλών ψυχών. Ορθά ειπώθηκε: «Τους μοναχούς τους κατοικούντας εν αυτώ τρέφουν πνευματικώς όχι τόσον η φυσική διαμόρφωσις και αι λοιπαι φυσικαι καλλοναί, αι οποίαι συμβάλλουν οπωσδήποτε εις την φυχικήν ειρήνην και ανάτασιν, όσον αι ιδιαίτεραι υποσχέσεις και ευλογίαι, αι οποίαι εδόθησαν εις αυτούς από την μητέρα του Θεού, την Κυρίαν Θεοτόκον. Συμφώνως προς τας παραδόσεις, το Άγιον Όρος εδόθη εις αυτήν υπό του υιού της ως κλήρος».
Αυτά αναφέρονται σε λόγο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά του και Βατοπαιδινου, για τον όσιο Πέτρο τον Aθωνίτη τον 14ο αιώνα μ.Χ. Κατα τον βίο του οσίου Κοσμά του Ζωγραφίτου, κατα μία εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όταν επισκέφθηκε ως προσκυνητής την πανηγυρίζουσα μονή Βατοπαιδίου, «είδε μίαν γυναίκα υπηρετούσαν και επιμελουμένην της Εκκλησίας ομοίως και της τραπέζης του Μοναστηρίου· και μη γινώσκων ότι αυτη ήτο η Yπεραγία Θεοτόκος ελυπήθη πολύ, διότι δήθεν οι μοναχοί δέχονται και γυναίκας μέσα εις τα Μοναστήρια, όπερ είναι πράγμα κινδυνώδες. Αφού λοιπόν επέστρεψε πάλιν εις του Ζωγράφου, βλέπων αυτόν ο Ηγούμενος περίλυπον σφόδρα, τον ηρώτησεν την αιτίαν· ο δε όσιος είπεν εις αύτον τα άνωθι· τότε ο Ηγούμενος του λέγει: «Γίνωσκε τέκνον, ότι εκείνη η γυνή, την οποίαν είδες ήτο η Υπεραγία Θεοτόκος, η προστάτις του Μοναστηρίου εκείνου, και παντός του Όρους τούτου».

Ο δε άγιος Μάξιμος ο Γραικός και Βατοπαιδινός, τον 16ο αιώνα μ.Χ., αναφέρει την επίσκεψη της ίδιας της Θεοτόκου στη μονή Βατοπαιδίου: «Η Θεοτόκος τότε μετέβη μετά του Αποστόλου Ιωάννου εις το Άγιον Όρος επί πλοίου, αφού δε πρώτον προσωρμίσθησαν εις όν τόπον νυν εύρηται η μονή Ιβήρων, εκείθεν μετέβησαν πεζή ένθα σήμερον μεν υπάρχει η μονή του Βατοπεδίου…». Οι βίοι των Βατοπαιδινών αγίων χαρακτηρίζονται από την έντονη θεοτοκοφιλία τους, ενώ η μονή χαρακτηρίζεται θεομητροφύλακτος και θεομητροσκέπαστος. Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει άλλη μονή σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, που να συγκεντρώνει εντός των τειχών της επτά θαυματουργές εικόνες της Θεοτόκου. Δίκαια ο μακαριστός Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης έλεγε (και μάλιστα μετά την εγκατάσταση της συνοδίας του Γέροντα Ιωσήφ): «Έαν το Αγιον Όρος είναι το Περιβόλι της Παναγίας, η μονή Βατοπαιδίου είναι ο θρόνος της»!
Υπάρχουν διάφορες παραδόσεις για το πότε πρωτοεμφανίσθηκαν μοναχοί στο Άγιον Όρος – πάντως πριν από τον 9ο αιώνα μ.Χ.- καθώς και για την ίδρυση της μονής Βατοπαιδίου. Μία παράδοση, του 16ου αιώνα μ.Χ. αναφέρει την ίδρυσή της από τον Μέγα Κωνσταντίνο, την καταστροφή της από τον Ιουλιανό τον Παραβάτη και την επανίδρυση της από τον Μέγα Θεοδόσιο, κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. Κατά τη διήγηση αυτή ο υιός του αυτοκράτορος Θεοδοσίου Αρκάδιος διασώθηκε από ναυάγιο και βρέθηκε σε βάτο παρά την μονή· «τη αντιλήφει της Θεομήτορος, ευρεθεις υπό τινας βάτους παρα την Μονήν, εξ ού γεγονότος απεδόθη αύτη η επωνυμία Βατοπαίδιον εκ του βάτος και παιδίον». Στη συνέχεια «από του 4ου έως των αρχών του 10ου αιώνος περίπου, αι παραδόσεις αναφέρουν την ύπαρξιν της Μονής ευημέρου και θαυμαστής ούτως, ώστε προεκάλεσε τους πειρατάς, οι οποίοι και κατέστρεφαν αυτήν». Σε πρόσφατη αρχαιολογική ανασκαφή γύρω από το Καθολικό της μονής βρέθηκαν θεμέλια παλαιοχριστιανικής βασιλικής.
Τον 10ο αιώνα μ.Χ., αρχίζει η τεκμηριωμένη ιστορία της μονής, όταν οι τρεις ευγενείς άρχοντες Άδριανουπολίτες, Νικόλαος, Αθανάσιος και Αντώνιος, στέλνονται από τον όσιο Αθανάσιο τον Άθωνίτη, τον κτίτορα της Μεγίστης Λαύρας, ο όποιος διατύπωσε και το τυπικό της, να επανιδρύσουν την κατεστραμένη μονή και να γίνουν οι όσιοι κτίτορές της. Το 985 μ.Χ. υπογράφει ο πρώτος ηγούμενος της μονής Νικόλαος έγγραφό της. Το 1992 μ.Χ. ανοίχθηκε ο τάφος των οσίων κτιτόρων και βρέθηκαν τα τίμια λείψανα τους στο Μεσονυκτικό του Καθολικού της μονής. Σύντομα η άρετή των οσίων κτιτόρων σύναξε πλησίον τους πολλούς μοναχούς, άρκετοι των οποίων διακρίθηκαν στην αρετή και τη σοφία. Οι δέκα αιώνες της συνεχούς ιστορίας της μονής πρόσφεραν πολλές ψυχές ωραιοποιημένες στον ουρανό και όχι λίγες με το φωτοστέφανο της αγιότητος. Είναι μάλιστα γεγονός αδιαμφισβήτητο πώς «σ’ ένα μοναστήρι, όπως το Βατοπαίδι, με τόσο πλούσια ιστορία και πνευματική παράδοση, οι άγιοι που έζησαν και έδρασαν σε αυτό δεν παρουσιάζουν μόνο μία ανάγλυφη εικόνα της ιστορίας του, αλλά και της πνευματικής ταυτότητάς τους».

Οι γνωστοί άγιοι της μονής είναι σήμερα πέραν των 66. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι, άγνωστοι σε εμάς και γνωστοί στον Θεό, τα ονόματα των όποίων θα μας αποκαλυφθούν «εν τη εσχάτη ημέρα εκείνη». Η μελέτη των θαυμαστών βίων των αγίων αυτών, που έχουν άμεση η έμμεση σχέση με τη μονή του Βατοπαιδίου, επειδή εκοιμήθησαν σε αυτήν ή διήλθαν για λίγο ή περισσότερο από αυτή, θα μας φανερώσει, εκτός των άλλων πραγμάτων, και το εύρος της πνευματικής της ακτινοβολίας σε όλη τη διάρκεια της υπερχιλιετούς λαμπρής ιστορίας της.
Οι άγιοι της ιερας μονής Βατοπαιδίου την ανέδειξαν κυρίως σε ορθόδοξο προμαχώνα, κάστρο άπαρτο της Ορθοδοξίας, του ασκητισμού, της θεολογίας, της ομολογίας και του μαρτυρίου. Ανεδείχθη πράγματι δια των αγίων της η μεγάλη μονή σε σπουδαίο ησυχαστικό κέντρο, ανθενωτική μάνδρα, ακρόπολη διαφωτισμού, λαμπρό κοινόβιο του αγιότεκνου και αγιόστροφου, πολύτεκνου και καλλίτεκνου Αγίου Όρους. Δεν είναι διόλου μικρής σημασίας ότι οι ιερές μορφές, ως του μεγάλου πατρός της Εκκλησίας μας και έξοχου υπέρμαχου της ησυχαστικής παραδόσεως, του εξαίσιου θεολόγου των ακτίστων ενεργειών του Θεού και της κατά χάριν θεώσεως του ανθρώπου, του θεοφόρου Γρηγορίου του Παλαμά, μετέπειτα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, και του πολύσοφου ιεραποστόλου αγίου Μαξίμου του Γραικού, του μαρτυρικού φωτιστή των Ρώσων, και τόσων άλλων, ανδρώθηκαν πνευματικά στο εξαίσιο αυτό μοναστήρι. Αξιοσημείωτο επίσης είναι κάτι που επιβεβαιώνει και τα παραπάνω, ότι «αντιπροσωπεία της Μονής είχε μετάσχει στη σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας παρά το πλευρό του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, ο οποίος συνδεόταν στενά με το Βατοπαίδι και επιθυμούσε διακαώς να μονάσει σ’ αυτό».

Είναι γεγονός πως οι άγιοι της μονής μαζί με τα χαριτόβρυτα τίμια λείψανα των αγίων, τις πολλές θαυματουργές εικόνες της Θεοτόκου και την πανακήρατη Τιμία Ζώνη της, είναι ο μεγαλύτερος πλούτος της. Μόνη αυτή η «παραγωγή» της καταξιώνει την ύπαρξή της, αφού μια μονή είναι πρωτίστως εργαστήρι άρετής και χωνευτήρι αγιότητος. Οι άγιοι της μονής, κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή και σε όλη την τουρκοκρατία, έπαιξαν ρόλο στην ανάπτυξη της ιστορίας της και φανέρωσαν τον υψηλό βαθμό της πνευματικότητός της. Οι θεσπέσιοι βίοι τους, οι ψυχωφελείς διδαχές και τα μυρίπνοα έργα τους, οι εικόνες και τα χαριτόβρυτα λείψανά τους αποτελούν πηγή εμπνεύσεως, παρακίνηση για μίμηση των μακρών ασκητικών τους άγώνων, επίτευξη θείων στόχων, όχι μόνο της σημερινής, άνθούσης, φιλόθεης αδελφότητος, αλλά και των ευλαβών προσκυνητών και όλων των πιστών, αφού οι άγιοι της Ορθοδοξίας ανήκουν σε όλο το φιλάγιο πλήρωμα της Εκκλησίας και άποτελούν πλούτο και δόξα της.
Η Σύναξη των Βατοπαιδινών αγίων τιμάται πανηγυρικά κατ’ έτος στις 10 Ιουλίου με αγρυπνία.

Η σημασία της νήψεως στόν αγώνα για την Θέωση

Η σημασία της νήψεως στόν αγώνα για την Θέωση

Μοναχού Γρηγορίου Γρηγοριάτου

Μερικοί ισχυρίζονται ότι η νήψις και η νοερά προσευχή είναι έργο μόνον των Μοναχών.

Όμως η νήψις είναι μία αρετή που μπορεί να γίνει κτήμα κάθε πιστού χριστιανού.

«Γιατί ένα είναι το θέλημα του Θεού για όλους και μία είναι η πνευματική καρποφορία που ζητείται από όλους μας». 

Θα σας υπενθυμίσω ένα γνωστό περιστατικό από τον Βίο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, με τον ησυχαστή Ιώβ από την σκήτη της Βεροίας...

Ο Άγιος Γρηγόριος συνομιλώντας με τον π. Ιώβ έλεγε πως κάθε Χριστιανός πρέπει να αγωνίζεται πάντοτε και να προσεύχεται ακατάπαυστα, όπως παραγγέλλει ο Απόστολος Παύλος: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε».

Ο π. Ιώβ τα εθεώρησε ως καινοτομία και άρχισε να αντιλέγει στον Άγιο, πως η νήψις και η αδιάλειπτος προσευχή είναι μόνο για τους ασκητές και τους Μοναχούς, που είναι έξω από τον κόσμο και τους περισπασμούς, και όχι για τους λαϊκούς που έχουν τόσες μέριμνες... 

Ο θείος Γρηγόριος αποφεύγοντας την πολυλογία και την φιλονικία εσιώπησε και επήγε ο καθένας στο κελλί του...

Την ώρα που προσηύχετο ο π. Ιώβ, εμφανίστηκε Άγγελος Κυρίου,

ο οποίος τον ήλεγξε επειδή εφιλονίκησε με τον Άγιο Γρηγόριο και ηρνείτο ότι η νοερά και αδιάλειπτος προσευχή είναι σωτήριος για όλους τους Χριστιανούς...

Να προσέχει καλά στο εξής και να φυλαχθεί πλέον να μην πει τίποτε ενάντιο σε αυτό το ψυχωφελέστατο έργο, γιατί αντιστέκεται στο θέλημα του Θεού· αλλά μήτε με το νου του πλέον να τολμήσει να δεχτεί ενάντιο λογισμό και να φρονεί διαφορετικά από ό,τι του είπε ο θειος Γρηγόριος.

Τότε ο απλούστατος εκείνος γέρων Ιώβ πήγε αμέσως στον Άγιο κι έπεσε στα πόδια του, ζητώντας συγχώρηση για την αντίσταση και φιλονικία και του φανέρωσε και όσα του είπε ο Άγγελος του Κυρίου...

Αλλά και ο πατέρας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ο Κωσταντίνος, αν και ήταν υψηλόβαθμος συνεργάτης του αυτοκράτορα Ανδρόνικου, ασκούσε συνάμα την νοερά προσευχή. 

Οι διοικητικές μέριμνες της αυτοκρατορίας δεν εμπόδιζαν την νηπτική εργασία του.

Όταν κατά τις συνεδριάσεις του υπουργικού Συμβουλίου συνελαμβάνετο αφηρημένος, ο ίδιος ο αυτοκράτορας έλεγε:

«Ο Κωνσταντίνος έχει δικές του έγνοιες, ο μακάριος, και εκείνες δεν τον αφήνουν να προσέχει στα λόγια μας. 

Ο νους του είναι προσηλωμένος στα αληθινά και ουράνια και για τούτο λησμονεί τα επίγεια, επειδή όλη η προσευχή του είναι στην προσευχή στον Θεό...».

Ομιλία π. Γρηγορίου Γρηγοριάτου, (Ι. Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους)

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΟΡΤΑΖΕΙ

                               
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ " Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ "

     Ιερός Ναός Αγίου Νικοδήμου

                                    Μετόχιον Ι. Μονής Μαρίτσης

                                        (Οδός Αχαϊκής Συμπολιτείας, Ζαβλάνι)

                                       Θρησκευτική Πανήγυρις

                                   Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

                                         Τρίτη 14 Ιουλίου   2020

                                 

1)Δευτέρα 13 Ιουλίου : Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος, υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου ώρα 7.30 - 9 μ.μ.(Αρτοκλασία και του συνδέσμου μας).

2)Τρίτη 14 Ιουλίου πρωί : Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος (ώρα 6.30 – 10 π.μ.) προεξάρχοντος του Σεπτού Ποιμενάρχου μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ. κ. Χρυσοστόμου.Έναρξις όρθρου  ώρα 6.30 π.μ.  καταβασίες ώρα 7.15 π.μ.

3)Τρίτη 14 Ιουλίου εσπέρας : Μέγας Εσπερινός, Ιερά Παράκλησις ώρα 7 –  8.30  μ.μ.

Εις την εορτή συμμετέχει ο Σύνδεσμος Φίλων Αγίου Όρους «Η Πλατυτέρα»

                                                                                                         Εκ του Ι. Ναού

                                                                            

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου – Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο

Γέροντα, συχνά μου πονάει το στομάχι και δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ
στα πνευματικά μου καθήκοντα.
– Εσύ κάθεσαι και συζητάς με τους λογισμούς σου, τα βλέπεις όλα μαύρα και βασανίζεσαι χωρίς λόγο· έτσι τσακίζεσαι ψυχικά και σωματικά. Έπειτα από ένα τέτοιο τσάκισμα πονάει και το στομάχι, και που να βρεθή μετά κουράγιο για πνευματικά;
Μπορεί να πάρης κάτι και να σού περάση το στομάχι, αλλά, αν δεν λείψη η στενοχώρια, πάλι θα πονέση. Μη δέχεσαι τους λογισμούς που σε απογοητεύουν, για να μην αχρηστέψης τα δώρα που σού έχει δώσει ο Θεός.
Όσο θα τοποθετήσαι σωστά, τόσο θα γαληνεύης και θα ηρεμής, και τόσο η υγεία σου θα καλυτερεύη και δεν θα έχης ανάγκη από φάρμακα.
Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο. Του ρουφάει όλο το μεδούλι των ψυχικών και σωματικών του δυνάμεων και δεν τον αφήνει να κάνη τίποτε. Δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα !

ΑΣΚΗΤΙΚΟΝ